Ustawa z dnia 29 marca 1939 r. o częściowym zawieszeniu wymagalności długów rolniczych.

(1)

Zawiesza się do dnia 30 czerwca 1939 r. z mocy samego prawa wymagalność kapitału wszelkich

długów rolniczych, powstałych przed dniem 1 lipca 1932 r. bez względu na to, czy dług

został już objęty uporządkowaniem bądź z mocy samego prawa, bądź z mocy orzeczenia

urzędu rozjemczego, ugody, przy pomocy Banku Akceptacyjnego lub też w ogóle nie został

jeszcze uporządkowany.

(2)

Postępowanie egzekucyjne z tytułu powyższych należności nie może być wszczęte, a wszczęte

ulega zawieszeniu z mocy samego prawa.

Nie podlega zawieszeniu wymagalność długów rolniczych

1)

z tytułu kredytów, opartych na emisji listów zastawnych i obligacyj oraz kredytów

z Funduszu Obrotowego Reformy Rolnej;

2)

objętych prawomocnymi układami, zawartymi w trybie przepisów rozdziału VII rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o konwersji

i uporządkowaniu długów rolniczych

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 5, poz. 59).

Pojęcie długu rolniczego rozumie się w określeniu przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o konwersji

i uporządkowaniu długów rolniczych

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 5, poz. 59).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom: Skarbu, Sprawiedliwości oraz Rolnictwa

i Reform Rolnych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1939 r.