Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. (DU_1938_455) | PL

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 1 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

(1)

W okresach budżetowych 1938/39, 1939/40 i 1940/41 związki samorządu terytorialnego

otrzymują ze Skarbu Państwa dotacje w kwocie 10.000.000 zł rocznie.

(2)

Z dotacji, przewidzianej w ust. (1), otrzymują;

a)

gminy miejskie, liczące poniżej 10.000 mieszkańców 3.000.000 zł

b)

pozostałe gminy miejskie 3.000.000 zł

c)

powiatowe związki samorządowe na pokrycie niedoborów budżetowych gmin wiejskich 3.000.000

zł

d)

Poznański Wojew. Związek Komunalny 600.000 zł

e)

Pomorski Wojew. Związek Komunalny 400.000 zł.

(3)

W ramach, oznaczonych pod lit. a), b) i c), dzieli się dotację pomiędzy poszczególne

związki samorządowe w stosunku do liczby mieszkańców według ostatniego urzędowego

spisu ludności na obszarze całego Państwa, przy czym przy podziale dotacji pomiędzy

powiatowe związki samorządowe bierze się w rachubę tylko ludność gmin wiejskich.

(4)

Dotację wypłaca Skarb Państwa w ratach miesięcznych.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 2 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

(1)

Upoważnia się Ministra Skarbu do przejęcia w imieniu Skarbu Państwa od dnia 1 kwietnia

1938 r. części obsługi pożyczek, zaciągniętych przez miasta: Lublin, Radom, Piotrków,

Częstochowę, Dąbrowę Górniczą, Kielce, Sosnowiec, Ostrów Wlkp., Otwock i Zgierz, a

zabezpieczających 3% przestemplowane prolongowane obligacje komunalne Banku Gospodarstwa

Krajowego, dawniej „8% gwarantowane złote obligacje komunalne Banku Gospodarstwa Krajowego

w Polsce z 1925 r.” oraz gwarantowane i zabezpieczone „8% amortyzowane złote obligacje

Banku Gospodarstwa Krajowego w Polsce z 1926 r.”.

(2)

Ogólna kwota wydatków Skarbu Państwa na częściową obsługę pożyczek, wymienionych w

ust. (1), nie może przekroczyć 26.000.000 złotych.

(3)

Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych ustala każdocześnie

na okres lat 5 kwoty obsługi, które w poszczególnych latach mają być przejęte przez

Skarb Państwa w odniesieniu do zobowiązań poszczególnych miast, wymienionych w ust.

(1).

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 3 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

Upoważnia się Ministra Skarbu do umorzenia zobowiązań miast, wymienionych w art. 2

ust. (1) ustawy niniejszej, wobec Skarbu Państwa, ustalonych w wyniku rozrachunku

między Skarbem Państwa a Bankiem Gospodarstwa Krajowego, a powstałych na skutek częściowego

dokonania przez Bank Gospodarstwa Krajowego w zastępstwie zobowiązanych miast obsługi

pożyczek, o których mowa w art. 2 ust. (1).

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 4 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

Skarb Państwa przejmuje obsługę pożyczek zabezpieczających 52% obligacje komunalne Banku Gospodarstwa Krajowego, zaciągniętych przez miasta: Częstochowę,

Lublin, Radom i Piotrków na spłatę zaległych rat pożyczek zabezpieczających „8% gwarantowane

złote obligacje komunalne Banku Gospodarstwa Krajowego w Polsce z r. 1925”, zwalniając

jednocześnie powyższe miasta od zobowiązań wobec Banku Gospodarstwa Krajowego.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 5 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

W ustawie z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 62, poz. 454) wprowadza się następujące zmiany

1)

w art. 8 po ust. (2) dodaje się nowe ustępy, oznaczone jako (3) i (4), w brzmieniu

„

(3)

Jeżeli przedsiębiorstwo przemysłowe oprócz zakładu przemysłowego prowadzi zakład handlowy

na obszarze innego miasta lub gminy wiejskiej aniżeli zakład przemysłowy, udział podzielić

należy między związki samorządowe, w których okręgu znajdują się zakłady, w stosunku

do sumy wynagrodzeń w rozumieniu działu II ustawy o państwowym, podatku dochodowym,

osiągniętych w ostatnim okresie wymiarowym dla podatku dochodowego przez pracowników

umysłowych i fizycznych w każdym z zakładów przedsiębiorstwa.

(4)

Jeżeli zakład handlowy bądź przemysłowy położony jest na obszarach graniczących ze

sobą miast lub gmin wiejskich, wówczas podziału udziału w państwowym podatku obrotowym

dokonywa się na podstawie ugody zainteresowanych związków samorządowych. W razie niedojścia

do skutku ugody, rozstrzyga właściwa najbliższa wspólna władza nadzorcza, biorąc między

innymi za podstawę liczbę pracowników umysłowych i fizycznych zakładu, zamieszkałych

na obszarze zainteresowanych związków samorządowych. Od decyzji tej służy zainteresowanym

odwołanie w ciągu dwóch tygodni do władzy bezpośrednio wyższej, która rozstrzyga ostatecznie.

Od decyzji Ministra Spraw wewnętrznych, wydanej jako władzy nadzorczej w I instancji,

nie ma odwołania.

”

Ust. (3) i (4) art. 8 otrzymują kolejno numerację (5) i (6);

2)

po art. 9 dodaje się nowe art. 9a, 9b, 9c, 9d w brzmieniu

„

Art. 9a.

Jeżeli na dochód podatkowy podatnika, ustalony według przepisów działu I ustawy o państwowym podatku dochodowym

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 2, poz. 6), składają się w całości lub w części dochody z gruntów, lasu lub też przedsiębiorstw

handlowych i przemysłowych, a źródła tych dochodów położone są poza obszarem tego

miasta lub powiatu, w którym podatek przypisano wówczas określony w art. 9 udział

podzielić należy według zasad następujących

a)

miasto lub powiatowy związek samorządowy, właściwy według miejsca przypisu, otrzymuje

z góry 25% całego udziału, a jeżeli miastem tym jest m. st. Warszawa - 50% całego

udziału;

b)

pozostałe 75% - względnie 50% - udziału dzieli się w stosunku do dochodów uzyskanych

z poszczególnych źródeł, o których mowa w art. 3 ustawy o państwowym podatku dochodowym,

bez uwzględnienia odliczeń z art. 10 tej ustawy, przy czym część, przypadającą na

dochody z gruntów, lasu oraz przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych, otrzymują

miasta, względnie powiatowe związki samorządowe, na których obszarze znajdują się

wymienione źródła dochodu, pozostałą zaś część, przypadającą na dochody z innych źródeł,

otrzymuje miasto lub powiatowy związek samorządowy, właściwy według miejsca przypisu

podatku.

Art. 9b.

(1)

Jeżeli podatek dochodowy został wymierzony od dochodu z dwu lub więcej zakładów przemysłowych

albo handlowych, położonych na obszarze dwu lub więcej miast albo powiatów - udział

lub część udziału, przypadającego na podstawie art. 9a, dzieli się pomiędzy zainteresowane

miasta i powiatowe związki samorządowe w stosunku do sumy wynagrodzeń w rozumieniu

działu II ustawy o państwowym podatku dochodowym, osiągniętych w ostatnim okresie

wymiarowym dla podatku dochodowego, przez pracowników umysłowych i fizycznych w każdym

z zakładów przedsiębiorstwa.

(2)

Jeżeli zakład handlowy lub przemysłowy położony jest na obszarach graniczących ze

sobą miast lub gmin wiejskich, wówczas podziału udziału w państwowym podatku dochodowym

dokonywa się na podstawie ugody zainteresowanych związków samorządowych. W razie niedojścia

do skutku ugody, rozstrzyga właściwa najbliższa wspólna władza nadzorcza, biorąc między

innymi za podstawę liczbę pracowników umysłowych i fizycznych zakładu, zamieszkałych

na obszarze zainteresowanych związków samorządowych. Od decyzji tej służy zainteresowanym

odwołanie w ciągu dwóch tygodni do władzy bezpośrednio wyższej, która rozstrzyga ostatecznie.

Od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych, wydanej jako władzy nadzorczej w I instancji,

nie ma odwołania.

(3)

Udział związków samorządowych, przypadający od dochodu z gruntów rolnych lub leśnych,

położonych na obszarze dwu lub więcej powiatów, dzieli się w stosunku do obszaru z

wyłączeniem nieużytków.

Art. 9c.

(1)

Podziału, przewidzianego w art. 9a i 9b, nie przeprowadza się. jeżeli ogólny dochód

podatnika, podlegający Dodatkowi dochodowemu, nie przekracza 48000 zł.

(2)

Udział, przypadający od dochodu zakładów handlowych bądź przemysłowych, gruntów rolnych

lub lasów, położonych na obszarze województwa śląskiego, a należących do płatnika,

mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę poza obszarem tego województwa, otrzymuje

miasto lub powiatowy związek samorządowy, właściwy według miejsca przypisu podatku.

Art. 9d.

Przepisy art. 9a, 9b i 9c ustawy niniejszej stosuje się odpowiednio przy podziale

wpływów z dodatku do państwowego podatku dochodowego, pobieranego na zasadzie art. 24 ustawy o państwowym podatku dochodowym

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 2, poz. 6); jednakże udział we wpływach z tego dodatku nie służy tym gminom i powiatowym związkom

samorządowym, które nie mają prawa do poboru dodatku do państwowego podatku dochodowego.

”

;

3)

przed art. 12 wstawia się nowy tytuł

„

8a.

Podatek drogowy

”

a w miejsce uchylonego art. 12 wstawia się nowy art. 12 treści następującej

„

Art. 12.

(1)

Podatek drogowy może być pobierany przez

a)

wojewódzkie związki samorządowe na budowę i utrzymanie dróg wojewódzkich,

b)

powiatowe związki samorządowe na budowę i utrzymanie dróg powiatowych oraz na zapomogi

dla gmin wiejskich i miast niewydzielonych z powiatowych związków samorządowych na

budowę i utrzymanie dróg gminnych,

c)

miasta wydzielone z powiatowych związków samorządowych na budowę i utrzymanie dróg

w obrębie granic administracyjnych tych miast.

(2)

Podatek drogowy obciąża położone na obszarze danego związku samorządowego

a)

grunty, podlegające państwowemu podatkowi gruntowemu,

b)

przedsiębiorstwa przemysłowe i handlowe, wykupujące świadectwa przemysłowe i karty

rejestracyjne, a od dnia 1 stycznia 1940 r. karty rejestracyjne, przewidziane w ustawie z dnia 25 kwietnia 1938 r. o opłatach rejestracyjnych od przedsiębiorstw i

zajęć

(Dz. U. R. P. Nr 34, poz. 293),

c)

nieruchomości czasowo zwolnione od podatku od nieruchomości, a w gminach wiejskich

i miastach niewydzielonych również nieruchomości podlegające temu podatkowi.

(3)

Najwyższe obciążenie podatkiem drogowym nie może przekraczać

a)

75% wymiaru państwowego podatku gruntowego, obliczonego bez oddzielnego dodatku i ulg, przewidzianych w art. 7 i 8 dekretu Prezydenta R. P. z dnia 4 listopada

1936 r. o zmianie przepisów o państwowym podatku gruntowym

(Dz. U. R. P. Nr 85, poz. 593),

b)

15% cen świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych, przewidzianych w ustawie z dnia 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 46, poz. 339), a od 1 stycznia 1940 r. 25% ceny kart rejestracyjnych, przewidzianych w załączniku

do art. 7 ustawy z dnia 25 kwietnia 1938 r. o opłatach rejestracyjnych od przedsiębiorstw

i zajęć

(Dz. U. R. P. Nr 34, poz. 293); 50% zaś od zakładów i przedsiębiorstw, wymienionych w działach I lit. a) i II lit.

a) części III tegoż załącznika, jeżeli zatrudniają ponad 100 pracowników,

c)

3,5% podstawy wymiaru podatku od nieruchomości, ustalonej w myśl przepisów dekretu Prezydenta R. P. z dnia 14 stycznia 1936 r. o podatku od nieruchomości

(Dz. U. R. P. Nr 3, poz. 14), względnie 3,5% podstawy idealnego wymiaru podatku od nieruchomości, czasowo zwolnionych

od podatku od nieruchomości.

(4)

W przypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, Minister Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrem Skarbu może zezwolić na podwyższenie norm w ust. (3) lit.

a), b), o) - nie więcej jednak niż o 50%.

(5)

W miastach wydzielonych łączne obciążenie dodatkiem do podatku od nieruchomości i

podatkiem drogowym nie może przewyższać 7% podstawy wymiaru podatku od nieruchomości.

(6)

Nieruchomości, opłacające koszty pierwszego urządzenia ulic i placów na mocy art. 174 ustawy z dnia 14 lipca 1936 r. o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli

(Dz. U. R. P. Nr 56, poz. 405), są wolne przezlat 6 od podatku drogowego.

(7)

Wpływy z podatku drogowego mogą być użyte wyłącznie na cele, wskazane w ust. (1).

(8)

Szczegółowe przepisy o wymiarze i poborze podatku drogowego ustala w drodze rozporządzenia

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Skarbu i Kumunikacji.

”

4)

do art. 26 dodaje się dwa nowe ustępy, Oznaczone jako (3) i (4), treści następującej

„

(3)

Podział kwot pomiędzy zainteresowane związki samorządowe - zgodnie z przepisami art.

8 ust. (3) oraz art. 9a, art. 9b ust. (1) i (3) i art. 9c ustawy niniejszej - przeprowadza

Minister Spraw Wewnętrznych. Wysokość kwot, potrącanych na koszty podziału i przelewów,

nie może przewyższać 2% sum, podlegających podziałowi.

(4)

Właściwe władze wymiarowe I instancji dostarczają Ministerstwu Spraw Wewnętrznych

materiału informacyjnego. Rodzaj materiału informacyjnego, sposób jego zbierania oraz

sposób postępowania przy podziale wpływów pomiędzy związki samorządowe - określają

przepisy wykonawcze.

”

;

5)

po art. 32 dodaje się nowe artykuły 32a, 32b, 32c, w brzmieniu następującym

„

Art. 32a.

(1)

Na podstawie zatwierdzonej przez władzę nadzorczą uchwały organu stanowiącego wojewódzki

bądź powiatowy związek samorządowy może pobierać na budowę drogi o twardej nawierzchni

specjalne dopłaty od tych właścicieli gruntów i nieruchomości, przedsiębiorstw przemysłowych

i handlowych, którym budowane drogi przynoszą korzyści gospodarcze i udogodnienia.

(2)

Specjalne dopłaty na budowę, pobierane na podstawie ust. (1), nie mogą przekraczać

35% kosztów budowy drogi o nawierzchni szutrowej, szerokości, nie przekraczającej

5 metrów - po potrąceniu świadczeń w naturze - oraz nie mogą obciążać właścicieli

w pasie przydrożnym, szerszym niż 3 km z każdej strony drogi. Wymiar dopłaty dla indywidualnego

płatnika nie może przekraczać w strefie do 1 km 80% podatku drogowego, pobieranego

na zasadzie art. 12, w strefie drugiego km 60%, w strefie pozostałej 40%. O przynależności

do odnośnej strefy decyduje położenie ośrodka gospodarczego obiektu podatkowego. Pobór

tej dopłaty może trwać najwyżej lat 10.

Art. 32b.

(1)

Na podstawie zatwierdzonej przez władzę nadzorczą uchwały organu stanowiącego związek

samorządowy może pobierać na utrzymanie dróg specjalne dopłaty od osób, nadmiernie

zużywających drogi.

(2)

Dla oceny nadmiernego zużycia drogi miarodajnym jest powiększenie kosztów utrzymania

drogi w stosunku do przeciętnych kosztów utrzymania na obszarze związku samorządowego

dróg tej samej kategorii i o nawierzchni tego samego typu, co droga nadmiernie zużywana.

Ogólna suma dopłat za nadmierne zużycie drogi nie może przewyższać różnicy między

przeciętnymi kosztami utrzymania na obszarze związku dróg tej samej kategorii o nawierzchni

tego samego typu, co droga nadmiernie zużywana, a kosztem utrzymania tej drogi.

(3)

Dopłaty mogą być zastąpione przez ryczałt umówiony między władzą wymiarową a płatnikiem.

Art. 32c.

(1)

Do poboru i wymiaru dopłat drogowych stosują się przepisy ustawy niniejszej, dotyczące

samoistnych danin komunalnych.

(2)

Szczegółowe przepisy o wymiarze i poborze dopłat drogowych ustala w drodze rozporządzenia

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Skarbu i Komunikacji.

”

.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 6 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

Przepisy art. 8 ust. (3) i (4) i art. 9a-9d ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym

uregulowaniu finansów komunalnych w brzmieniu, nadanym art. 5 ustawy niniejszej, będą po raz pierwszy zastosowane przy

obliczaniu udziału związków samorządowych we wpływach z państwowego podatku przemysłowego

za r. 1938, a we wpływach z państwowego podatku dochodowego oraz we wpływach z dodatku

do państwowego podatku dochodowego na rok podatkowy 1939.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 7 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

(1)

Przepisy art. 12 ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych

w brzmieniu, nadanym art. 5 ustawy niniejszej, będą miały po raz pierwszy zastosowanie

przy wymiarze podatku drogowego: w odniesieniu do miast wydzielonych za drugie półrocze

okresu budżetowego 1938/39, w odniesieniu do powiatowych i wojewódzkich związków samorządowych

- za okres budżetowy 1939/40.

(2)

Przepisy art. 32a, 32b i 32c ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu finansów

komunalnych, w brzmieniu, nadanym art. 5 niniejszej ustawy, będą miały zastosowanie po raz pierwszy

przy wymiarze dopłat drogowych za okres budżetowy 1939/40.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 8 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

(1)

Z dniem 1 kwietnia 1939 r. uchyla się przepisy art. 19 i art. 23 ustawy z dnia 10 grudnia 1920 r. o budowie i utrzymaniu dróg publicznych

w Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. R. P. z 1921 r. Nr 6, poz. 32) w części, dotyczącej wymiaru i poboru opłat i specjalnych dopłat drogowych na budowę

i utrzymanie dróg samorządowych.

(2)

Ilekroć w obowiązujących przepisach powołane są przepisy, uchylone na podstawie ustępu

poprzedzającego, należy zamiast nich stosować odpowiednie przepisy art. 12, 32a, 32b i 32c ustawy z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu

finansów komunalnych w brzmieniu nadanym art. 5 ustawy niniejszej.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 9 Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

Ustawa niniejsza nie obowiązuje na obszarze województwa śląskiego.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 9a Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source

Jeżeli na dochód podatkowy podatnika, ustalony według przepisów działu I ustawy o państwowym podatku dochodowym

(Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 2, poz. 6), składają się w całości lub w części dochody z gruntów, lasu lub też przedsiębiorstw

handlowych i przemysłowych, a źródła tych dochodów położone są poza obszarem tego

miasta lub powiatu, w którym podatek przypisano wówczas określony w art. 9 udział

podzielić należy według zasad następujących

a)

miasto lub powiatowy związek samorządowy, właściwy według miejsca przypisu, otrzymuje

z góry 25% całego udziału, a jeżeli miastem tym jest m. st. Warszawa - 50% całego

udziału;

b)

pozostałe 75% - względnie 50% - udziału dzieli się w stosunku do dochodów uzyskanych

z poszczególnych źródeł, o których mowa w art. 3 ustawy o państwowym podatku dochodowym,

bez uwzględnienia odliczeń z art. 10 tej ustawy, przy czym część, przypadającą na

dochody z gruntów, lasu oraz przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych, otrzymują

miasta, względnie powiatowe związki samorządowe, na których obszarze znajdują się

wymienione źródła dochodu, pozostałą zaś część, przypadającą na dochody z innych źródeł,

otrzymuje miasto lub powiatowy związek samorządowy, właściwy według miejsca przypisu

podatku.

Dz.U. 1938 nr 59 poz. 455 notInForce

Art. 9b Ustawa z dnia 5 sierpnia 1938 r. o poprawie finansów związków samorządu terytorialnego i o zmianie ustawy o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych. Open official source