Ustawa z dnia 30 marca 1939 r. o zmianie niektórych przepisów, dotyczących zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszów państwowych i zawodowych wojskowych.

W ustawie z dnia 11 grudnia 1923 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów państwowych

i zawodowych wojskowych (Dz. U. R. P. z 1934 r. Nr 20, poz. 160), zmienionej dekretem

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 listopada 1935 r. (Dz. U. R. P. Nr 85, poz.

521) i ustawą z dnia 12 marca 1938 r. (Dz. U. R. P. Nr 17, poz. 125) wprowadza się

następujące zmiany

1)

art. 19 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „Uposażenie emerytalne wynosi po 15 latach służby

40% (czterdzieści procent) i wzrasta za każdy następny rok o 3% (trzy procent), a

dla oficerów wojska i marynarki wojennej o 4% (cztery procent), aż do 100% (sto procent)

podstawy wymiaru (art. 17), co sianowi pełny wymiar uposażenia emerytalnego. W przypadkach,

w których możliwe jest nabycie prawa do emerytury po krótszym okresie służby niż lat

15 (art. 9 ust. 2), uposażenie emerytalne wynosi do 10 lat służby włącznie 30% (trzydzieści

procent) i wzrasta za każdy następny rok służby do 15 lat służby włącznie o 2% (dwa

procent) podstawy wymiaru (art. 17).”;

2)

w art. 46

a)

ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

Zaopatrzenie emerytalne przyznaje i wymierza Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

”

,

b)

ust. 3 skreśla się;

3)

art. 47 otrzymuje brzmienie

„

Art. 47.

Warunki przenoszenia oficerów w stan spoczynku określają przepisy o służbie wojskowej

oficerów.

Przeniesienie w stan spoczynku zawodowego podoficera lub szeregowca następuje w jednym

z poniżej wyszczególnionych przypadków

A.

na własną prośbę

a)

gdy przekroczył 55 lat życia;

b)

gdy uzyskał prawo do pełnego uposażenia emerytalnego i ukończył 53 lata życia;

B.

na własną prośbę lub z urzędu

c)

jeżeli z powodu ułomności cielesnej lub z powodu upadku sił fizycznych lub umysłowych

stał się trwale niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej;

C.

z urzędu

d)

gdy przekroczył wiek, przewidziany przepisami o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców;

e)

gdy, pozostając w stanie nieczynnym z powodu niezdolności do służby, albo z powodu

zredukowania etatów, przekroczył termin pozostawania w stanie nieczynnym, ustalony

przepisami o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców;

f)

gdy zostaje zwolniony z czynnej służby na skutek nieodnowienia z nim zobowiązania

do dalszej zawodowej służby wojskowej pomimo jego prośby, ani też nie otrzyma stanowiska,

należnego mu w myśl przepisów o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców.

D.

Minister Spraw Wojskowych może ponadto przenieść podoficera zawodowego na jego prośbę

w stan spoczynku w przypadku posiadania przez niego 20 lat, zaliczalnych do wysługi

emerytalnej, w tym co najmniej 17 lat faktycznie spędzonych w służbie wojskowej.

”

;

4)

art. 52 otrzymuje brzmienie

„

Art. 52.

Przy wymierzaniu uposażenia emerytalnego zawodowym wojskowym, należącym do personelu

latającego lotnictwa wojska i marynarki wojennej i zawodowym wojskowym, zaokrętowanym

na okrętach podwodnych w kampanii, czas przydziału do personelu latającego lub zaokrętowania

liczy się do wysługi emerytalnej podwójnie.

Przepisu ustępu poprzedzającego nie stosuje się do

a)

oficerów technicznych i podoficerów specjalistów, odbywających loty w charakterze

wykonawców swej służby, którym czas przydziału do personelu latającego liczy się do

wysługi emerytalnej w stosunku 45 dni za 1 miesiąc służby,

b)

lekarzy lotniczej służby zdrowia, którym służba w lotnictwie liczy się do wysługi

emerytalnej pojedynczo.

Przy wymierzaniu uposażenia emerytalnego zawodowym wojskowym, zaokrętowanym na okrętach

nawodnych (statkach, obiektach pomocniczego taboru pływającego), w kampanii czas zaokrętowania

liczy się do wysługi emerytalnej w stosunku 40 dni za 1 miesiąc służby.

Wojskowym zawodowym czas, przebyty w służbie Korpusu Ochrony Pogranicza, zalicza się

do wysługi emerytalnej w stosunku 40 dni za 1 miesiąc służby, a podoficerom zawodowym

żandarmerii czas, przebyty w jednostkach organizacyjnych żandarmerii, w stosunku 35

dni za 1 miesiąc służby.

Przepisy ust. 1, 2, 3 i 4 stosuje się wyłącznie do okresów służby, odbytej w czasie

pokoju.

Zawodowemu wojskowemu, przeniesionemu w stan spoczynku i powołanemu w czasie wojny

do czynnej służby wojskowej, wymierza się przy ponownym przeniesieniu w stan spoczynku

uposażenie emerytalne, obliczone z uwzględnieniem czasu, spędzonego ponownie w czynnej

służbie, w granicach art. 19 ustawy niniejszej, uwzględniając jednak ewentualne nominacje

(awanse).

”

;

5)

w art. 105 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

Za służbę w wojsku polskim uważa się również

a)

służbę wojskową, odbytą w polskich formacjach wojskowych, uznanych przez Państwo oraz

odbytą przed dniem 1 sierpnia 1914 r. służbę w polskich organizacjach wojskowych,

b)

służbę wojskową, odbytą po dniu 1 czerwca 1917 r. w b. armii austro-węgierskiej przez

b. żołnierzy Legionów Polskich i Polskiego Korpusu Posiłkowego, jeżeli służbę w formacjach

polskich pełnili co najmniej do dnia 31 maja 1917 r.,

c)

okres więzienia lub internowania ze względów politycznych przez b. władze austriacko

- węgierskie i niemieckie b. żołnierzy Legionów Polskich, Polskiego Korpusu Posiłkowego

i Polskiej Siły Zbrojnej, jeżeli przed uwięzieniem lub internowaniem pełnili służbę

w tych formacjach

”

.

(1)

Zawodowy wojskowy, który w czasie pokoju wskutek niezawinionego nieszczęśliwego wypadku,

wynikłego z powodu lub w czasie pełnienia obowiązków służbowych, stał się według orzeczenia

wojskowo-lekarskiej komisji rewizyjnej trwale niezdolny do służby stałej i utracił

całkowitą zdolność do pracy zarobkowej (100% niezdolności), otrzymuje, niezależnie

od uposażenia emerytalnego, jednorazowe odszkodowanie w wysokości dwuletniego uposażenia,

stanowiącego podstawę wymiaru uposażenia emerytalnego.

(2)

Odszkodowanie, przewidziane w ust. 1, otrzymuje również zawodowy wojskowy jednostki

organizacyjnej żandarmerii lub jednostki organizacyjnej Korpusu Ochrony Pogranicza,

który w związku z pełnieniem służby bezpieczeństwa stał się trwale niezdolnym do służby

wojskowej i utracił całkowicie zdolność do pracy zarobkowej (100% niezdolności) wskutek

popełnionego na jego osobie czynu karalnego.

(3)

Jeżeli zawodowy wojskowy z przyczyn, wymienionych w ust. 1 lub 2, utracił życie, jednorazowe

odszkodowanie otrzymuje pozostała po nim wdowa lub sieroty.

(1)

Zawodowi wojskowi, którzy w dniu wejścia w życie ustawy niniejszej są uczestnikami

Państwowego Zakładu Emerytalnego, przestają być nimi z tym dniem.

(2)

Skarb Państwa przejmuje od Państwowego Zakładu Emerytalnego wypłatę zaopatrzeń, przyznanych

przez Zakład zawodowym wojskowym oraz wdowom i sierotom po nich.

(3)

Terminy przejęcia wypłaty (ust. 2) oraz przekazania Ministrowi Spraw Wojskowych akt

i ewidencji osób, wymienionych w ust. 1 i 2, określi Minister Skarbu w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wojskowych.

(4)

Zasady rozrachunku pomiędzy Skarbem Państwa a Państwowym Zakładem Emerytalnym z tytułu

uczestnictwa zawodowych wojskowych w Zakładzie określi rozporządzenie Rady Ministrów.

Zawodowi wojskowi b. państw zaborczych, uprawnieni do zaopatrzenia emerytalnego na

podstawie przepisów art. 102, 103, 105 i 108 ustawy z dnia 11 grudnia 1923 r. o zaopatrzeniu

emerytalnym funkcjonariuszów państwowych i zawodowych wojskowych, jeżeli nie zgłosili

swych roszczeń do tego zaopatrzenia do dnia wejścia w życie ustawy niniejszej, bądź

nie zgłoszą ich w ciągu dni trzydziestu od dnia jej ogłoszenia, tracą prawo do zaopatrzenia

emerytalnego ze Skarbu Państwa.

Ilekroć ustawa z dnia 11 grudnia 1923 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszów

państwowych i zawodowych wojskowych lub ustawa niniejsza używa określenia „zawodowy

wojskowy”, rozumieć należy przez to i żołnierza służby stałej.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Rady Ministrów, Ministrowi Skarbu

i Ministrowi Spraw Wojskowych.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 31 marca 1939 r.

(2)

Przepisy art. 1 pkt 1) obowiązują w stosunku do żołnierzy służby stałej wojska i marynarki

wojennej, z którymi rozwiązano stosunek służbowy na podstawie przepisów dekretu Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 12 marca 1937 r. o służbie wojskowej oficerów (Dz. U. R. P.

Nr 20, poz. 128) oraz w stosunku do pozostałych po nich wdów i sierot - od dnia 18

marca 1937 r.

Warunki przenoszenia oficerów w stan spoczynku określają przepisy o służbie wojskowej

oficerów.

Przeniesienie w stan spoczynku zawodowego podoficera lub szeregowca następuje w jednym

z poniżej wyszczególnionych przypadków

A.

na własną prośbę

a)

gdy przekroczył 55 lat życia;

b)

gdy uzyskał prawo do pełnego uposażenia emerytalnego i ukończył 53 lata życia;

B.

na własną prośbę lub z urzędu

c)

jeżeli z powodu ułomności cielesnej lub z powodu upadku sił fizycznych lub umysłowych

stał się trwale niezdolny do pełnienia zawodowej służby wojskowej;

C.

z urzędu

d)

gdy przekroczył wiek, przewidziany przepisami o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców;

e)

gdy, pozostając w stanie nieczynnym z powodu niezdolności do służby, albo z powodu

zredukowania etatów, przekroczył termin pozostawania w stanie nieczynnym, ustalony

przepisami o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców;

f)

gdy zostaje zwolniony z czynnej służby na skutek nieodnowienia z nim zobowiązania

do dalszej zawodowej służby wojskowej pomimo jego prośby, ani też nie otrzyma stanowiska,

należnego mu w myśl przepisów o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców.

D.

Minister Spraw Wojskowych może ponadto przenieść podoficera zawodowego na jego prośbę

w stan spoczynku w przypadku posiadania przez niego 20 lat, zaliczalnych do wysługi

emerytalnej, w tym co najmniej 17 lat faktycznie spędzonych w służbie wojskowej.

Przy wymierzaniu uposażenia emerytalnego zawodowym wojskowym, należącym do personelu

latającego lotnictwa wojska i marynarki wojennej i zawodowym wojskowym, zaokrętowanym

na okrętach podwodnych w kampanii, czas przydziału do personelu latającego lub zaokrętowania

liczy się do wysługi emerytalnej podwójnie.

Przepisu ustępu poprzedzającego nie stosuje się do

a)

oficerów technicznych i podoficerów specjalistów, odbywających loty w charakterze

wykonawców swej służby, którym czas przydziału do personelu latającego liczy się do

wysługi emerytalnej w stosunku 45 dni za 1 miesiąc służby,

b)

lekarzy lotniczej służby zdrowia, którym służba w lotnictwie liczy się do wysługi

emerytalnej pojedynczo.

Przy wymierzaniu uposażenia emerytalnego zawodowym wojskowym, zaokrętowanym na okrętach

nawodnych (statkach, obiektach pomocniczego taboru pływającego), w kampanii czas zaokrętowania

liczy się do wysługi emerytalnej w stosunku 40 dni za 1 miesiąc służby.

Wojskowym zawodowym czas, przebyty w służbie Korpusu Ochrony Pogranicza, zalicza się

do wysługi emerytalnej w stosunku 40 dni za 1 miesiąc służby, a podoficerom zawodowym

żandarmerii czas, przebyty w jednostkach organizacyjnych żandarmerii, w stosunku 35

dni za 1 miesiąc służby.

Przepisy ust. 1, 2, 3 i 4 stosuje się wyłącznie do okresów służby, odbytej w czasie

pokoju.

Zawodowemu wojskowemu, przeniesionemu w stan spoczynku i powołanemu w czasie wojny

do czynnej służby wojskowej, wymierza się przy ponownym przeniesieniu w stan spoczynku

uposażenie emerytalne, obliczone z uwzględnieniem czasu, spędzonego ponownie w czynnej

służbie, w granicach art. 19 ustawy niniejszej, uwzględniając jednak ewentualne nominacje

(awanse).