Ustawa z dnia 5 lutego 1938 r. o spłacie niektórych wierzytelności hipotecznych.

(1)

Przepisy ustawy niniejszej dotyczą wierzytelności hipotecznych, objętych ustawą z dnia 29 marca 1933 r. o ulgach w zakresie oprocentowania i terminów spłaty

wierzytelności hipotecznych

(Dz. U. R. P. Nr 25, poz. 213), w stosunku do których z dniem 1 stycznia 1938 r. upłynął termin odroczenia zapłaty

w tej ustawie określony.

(2)

Przepisy ustawy niniejszej nie dotyczą długów rolniczych w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o

konwersji i uporządkowaniu długów rolniczych

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 5, poz. 59). Rozporządzenie Rady Ministrów może jednak określić zakres działania przepisów ustawy

niniejszej w stosunku do długów rolniczych, objętych ustawą z dnia 29 marca 1933 r.,

powołaną w ustępie poprzedzającym.

Egzekucja kapitału wierzytelności hipotecznych jest niedopuszczalna do dnia 1 czerwca

1938 r.

(1)

W sprawach o zapłatę wierzytelności hipotecznych sąd na wniosek dłużnika może udzielić

ulgi w spłacie długu przez odroczenie terminu zapłaty długu w całości na okres nie

dłuższy niż do dnia 31 grudnia 1939 r., lub z rozłożeniem na raty na okres nie dłuższy

niż do dnia 31 grudnia 1943 r.

(2)

Orzekając o przyznaniu ulgi, sąd uwzględni stosunki gospodarcze dłużnika i wierzyciela,

w szczególności sąd odmówi przyznania ulgi, jeżeli zdolność płatnicza i możliwości

gospodarcze dłużnika pozwalają mu na zapłacenie długu. Sąd może również odmówić ulgi,

jeżeli stwierdzi, że dłużnik w sposób złośliwy uchylał się od wykonania swoich zobowiązań,

lub jeżeli czynem swoim spowodował zmniejszenie się wartości zabezpieczenia rzeczowego,

albo też gdy wierzytelność uległa przerachowaniu na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 maja 1924 r. o przerachowaniu

zobowiązań prywatno-prawnych

(Dz. U. R. P. z 1924 r. Nr 42, poz. 441) w skali niższej od 100%

(3)

Orzeczenie co do odroczenia terminu zapłaty wierzytelności i rozłożenia jej na raty

wydaje sąd w trybie postępowania niespornego (incydentalnego), jeżeli dla tej wierzytelności

istnieje już tytuł egzekucyjny. Na obszarze mocy obowiązującej ustawy z dnia 17 maja

1898 r. w sprawach sądownictwa niespornego (Dz. U. Rzeszy z 1898 r., str. 339, 771)

przeciw orzeczeniu wydanemu w tych sprawach służy zażalenie natychmiastowe. W postępowaniu

niespornym (incydentalnym) nie ma środka odwoławczego do Sądu Najwyższego.

(1)

Jeżeli wierzyciel przed dniem 31 grudnia 1939 r. zażąda zapłaty długu, służy dłużnikowi

prawo spłaty kapitału wierzytelności hipotecznej - nie wyłączając wierzytelności w

walutach zagranicznych - listami zastawnymi. Prawo spłaty listami zastawnymi wygasa,

jeżeli spłata nie nastąpi do dnia 31 grudnia 1939 r.

(2)

Prawo powyższe nie służy dłużnikowi, jeżeli

a)

sąd rozłożył spłatę długu na raty,

b)

dług nie był oprocentowany,

c)

dłużnik nabył nieruchomość w drodze kupna po 1 lipca 1932 r.

(3)

W przypadku, gdy wierzytelność uległa przerachowaniu na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 maja 1924 r. o przerachowaniu

zobowiązań prywatno-prawnych

(Dz. U. R. P. z 1925 r. Nr 30, poz. 213) w skali niższej od 100%, prawo spłaty długu hipotecznego listami zastawnymi może

być uchylone przez sąd na wniosek wierzyciela, jeżeli sąd, uwzględniając położenie

majątkowe zarówno dłużnika, jak i wierzyciela, uzna, że zdolność płatnicza i możliwości

gospodarcze dłużnika pozwalają mu uiścić dług gotowizną. Art. 3 ust. (3) ma odpowiednie

zastosowanie.

(4)

Warunki i zasady spłaty listami zastawnymi ustali Minister Skarbu w drodze rozporządzeń.

Rozporządzenia te ustalą w szczególności, jakimi listami zastawnymi będzie można dokonywać

spłat oraz po jakim kursie wierzyciele będą obowiązani przyjmować listy zastawne.

Kurs ten jednak nie może być ustalony tak, aby strata kursowa wierzyciela przekroczyła

25% spłacanej wierzytelności.

(1)

W razie trzymiesięcznej zwłoki dłużnika w uiszczeniu odsetek, należnych po dniu 1

stycznia 1938 r., dłużnik traci prawo do ulg, przewidzianych niniejszą ustawą.

(2)

Sąd, rozkładając dług na raty, może zarazem orzec rygory na przypadek nieuiszczenia

rat w oznaczonych terminach.

Z ulg, przewidzianych ustawą niniejszą, korzystają również dłużnicy osobiście odpowiedzialni

za wierzytelność hipoteczną.

Cudzoziemcy korzystają z dobrodziejstwa ustawy niniejszej, jeżeli w odnośnym państwie

obcym obywatele polscy są pod tym względem postawieni na równi z obywatelami własnymi.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Sprawiedliwości i Skarbu, każdemu

we właściwym zakresie działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.