Ustawa z dnia 30 marca 1939 r. o zasiłkach dla rodzin osób, odbywających czynną służbę wojskową.

Prawo do zasiłków służy rodzinom żołnierzy, którzy odbywają

1)

czynną służbę wojskową: w rezerwie, pospolitym ruszeniu, pomocniczej służbie wojskowej

oraz w uzupełniającej służbie wojskowej na ćwiczeniach doskonalących;

2)

zasadniczą służbę wojskową w czasie mobilizacji lub wojny, jeżeli są jedynymi żywicielami

rodziny w rozumieniu art. 63 ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 r. o powszechnym obowiązku wojskowym

(Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 220), a nie mogą uzyskać odroczenia służby wojskowej lub je utracili w myśl art. 62 ust.

(3) tej ustawy;

3)

zasadniczą służbę wojskową jako ochotnicy w czasie mobilizacji lub wojny albo w przypadku,

gdy tego wymaga interes obrony Państwa, stwierdzony uchwałą Rady Ministrów.

Uważa się za rodzinę żołnierza, uprawnioną do zasiłków

1)

żonę, również i sądownie rozłączoną (separowaną), jeżeli mąż jest prawnie obowiązany

do jej utrzymywania;

2)

dzieci ślubne, uprawnione i przysposobione oraz dzieci nieślubne, których ojcostwo

jest stwierdzone;

3)

pasierbów;

4)

rodziców i nieślubną matkę;

5)

rodzeństwo;

6)

rodziców matki i rodziców ślubnego ojca.

Prawo do zasiłków służy członkom rodziny żołnierza, jeżeli

1)

posiadają obywatelstwo Państwa Polskiego bez względu na to, czy zamieszkują w kraju,

czy za granicą lub nie posiadają obywatelstwa Państwa Polskiego, lecz zamieszkują

w kraju;

2)

bezpośrednio przed odejściem żołnierza do służby wojskowej byt ich był zależny od

jego pracy lub zarobku, lecz został zagrożony wskutek utraty lub zmniejszenia się

tej pracy albo zarobku, spowodowanych okolicznościami, wynikłymi podczas jego służby

wojskowej.

(1)

Prawo do zasiłków nie służy członkom rodziny żołnierza

1)

żyjącym w czasie jego powołania do służby wojskowej we wspólnym gospodarstwie, jeżeli

jeden z członków tej rodziny otrzymał odroczenie służby wojskowej, jako jedyny jej

żywiciel;

2)

wymienionym w art. 2 pkt 2), 3) i 5), jeżeli ukończyli osiemnaście lat życia, chyba

że udowodnią, iż uczęszczają do zakładu naukowego lub pobierają naukę w zawodzie praktycznym,

a nie mają utrzymania u swych pracodawców, ani też nie otrzymują wynagrodzenia, wystarczającego

na utrzymanie: w tych przypadkach prawo do zasiłku służy im do chwili ukończenia nauki,

nie dłużej jednak niż do dnia. w którym ukończą dwadzieścia cztery lata życia.

(2)

Zasiłek może być przyznany członkom rodziny, wymienionym w ust. (1) pkt 2) mimo przekroczenia

przez nich granicy wieku, określonej w ustępie poprzedzającym, jeżeli udowodnią urzędowym

świadectwem lekarskim, że z powodu sianu zdrowia nie mogą zapracować na swoje utrzymanie.

Rodzina - której więcej niż jeden członek odbywa służbę wojskową, uzasadniającą prawo

do zasiłku - jest uprawniona tylko do zasiłku za jedną osobę.

Rozporządzenie prawem do zasiłku na rzecz osób trzecich jest nieważne.

Osoby, uprawnione do zasiłku, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić zarząd właściwej

gminy - a zamieszkałe za granicą właściwy urząd konsularny Rzeczypospolitej Polskiej

- o wszelkich okolicznościach, które powodują zmniejszenie wysokości lub wygaśnięcie

prawa do zasiłku albo zupełne bądź czasowe wstrzymanie jego wypłaty.

(1)

Prawo członków rodziny żołnierza do zasiłków powstaje z dniem

1)

zgłoszenia się żołnierza do czynnej służby wojskowej, jeżeli warunki, uzasadniające

to prawo, istnieją w czasie powołania żołnierza do czynnej służby wojskowej i jeżeli

jednostka organizacyjna wojska, do której został powołany, znajduje się w miejscu

zamieszkania żołnierza;

2)

poprzedzającym dzień, wyznaczony na zgłoszenie się żołnierza do czynnej służby wojskowej,

jeżeli warunki, uzasadniające to prawo, istnieją w chwili powołania żołnierza do czynnej

służby wojskowej i jeżeli jednostka organizacyjna wojska, do której został powołany,

znajduje się poza miejscem jego zamieszkania;

3)

powstania warunków, uzasadniających prawo do zasiłku, jeżeli warunki te powstały po

dniu, wyznaczonym na zgłoszenie się do czynnej służby wojskowej.

(2)

W przypadku zmiany warunków, powodujących zmianę wysokości zasiłku, służy on w nowym

wymiarze od dnia, w którym warunki uległy zmianie.

Niezawiniony przez żołnierza pobyt w niewoli uprawnia jego rodzinę do zasiłku przez

czas pobytu w niewoli, nie dłużej jednak, niż przez sześć miesięcv od dnia ustalonego

przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Spraw Zagranicznych

i SprawWojskowych.

(1)

Rodzina żołnierza, który

1)

na terenie działań wojennych zaginął bez wieści - pobiera zasiłek do czasu przyznania

jej lub odmowy szczególnego zaopatrzenia, nie dłużej jednak niż przez sześć miesięcy

od dnia, ustalonego przez Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami

Spraw Zagranicznych i Spraw Wojskowych;

2)

podczas pełnienia czynnej służby wojskowej zmarł lub poległ - pobiera zasiłek do czasu

przyznania rodzinie zaopatrzenia szczególnego;

3)

podczas pełnienia czynnej służby wojskowej utracił zdrowie co najmniej w 30%| zdolności

do pracy w związku przyczynowym ze służbą wojskową - pobiera zasiłek do czasu przyznania

zaopatrzenia szczególnego, nie dłużej jednak niż przez sześć miesięcy, licząc od ostatniego

dnia tego miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby wojskowej. Stwierdzenie

braku związku przyczynowego pomiędzy utratą zdrowia, a odbywaniem przez żołnierza

czynnej służby wojskowej powoduje zaprzestanie wypłaty zasiłku, a pobrane z tego tytułu

kwoty podlegają zwrotowi.

(2)

Potrąca się z kwoty przyznanego zaopatrzenia zasiłki, pobrane przez rodzinę w przypadkach,

przewidzianych w ust. (1) za czas od dnia przyznania zaopatrzenia.

Prawo do zasiłku gaśnie z dniem następującym po dniu

1)

zwolnienia żołnierza z czynnej służby wojskowej z wyjątkiem przypadków, przewidzianych

w art. 10 ust. (1);

2)

śmierci osoby, uprawnionej do zasiłku;

3)

ustania warunków, uzasadniających uprawnienie do zasiłku;

4)

rozmyślnego dostania się żołnierza do niewoli;

5)

opuszczenia przez osobę, uprawnioną do zasiłku, granic Państwa Polskiego bez zezwolenia

władz polskich;

6)

skazania osoby uprawnionej do zasiłku prawomocnym wyrokiem na karę pozbawienia wolności

powyżej jednego roku, albo na karę dodatkową utraty praw publicznych lub utraty obywatelskich

praw honorowych;

7)

skazania żołnierza prawomocnym wyrokiem na dodatkową karę wydalenia z wojska lub z

marynarki wojennej albo na karę wydalenia z korpusu oficerskiego lub też prawomocnym

orzeczeniem sądu honorowego na karę wykluczenia z korpusu oficerskiego.

(1)

Osoby - które w celu uzyskania dla siebie lub kogokolwiek zasiłku nienależnego bądź

w wyższym wymiarze, świadomie podają nieprawdziwe fakty albo zatajają okoliczności,

powodujące wygaśnięcie prawa do zasiłku lub zupełne, bądź czasowe wstrzymanie jego

wypłaty - tracą prawo do zasiłku.

(2)

Stosuje się przepis ust. (1) odpowiednio do osób, które w czynach tych świadomie współdziałały.

Jeżeli czynów tych dopuścił się żołnierz, prawo do zasiłku tracą wszyscy członkowie

jego rodziny.

(1)

Prawo do zasiłku należy zgłosić w zarządzie gminy właściwej ze względu na miejsce

zamieszkania osoby, uprawnionej do zasiłku. Osoby, zamieszkałe za granicą, zgłaszają

prawo do zasiłku we właściwym urzędzie konsularnym Rzeczypospolitej Polskiej.

(2)

Prawo do zasiłku może zgłosić osoba uprawniona, jej przedstawiciel ustawowy albo żołnierz,

którego rodzina jest uprawniona do zasiłku.

Zgłoszenie o zasiłek, wniesione później, aniżeli w ciągu miesiąca po dniu ustania

prawa do zasiłku, nie podlega rozpatrzeniu. Przepis ten nie obejmuje wypadków siły

wyższej.

(1)

Zasiłki wypłacane są ze Skarbu Państwa w normach dziennych i płatne są z dołu.

(2)

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych, wydane w porozumieniu z Ministrami: Spraw

Zagranicznych, Spraw Wojskowych, Skarbu i Opieki Społecznej, określa wysokość norm

dziennych zasiłków oraz terminy ich wypłaty w zależności od liczby członków rodziny,

uprawnionych do zasiłku oraz miejscowości ich zamieszkania.

(1)

Nie wypłaca się zasiłku za okres

1)

stwierdzonego samowolnego przebywania żołnierza poza swą jednostką;

2)

pozbawienia żołnierza wolności prawomocnym wyrokiem sądowym;

3)

pozbawienia wolności prawomocnym wyrokiem sądowym do jednego roku osoby uprawnionej

do zasiłku.

(2)

Wznawia się wypłatę zasiłku z dniem, następującym po dniu ustania przyczyn, wymienionych

w ust. (1).

Nie wypłaca się zasiłków, nie podjętych przez osobę uprawnioną w ciągu sześciu miesięcy,

licząc od dnia zawiadomienia o przyznaniu zasiłku. Przepis ten nie dotyczy wypadków

siły wyższej.

Prawo do zasiłku nie podlega egzekucji.

Zasiłki, pobrane wbrew przepisom ustawy niniejszej, podlegają zwrotowi z odsetkami

prawnymi od dnia pobrania do dnia zwrotu. Przymusowe ściąganie tych zasiłków następuje

w trybie, przewidzianym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym władz skarbowych.

(1)

Władzami właściwymi do orzekania w sprawach zasiłków są

1)

w kraju - zarządy gmin, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osób, uprawnionych

do zasiłku;

2)

za granicą - właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osób, zgłaszających prawo

do zasiłku, urzędy konsularne Rzeczypospolitej Polskiej; orzeczenia ich są ostateczne.

(2)

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami: Spraw Zagranicznych, Spraw

Wojskowych, Skarbu i Opieki Społecznej określa w drodze rozporządzenia tryb postępowania

co do: orzekania o prawie do zasiłku, asygnowania jego wypłat, prowadzenia wykazów

zasiłków przyznanych, wstrzymywania wypłat i orzekania o obowiązku zwrotu nienależnie

pobranych zasiłków.

(3)

Minister Spraw Wewnętrznych może w drodze rozporządzenia poruczyć wykonanie czynności

zarządów gmin w zakresie wykonania ustawy niniejszej w całości lub części rządowym

władzom administracji ogólnej.

(1)

Gmina solidarnie z osobami, które nieprawnie pobrały zasiłek, jest odpowiedzialna za straty Skarbu Państwa,

wynikłe z powodu zawinienia zarządu gminnego lub miejskiego, który świadomie lub wskutek oczywistego niedbalstwa uznał okoliczności

niezgodne z rzeczywistością albo nie wziął pod uwagę przypadków, powodujących zupełne

bądź czasowe wygaśnięcie prawa do zasiłku. Gmina ma prawo regresu do osób, z których

winy wynikły straty Skarbu Państwa.

(2)

Władze nadzorcze orzekają o odpowiedzialności gmin w zakresie obowiązków, wymienionych

w ust. (1).

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą

1)

ustawa z dnia 15 lipca 1920 r. o zabezpieczeniu bytu rodzinom osób. pełniących ochotniczą

lub obowiązkową służbę wojskową

(Dz. U. R. P. Nr 62, poz. 403);

2)

ustawa z dnia 22 marca 1923 r. o zasiłkach dla rodzin osób, powołanych na ćwiczenia

wojskowe

(Dz. U. R. P. Nr 37, poz. 246);

3)

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o wojskowych zasiłkach

wojennych

(Dz. U. R. P. Nr 29, poz. 268).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrami: Spraw Zagranicznych, Spraw Wojskowych, Skarbu oraz Opieki Społecznej.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.