Ustawa z dnia 30 marca 1939 r. o wycofaniu urzędów, ludności i mienia z zagrożonych obszarów Państwa.

Z dniem wybuchu wojny albo zarządzenia mobilizacji oraz w przypadkach, gdy tego wymagać

będzie interes obrony Państwa, stwierdzony uchwałą Rady Ministrów, władze państwowe

mogą zarządzić wycofanie z zagrożonych obszarów Państwa urzędów, instytucyj, ludności

oraz mienia.

Właściwe władze wojskowe określają już w czasie pokoju

1)

obszar Państwa, z którego wycofanie ma w razie potrzeby nastąpić oraz obszar, na który

wycofanie ma nastąpić (obszar rozmieszczenia);

2)

urzędy, instytucje, kategorie ludności i mienia, które w razie potrzeby mają być wycofane;

3)

właściwość i zakres działania władz (organów), powołanych do przygotowania i przeprowadzenia

wycofania i rozmieszczenia.

(1)

Wycofanie zarządzają

1)

do czasu mianowania Naczelnego Wodza - Minister Spraw Wojskowych, Minister Spraw Wewnętrznych

i Minister Komunikacji;

2)

od czasu mianowania Naczelnego Wodza - Naczelny Wódz lub władze i organa wojskowe

przez niego upoważnione.

(2)

Wycofanie władz centralnych zarządza Rada Ministrów po zasięgnięciu opinii Naczelnego

Wodza.

(1)

W zarządzeniu o wycofaniu należy określić

1)

które urzędy i instytucje, jakie kategorie ludności oraz jakie mienie mają być wycofane;

2)

obszar, z którego wycofanie ma nastąpić oraz obszar rozmieszczenia;

3)

czas, kolejność i środki wycofania.

(2)

W zarządzeniu o wycofaniu należy również wskazać władze (organa), które mają przeprowadzić

wycofanie, przy czym władze, wymienione w art. 3, mogą do przeprowadzenia wycofania

wyznaczyć inne władze, niż oznaczone na podstawie art. 2 pkt 3).

(3)

Władze wojskowe mogą same przeprowadzić zarządzone wycofanie, jeżeli nie przeprowadziły

go we właściwym czasie władze (organa) do tego wyznaczone.

(1)

Dla przeprowadzenia wycofania Państwo dostarcza w przypadkach koniecznych niezbędnej

ilości środków przewozowych. Ludności, podlegającej wycofaniu, ma być w miarę możności

udostępnione zabranie ze sobą jej mienia, w szczególności inwentarza żywego oraz niezbędnych

środków żywności.

(2)

Państwo zapewnia wycofanej ludności tymczasowe umieszczenie i utrzymanie oraz tymczasowe

umieszczenie wycofanego mienia. Zapewnienie utrzymania może być uzależnione od przyjęcia

przez poszczególne osoby wskazanego im przez władze zatrudnienia, odpowiadającego

ich kwalifikacjom i stanowi zdrowia.

(1)

Mienie, przedstawiające wartość naukową, artystyczną lub historyczną, jeżeli nie może

być wycofane, powinno być zabezpieczone na miejscu i zarejestrowane.

(2)

Mienie inne, niż określone w ust. (1), nie wycofane mimo zarządzenia, może być użyte

na potrzeby Państwa. Mienie, nie użyte na te potrzeby, należy w miarę możności zabezpieczyć

na miejscu zwłaszcza, jeżeli przedstawia ono znaczną wartość dla interesu publicznego.

(3)

Mienie nie wycofane, które nie mogło być zabezpieczone, ani nie zostało użyte na potrzeby

Państwa, ma być zniszczone, jeżeli mogłoby utrudniać przeprowadzenie własnych działań

wojennych lub być wyzyskane przez nieprzyjaciela dla celów wojennych; nie dotyczy

to jednak mienia, przedstawiającego wartość naukową, artystyczną lub historyczną.

(1)

Za mienie, nie stanowiące własności Państwa, użyte na potrzeby Państwa lub zniszczone,

należy się wynagrodzenie; wysokość wynagrodzenia ustalają powiatowe lub specjalne

komisje świadczeń rzeczowych w trybie i na zasadach, przewidzianych w przepisach o

powszechnym obowiązku świadczeń rzeczowych.

(2)

Prawo do wynagrodzenia nie służy, je. żeli właściciel mienia albo osoba, działająca

w jego imieniu, nie wycofała mienia we właściwym czasie z własnej winy.

(1)

Zarządzenia co do powrotu urzędów, instytucyj i ludności oraz co do przywiezienia

z powrotem wycofanego mienia wydają

1)

gdy chodzi o powrót na obszar operacyjny - Naczelny Wódz albo upoważnione przez niego

władze lub organa, bez względu na to, jaka władza zarządziła wycofanie;

2)

w innych przypadkach - na żądanie lub za zgodą Naczelnego Wodza - Minister Spraw Wojskowych,

o ile chodzi o osoby lub mienie wojskowe; Minister Komunikacji, o ile chodzi o funkcjonariuszów

lub tabor i urządzenia kolejowe, w pozostałych przypadkach - Minister Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z właściwymi ministrami.

(2)

Zarządzenie co do powrotu władz naczelnych i centralnych wydaje Rada Ministrów po

zasięgnięciu opinii Naczelnego Wodza.

(3)

W zarządzeniu, wydanym w myśl ust. (1) lub (2), należy wskazać władze (organa), powołane

do wykonania tego zarządzenia.

Państwo dostarcza w przypadkach koniecznych niezbędnej ilości środków przewozowych

do przeprowadzenia powrotu wycofanej ludności oraz przewiezienia z powrotem wycofanego

mienia. Powracającej ludności należy w miarę możności udostępnić przywiezienie z sobą

mienia, w jakie dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb zaopatrzyła się podczas przymusowego

pobytu poza stałym miejscem zamieszkania.

W warunkach, wymienionych w art. 1, władze państwowe mogą zabronić wycofania z zagrożonych

obszarów Państwa poszczególnych urzędów, instytucyj, ludności oraz mienia.

Właściwe władze wojskowe określają już w czasie pokoju

1)

obszar Państwa, z którego w razie potrzeby wycofanie może być wzbronione,

2)

urzędy, instytucje, kategorie ludności i mienia, którym wycofanie może być wzbronione,

3)

właściwość i zakres działania władz (organów), powołanych do przygotowania i przeprowadzenia

zakazu wycofania.

Zarządzenie o zakazie wycofania wydają władze, uprawnione w myśl art. 3 ust. (1) do

zarządzenia wycofania.

(1)

W zarządzeniu o zakazie wycofania należy określić, które urzędy i instytucje, jakie

kategorie ludności oraz jakie mienie mają pozostać na miejscu.

(2)

W zarządzeniu o zakazie wycofania należy również wskazać władze (organa), które mają

przeprowadzić zakaz wycofania, przy czym władze, wymienione w art. 3 ust. (1), mogą

do przeprowadzenia zakazu wycofania wyznaczyć inne władze, niż oznaczone w art. 11

pkt 3).

(3)

Władze wojskowe mogą same przeprowadzić zakaz wycofania, jeżeli władze do tego wyznaczone

nie są w możności go przeprowadzić.

(1)

Kto nie stosuje się do zarządzeń władz o wycofaniu albo o zakazie wycofania osób lub

mienia, wydanych na podstawie ustawy niniejszej podlega karze aresztu do roku lub

grzywny albo obu tym karom łącznie.

(2)

Obok kary, przewidzianej w ust. (1), może być orzeczony przepadek mienia, które powinno

było być wycofane.

(1)

Kto nie stosuje się do innych, niż wymienione w art. 14 zarządzeń władz, wydanych

na podstawie ustawy niniejszej podlega karze aresztu do 3 miesięcy lub grzywny do

3.000 zł albo obu tym karom łącznie.

(2)

Do orzekania o przestępstwach, przewidzianych w ust. (1), powołane są powiatowe władze

administracji ogólnej.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą

1)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 26 sierpnia 1927 r. w sprawie przymusowego

wycofania z zagrożonych obszarów Państwa ludności i mienia

(Dz. U. R. P. Nr 78, poz. 678);

2)

przepisy art. 11, 16 i 17 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 stycznia 1928 r.

o stanie wojennym

(Dz. U. R. P. Nr 8, poz. 54) w zakresie spraw, unormowanych ustawą niniejszą.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom: Spraw Wojskowych, Spraw Wewnętrznych

oraz innym właściwym ministrom.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.