Ustawa z dnia 14 lipca 1938 r. o zmianie ustawy o Funduszu Pracy.

Art. 3 ustawy z dnia 16 marca 1933 r. o Funduszu Pracy

(Dz. U. R. P. Nr 22, poz. 163), zmieniony rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o połączeniu

Funduszu Bezrobocia z Funduszem Pracy

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 849), otrzymuje brzmienie następujące

„

(1)

Fundusz Pracy jest osobą prawną; siedzibą jego władz jest m. st. Warszawa.

(2)

Zadłużenie Funduszu Pracy - poza zobowiązaniami przejętymi w myśl art. 6 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. o

połączeniu Funduszu Bezrobocia z Funduszem Pracy

(Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 849) - do dnia 31 marca 1939 r. nie może przewyższać

1)

zobowiązań, wynikających z pożyczek, zaciągniętych od Funduszu Inwestycyjnego do dnia

wejścia w życie niniejszej ustawy,

2)

oraz dalszej kwoty 85 milionów złotych.

(3)

Poczynając od dnia 1 kwietnia 1939 r., zaciągnięcie każdego nowego zobowiązania wymaga

specjalnego tytułu ustawowego, chyba że zachodzi konieczność państwowa zaciągnięcia

kredytu na cele nagłych wydatków. W tym przypadku Fundusz Pracy może zaciągnąć kredyt

za zgodą Ministra Skarbu do wysokości 10 milionów złotych, z zastrzeżeniem następnego

przedłożenia Sejmowi odpowiedniego projektu ustawy i podania do wiadomości Najwyższej

Izbie Kontroli.

(4)

Prolongata zobowiązań, zaciągniętych przed dniem 1 kwietnia 1939 r., nie jest nowym

zobowiązaniem w rozumieniu ust. (3).

(5)

Budżet Funduszu Pracy jest częścią składową budżetu Państwa. Minister Opieki Społecznej

składa corocznie sprawozdanie Sejmowi o gospodarce Funduszu Pracy w ubiegłym okresie

budżetowym.

(6)

Sprawozdanie finansowe Funduszu Pracy jest częścią państwowego zamknięcia rachunkowego.

”

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Opieki Społecznej i Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.