Ustawa z dnia 30 marca 1939 r. o komunikacjach w służbie obrony Państwa.

(1)

Za komunikacje w rozumieniu ustawy niniejszej uważa się zespół środków i czynności

związanych z przenoszeniem na odległość osób, rzeczy i wiadomości.

(2)

Do zespołu środków (ust. (1)), zalicza się wszelkie przedmioty oraz urządzenia główne

i pomocnicze, służące potrzebom ruchu i pozostające w zarządzie danej komunikacji,

jako to: parowozy, wagony, statki żeglugi morskiej, portowej, przybrzeżnej i rybołówstwa

morskiego, statki żeglugi śródlądowej, statki powietrzne, pojazdy mechaniczne, urządzenia

telekomunikacyjne stacyjne i liniowe, budynki, warsztaty, zakłady, urządzenia przeładunkowe,

składowe, nawigacyjne i sygnalizacyjne, dworce kolejowe, porty i przystanie, lotniska,

dworce autobusowe, garaże i stacje obsługi itp.

(3)

Do zespołu środków (ust. (1)), zalicza się również te przedmioty i urządzenia komunikacji,

które wskutek zmiany swego przeznaczenia zostały użyte w służbie obrony Państwa do

celów nie związanych bezpośrednio z przenoszeniem na odległość osób, rzeczy i wiadomości.

(1)

Przepisy ustawy niniejszej stosuje się do następujących komunikacyj;

1)

kolei żelaznych,

2)

poczt, telegrafów i telefonów,

3)

żeglugi morskiej,

4)

żeglugi śródlądowej,

5)

żeglugi powietrznej,

6)

dróg i ruchu kołowego.

(2)

W rozumieniu ustawy niniejszej uważa się

1)

za „koleje żelazne” - wszystkie koleje użytku publicznego i prywatnego bez względu

na rodzaj trakcji w tym również koleje linowe i wyciągowe oraz bocznice kolejowe (tory

przemysłowe);

2)

za „telegraf i telefon” - również radiotelegraf, radiotelefon, radiofon i inne środki

do porozumiewania się, przesyłania wiadomości, znaków, sygnałów, obrazów lub dźwięków

na drodze elektrycznej;

3)

za „drogi i ruch kołowy” - drogi kołowe, ich budowę i utrzymanie oraz zarobkowy przewóz

pojazdami mechanicznymi na określonych liniach komunikacyjnych.

Przepisy ustawy niniejszej stosuje się do wszelkich komunikacyj wymienionych w art.

2 ust. (1) bez względu na to, czy stanowią własność Państwa, czy innych osób prawnych

lub fizycznych, z wyjątkiem jednak komunikacyj stanowiących własność osób korzystających

z prawa zakrajowości oraz konsulów zawodowych państw obcych i przydanego im personelu

zawodowego, jeżeli osoby te posiadają obywatelstwo państwa wysyłającego i pod warunkiem

wzajemności.

Przepisy ustawy niniejszej, dotyczące funkcjonariuszów i pracowników komunikacji odnoszą

się zarówno do mężczyzn, jak i do kobiet.

(1)

Władze i organa rządowe oraz państwowych przedsiębiorstw komunikacyjnych obowiązane

są już w czasie pokoju do ścisłego współdziałania z władzami wojskowymi w pracach

przygotowawczych, dotyczących zapewnienia w interesie obrony Państwa sprawności komunikacji.

(2)

Właściwość władz oraz zakres współdziałania w sprawach, wymienionych w ust. (1) określa

rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami.

(1)

Właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych obowiązani są już w czasie

pokoju do wykonywania prac przygotowawczych dotyczących zapewnienia w interesie obrony

Państwa sprawności komunikacji. Właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych wykonywają

prace przygotowawcze w ramach posiadanych na ten cel środków materialnych.

(2)

Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami określa

rodzaj prac przygotowawczych oraz sposób przeprowadzania kontroli tych prac.

(1)

Władzą właściwą do wydawania zarządzeń i nakazów w sprawach wykonywania prac przygotowawczych

przez właścicieli i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych jest minister,

któremu dany dział komunikacji (art. 2 ust. (1)) podlega lub władze i organa przez

niego upoważnione.

(2)

Władza właściwa (ust. (1)) wydaje zarządzenia i nakazy na żądanie Ministra Spraw Wojskowych

lub władzy wojskowej przez niego określonej.

(3)

Rada Ministrów może na wniosek Ministra Spraw Wojskowych przekazać niektóre działy

komunikacji albo poszczególne zespoły środków pod czasowy zarząd Ministra Spraw Wojskowych

lub też innego ministra.

(1)

Zarządzenia i nakazy władzy właściwej (art. 7) stanowią tytuł wykonawczy.

(2)

W przypadku niewykonania zarządzenia lub nakazu w czasie, miejscu i w sposób określony

- wykonanie nastąpi przy użyciu środków przymusowych.

(1)

Właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych obowiązani są już w czasie

pokoju na żądanie właściwej władzy umożliwić jej przegląd posiadanych środków komunikacyjnych

oraz prowadzić ewidencję tych środków wedle ustalonego przez władze wzoru.

(2)

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami określa władze właściwe

do wydawania zarządzeń, wynikających z ust. (1), sposób dokonywania przeglądu i prowadzenia

ewidencji oraz wzór dokumentu ewidencyjnego.

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami w celu sprawdzenia

stanu prac przygotowawczych może już w czasie pokoju zarządzić na obszarze całego

Państwa lub też w poszczególnych jego częściach kontrolę sprawności działania całokształtu

komunikacji lub poszczególnych jej działów (art. 2 ust. (1)), albo też tylko niektórych

zespołów środków i czynności - w sposób określony w zarządzeniu.

(1)

Właścicielom i zarządom komunikacyj samorządowych i prywatnych służy prawo do zwrotu

nakładów, poniesionych z powodu wykonania nakazanych prac przygotowawczych oraz prawo

do wynagrodzenia za czynności wynikające z art. 9 i 10 - jeżeli koszty tych prac lub

czynności przekraczają ich własny gospodarczy interes, a nie wynikają z mocy przepisów

szczególnych lub zawartej umowy.

(2)

W przypadkach, zasługujących na uwzględnienie właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych

i prywatnych mogą otrzymać ze Skarbu Państwa zaliczki na poczet nakładów, podlegających

zwrotowi w myśl ust. (1).

(3)

Właściwość władz i tryb postępowania przy udzielaniu zaliczek i ustalaniu wynagrodzenia

lub zwrotu nakładów, określa rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu i innymi właściwymi ministrami.

Art 12. (1) Właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych, utrzymujący

stałą lub sezonową komunikację między poszczególnymi miejscowościami obowiązani są

już w czasie pokoju na żądanie władz wojskowych do kredytowanego przewozu żołnierzy

oraz sprzętu wojskowego na linii, na której wykonywają przewóz.

(2)

Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami określa

tryb postępowania i właściwość władz przy stawianiu żądań przewozu żołnierzy i sprzętu

wojskowego oraz sposób rozrachunku i wypłaty należności za dokonane przewozy.

(1)

W razie wybuchu wojny lub zarządzenia mobilizacji tudzież w przypadkach, gdy tego

wymagać będzie interes obrony Państwa stwierdzony uchwałą Rady Ministrów, podporządkowuje

się wszystkie komunikacje interesom obrony Państwa.

(2)

W warunkach wymienionych w ust. (1) uchwała Rady Ministrów może wyłączyć spod działania

ustawy niniejszej dział służby pocztowej. W tym przypadku we władzach i urzędach poczt,

telegrafów i telefonów, w których dział służby telegraficznej lub telefonicznej tworzy

z działem pocztowym jedną całość i podlega wspólnemu przełożonemu, zostaje podporządkowany

interesom obrony Państwa przełożony (jego zastępca) tej władzy lub urzędu albo wyznaczony

na kierownika jeden spośród pracowników poczt, telegrafów i telefonów oraz cały personel

działu telegraficzno-telefonicznego.

(1)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1) Rada Ministrów - jeżeli dane uprawnienie

nie służy innej władzy - może z uwzględnieniem obowiązujących porozumień międzynarodowych

zarządzić

1)

wstrzymanie lub ograniczenie ruchu na wszystkich lub niektórych liniach komunikacyjnych,

2)

wstrzymanie lub ograniczenie podróży obiektów pływających żeglugi morskiej poza własnymi

wodami terytorialnymi, a śródlądowej - za granicę,

3)

zmianę planu podróży obiektów pływających żeglugi morskiej, znajdujących się poza

własnymi wodami terytorialnymi lub za granicą,

4)

wstrzymanie lub ograniczenie ruchu tranzytowego na wszystkich lub niektórych liniach

komunikacyjnych.

(2)

Naczelnemu Wodzowi służy prawo stawiania Rządowi wiążących postulatów w powyższych

sprawach.

(3)

Właścicielom i zarządom komunikacyj samorządowych i prywatnych nie służy prawo do

odszkodowania ze Skarbu Państwa z powodu zakazów lub ograniczeń, wymienionych w ust.

(1).

(1)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1), pozbycie statków powietrznych lub obiektów

pływających żeglugi morskiej albo śródlądowej - niezależnie od tego jaką siłą są poruszane

- a stanowiących własność obywateli polskich lub osób prawnych mających siedzibę prawną

lub dopuszczonych do działalności na obszarze Państwa, tudzież umowy ograniczające

prawo rozporządzania przez wymienione osoby tymi przedmiotami na rzecz cudzoziemskich

osób fizycznych lub prawnych są z mocy samego prawa nieważne, jeżeli nastąpią bez

zezwolenia właściwej władzy.

(2)

Rozporządzenie wykonawcze określa władze, upoważnione do udzielania zezwoleń i tryb

ich udzielania.

(1)

Władze i organa komunikacyj rządowych oraz państwowych przedsiębiorstw komunikacyjnych

tudzież właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych obowiązani są

w warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1)

1)

wykonywać wszelkie związane z komunikacją żądania właściwej władzy, dotyczące zapewnienia

w interesie obrony Państwa sprawności komunikacji;

2)

utrzymywać w stanie zdatnym do użytku wszelkie posiadane środki komunikacyjne, urządzenia

główne i pomocnicze, tudzież przyrządy i narzędzia związane z komunikacją;

3)

utrzymywać i dostosowywać do potrzeb obrony Państwa ilość oraz kwalifikacje osobowe

i fachowe kierownictwa i obsługi.

(2)

Właściwość władz, powołanych do wy stępowania z żądaniami wynikającymi z ust. (1)

określa zarządzenie Naczelnego Wodza, do czasu zaś mianowania Naczelnego Wodza - rozporządzenie

Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami.

(3)

Właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych mają prawo do zwrotu

nakładów poniesionych z powodu wykonania zarządzeń właściwych władz (ust. (2)) w trybie

i na warunkach określonych w art. 11.

(1)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1) samorządowe i prywatne przedsiębiorstwa

kolei żelaznych, dróg kołowych, żeglugi śródlądowej, żeglugi powietrznej oraz zarobkowego

przewozu pojazdami mechanicznymi na określonych liniach komunikacyjnych przechodzą

pod zwierzchnie kierownictwo Ministra Komunikacji, a ich zarządy stają się organami

wykonawczymi Ministra Komunikacji.

(2)

W przypadku, wymienionym w ust (1) Minister Komunikacji w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wojskowych może przekazać zwierzchnie kierownictwo wszystkich lub niektórych

samorządowych i prywatnych kolei żelaznych oraz przedsiębiorstw zarobkowego przewozu

pojazdami mechanicznymi na określonych liniach komunikacyjnych, przedsiębiorstwu państwowemu

„Polskie Koleje Państwowe”.

(1)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1) prywatne przedsiębiorstwa telegrafów i

telefonów przechodzą pod zwierzchnie kierownictwo Ministra Poczt i Telegrafów, a ich

zarządy stają się organami wykonawczymi Ministra Poczt i Telegrafów.

(2)

W przypadku wymienionym w ust. (1) Minister Poczt i Telegrafów w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wojskowych może przekazać zwierzchnie kierownictwo wszystkich lub niektórych

prywatnych przedsiębiorstw telegrafów i telefonów, albo ich części (oddziałów) przedsiębiorstwu

państwowemu „Polska Poczta, Telegraf i Telefon”.

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1) samorządowe i prywatne przedsiębiorstwa

żeglugi morskiej przechodzą pod zwierzchnie kierownictwo Ministra Przemysłu i Handlu,

a ich zarządy stają się organami wykonawczymi Ministra Przemysłu i Handlu.

Przedsiębiorstwom wymienionym w art. 17-19 poddanym pod zwierzchnie kierownictwo państwowe

lub przedsiębiorstwa państwowego nie służy z tego tytułu żadne roszczenie do Skarbu

Państwa.

(1)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1), gdy sprawność działania władz, organów

lub zarządów komunikacyj nie zaspakaja żądań władz wojskowych, służy tym władzom prawo

wkroczenia w zakres działania właściwych władz, organów lub zarządów komunikacyj i

wydawania wszelkich zarządzeń, które ze względu na interes obrony Państwa okażą się

potrzebne.

(2)

Pomimo wkroczenia władz wojskowych w zakres działania władz, organów lub zarządów

komunikacyj, władze te, organa i zarządy, stosownie do pozostawionego im zakresu właściwości

ponoszą nadal odpowiedzialność za fachowo-techniczne kierownictwo i sprawność podległych

im przedsiębiorstw i urządzeń.

Wszelkie zarządzenia, nakazy, polecenia, informaq'e lub wyjaśnienia władz państwowych

w sprawach objętych ustawą niniejszą lub rozporządzeniem wydanym na jej podstawie

oraz związane z tymi zarządzeniami, nakazami, poleceniami, informacjami lub wyjaśnieniami

pisma, umowy, dokumenty i wiadomości stanowią tajemnicę państwową w rozumieniu art. 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o

niektórych przestępstwach przeciwko bezpieczeństwu Państwa

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 851).

(1)

Właściciele i zarządy komunikacyj samorządowych i prywatnych obowiązani są do stworzenia

na własny koszt warunków zapewniających bezpieczeństwo i ochronę tajemnicy państwowej

w zakresie, nakazanym przez władze wojskowe.

(2)

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrami Komunikacji, Przemysłu i Handlu

oraz Poczt i Telegrafów określi władze właściwe do wydawania nakazów, wymienionych

w ust. (1).

(3)

Nakazy władzy, wydane na podstawie ust. (1), stanowią tytuł wykonawczy.

W celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony tajemnicy państwowej władza właściwa (art.

23) może już w czasie pokoju nakładać na właścicieli i zarządy komunikacyj samorządowych

i prywatnych obowiązek

1)

opracowania i wprowadzenia w życie regulaminu wewnętrznego o zachowaniu tajemnicy

według wskazówek władzy i zatwierdzonego przez władzę,

2)

niezatrudniania lub zwolnienia z pracy osób wskazanych przez władzę.

(1)

Informacje i dane dotyczące komunikacji, zebrane przez władze na podstawie przepisów

ustawy niniejszej, mogą być zużytkowane tylko dla celów przewidzianych w tej ustawie.

(2)

Wykorzystanie przez władze skarbowe uprawnień, przewidzianych ordynacją podatkową

w stosunku do spraw objętych ustawą niniejszą, może odbywać się jedynie w sposób,

ustalony przez Ministra Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

(1)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1) każdy funkcjonariusz i pracownik komunikacji,

w wieku do ukończonych 60 lat życia, choćby nie podlegał powszechnemu obowiązkowi

wojskowemu, - może być powołany do wojskowej służby komunikacji stosownie do zarządzeń,

wydanych przez Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami.

(2)

W warunkach wymienionych w art. 13 ust. (1) do wojskowej służby komunikacji mogą być

również powołani stosownie do zarządzeń, wydanych przez Ministra Spraw Wojskowych

w porozumieniu z interesowanymi ministrami także ci obywatele Państwa Polskiego, którzy

nie ukończyli jeszcze 60 roku życia - choćby nie podlegali powszechnemu obowiązkowi

wojskowemu - którzy

1)

byli funkcjonariuszami lub pracownikami komunikacji, albo

2)

pozostawali choćby tylko czasowo w wojskowej służbie komunikacji, albo

3)

mają fachowe wykształcenie lub fachową praktykę w powyższej dziedzinie.

Wojskowa służba komunikacji polega

1)

na pełnieniu służby w jednostkach organizacyjnych Sil Zbrojnych, albo

2)

na wykonywaniu czynności, związanych z komunikacją na stanowisku (zajęciu) powierzonym

przez właściwe władze komunikacyjne pod kierunkiem i nadzorem, zwierzchników służbowych

w komunikacjach.

(1)

Powołani do wojskowej służby komunikacji stają się żołnierzami z chwilą zgłoszenia

się na miejscu przeznaczenia oraz stwierdzenia tego zgłoszenia pisemnym zarządzeniem

przełożonego, zaliczającym powołanych do stanu faktycznego jednostki wojskowej służby

komunikacji (wcielenie).

(2)

Powołani do wojskowej służby komunikacji przed wcieleniem do jednostki wojskowej służby

komunikacji mają być uważani za osoby stanu urlopowanych.

W sprawach

1)

dotyczących rozwiązania stosunku pracy, z powodu powołania do wojskowej służby komunikacji,

2)

zachowania uprawnień z tytułu ubezpieczeń (zabezpieczeń) społecznych w czasie odbywania

wojskowej służby komunikacji,

stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 r. o powszechnym obowiązku wojskowym

(Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 220).

(1)

Powołani do wojskowej służby komunikacji w jednostkach organizacyjnych Sił Zbrojnych

otrzymują uposażenie według przepisów odnoszących się do osób powołanych do czynnej

służby wojskowej w czasie wojny, mobilizacji lub gdy tego wymaga interes obrony Państwa

stwierdzony uchwałą Rady Ministrów.

(2)

Powołani do wojskowej służby komunikacji na stanowiska lub do zajęć, wyznaczonych

przez władze komunikacyjne otrzymują uposażenie według przepisów (przeciętnych stawek

wynagrodzenia) odnoszących się do funkcjonariuszów tego działu służby państwowej albo

do tego przedsiębiorstwa, w którym zostały im poruczone stanowiska lub zajęcia.

(3)

Emeryci urzędów, instytucyj i przedsiębiorstw, na które rozciąga się działanie ustawy

niniejszej, powołani do wojskowej służby komunikacji i wyznaczeni do tej służby komunikacji,

w której nabyli prawo do zaopatrzenia emerytalnego, otrzymują uposażenie służbowe

w wysokości ostatnio pobieranego uposażenia w służbie czynnej, a ich zaopatrzenie

emerytalne ulega wstrzymaniu.

Art 31. Koszty przejazdu na obszarze Państwa osób powołanych do wojskowej służby komunikacji

oraz zwolnionych z tej służby ponosi Skarb Państwa na warunkach i według zasad określonych

w rozporządzeniu wykonawczym.

Szczególne obowiązki i prawa osób powołanych do wojskowej służby komunikacji i pełniących

służbę na stanowiskach (zajęciach) powierzonych przez właściwe, władze komunikacyjne

określa rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi ministrami.

Funkcjonariusze i pracownicy prywatnych przedsiębiorstw komunikacji podlegają w czasie

podporządkowania tych przedsiębiorstw interesom obrony Państwa (art. 13 ust. (1))

na równi z urzędnikami, odpowiedzialności kaniej przewidzianej za przestępstwa urzędnicze.

Kto wbrew przepisom ustawy niniejszej lub rozporządzeń, zarządzeń albo nakazów wydanych

na jej podstawie

1)

nie spełnia nakazów władzy, mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa lub ochronę

tajemnicy komunikacji,

2)

nie stosuje się do zarządzeń władzy, mających na celu przegląd środków komunikacyjnych,

3)

nie prowadzi ewidencji środków komunikacyjnych w sposób przepisany przez władze,

podlega karze aresztu do 3 miesięcy lub grzywny. do 3.000 zł albo obu tym karom łącznie.

Kto wbrew przepisom ustawy niniejszej lub rozporządzeń, zarządzeń albo nakazów, wydanych

na jej podstawie

1)

nie wykonuje zarządzeń władzy, dotyczących prac przygotowawczych mających na celu

zapewnienie sprawności komunikacji,

2)

nie wykonuje zarządzeń władzy, mających na celu sprawdzenie stanu prac przygotowawczych

w zakresie komunikacji,

3)

utrudnia wykonywanie zarządzeń władzy, związanych z wykonaniem prac przygotowawczych

lub sprawdzeniem stanu tych prac,

podlega karze więzienia do roku lub aresztu do roku. Obok kary pozbawienia wolności

sąd może wymierzyć grzywnę do 100.000 zł.

(1)

Funkcjonariusz lub pracownik komunikacji, który w czasie podporządkowania komunikacji

interesom obrony Państwa (art. 13 ust. (1)), samowolnie porzuca służbę, podlega karze

więzienia do lat 3 lub aresztu do lat 3.

(2)

W przypadkach mniejszej wagi sąd może wymierzyć karę grzywny.

(1)

Kto w czasie podporządkowania komunikacji interesom obrony Państwa (art. 13 ust. (1)),

wbrew przepisom ustawy niniejszej lub rozporządzeń, zarządzeń albo nakazów wydanych

na jej podstawie

1)

nie czyni zadość żądaniom władzy, dotyczącym zapewnienia w interesie obrony Państwa

sprawności komunikacji,

2)

nie utrzymuje w stanie zdatnym do użytku wszelkich posiadanych środków komunikacyjnych,

urządzeń głównych i pomocniczych tudzież przyrządów i narzędzi związanych z komunikacją,

3)

nie utrzymuje lub nie dostosowuje do potrzeb obrony Państwa fachowego personelu lub

obsługi,

podlega karze więzienia do lat 5 lub aresztu. Obok kary pozbawienia wolności sąd może

wymierzyć grzywnę do 300.000 zł,

(2)

W przypadkach mniejszej wagi sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

(1)

Funkcjonariusz lub pracownik komunikacji, który w czasie podporządkowania komunikacji

interesom obrony Państwa (art. 13 ust. (1)) dopuszcza się czynu obniżającego sprawność

lub zagrażającego ruchowi komunikacji, podlega karze więzienia do lat 10.

(2)

Jeżeli czyn określony w ust. (1) spowodował wielką szkodę w zakresie utrzymania sprawności

komunikacji, sprawca podlega karze więzienia do lat 15 lub dożywotnio.

Art 39. Sprawy o przestępstwa z art. 34 należą do właściwości władz administracyjnych.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc

1)

ustawa z dnia 27 marca 1920 r. o kolejach w czasie wojny lub grożącego Państwu niebezpieczeństwa

(Dz. U. R. P. Nr 27, poz. 160) w brzmieniu, zmienionym ustawą z dnia 7 listopada 1931 r.

(Dz. U. R. P. Nr 109, poz. 844),

2)

ustawa z dnia 18 grudnia 1920 r. o pocztach, telegrafach i telefonach w czasie wojny

lub grożącego Państwu niebezpieczeństwa

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 51, poz. 367),

3)

ustawa z dnia 7 listopada 1931 r. o nadzwyczajnym przewozie oficerów i szeregowych

rezerwy i pospolitego ruszenia oraz sprzętu wojskowego w czasie pokoju

(Dz. U. R. P. Nr 105, poz. 811),

4)

ustawa z dnia 25 lutego 1932 r. o drogach lądowych i drogach wodnych śródlądowych

w czasie wojny lub grożącego Państwu niebezpieczeństwa

(Dz. U. R. P. Nr 26, poz. 230).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych oraz innym ministrom

w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.