Ustawa z dnia 14 lipca 1938 r. o konwersji 6% pożyczki dolarowej z 1920 r.

Upoważnia się Ministra Skarbu do zaofiarowania i do przeprowadzenia na zasadach, ustalonych

w ustawie niniejszej, konwersji tych obligacyj 6% pożyczki dolarowej, wypuszczonych

dnia 1 kwietnia 1920 r. na podstawie ustawy z dnia 28 marca 1919 r.

(Dz. P. P. P. Nr 29, poz. 252), które nie zostały skonwertowane na obligacje 42% Wewnętrznej Pożyczki Państwowej z 1937 r. i do wypuszczenia w tym celu 42% obligacyj konwersyjnych. Konwersja może być przeprowadzona również drogą przestemplowania

obligacyj.

(1)

Oprocentowanie obligacyj obniżone będzie na 42 od sta w stosunku rocznym.

(2)

Kupony od obligacyj płatne będą w New Yorku w dolarach Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(3)

Spłata obligacyj nastąpi w ciągu lat 20, poczynając od dnia 1 października 1938 r.,

przez częściowe umarzanie w terminach półrocznych, bądź w drodze losowania, bądź w

drodze skupu z wolnej ręki. Obligacje, wylosowane do umorzenia, płatne będą według

ich wartości nominalnej.

Upoważnia się Ministra Skarbu do ustalenia w umowie lub umowach, jakie w tym celu

będą potrzebne, innych szczegółowych warunków, na jakich konwersja, przewidziana w

art. 1, będzie zaofiarowana.

Czynności, związane z konwersją, jak również obligacje, skonwertowane na zasadzie

art. 1, oraz przychód od tych obligacyj będą wolne od wszelkich podatków i danin państwowych

i samorządowych.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.