Ustawa z dnia 28 kwietnia 1938 r. o ujawnianiu w księgach hipotecznych własności gruntów pounickich.

(1)

Własność nieruchomości ziemskich, położonych na obszarze województw: lubelskiego,

białostockiego, wileńskiego, nowogródzkiego, poleskiego i wołyńskiego, które niegdyś

stanowiły własność osób prawnych Kościoła Katolickiego obrządku unickiego i były zabrane

Kościołowi Katolickiemu przez Rosję, a z chwilą wskrzeszenia Państwa Polskiego przeszły

w posiadanie Państwa lub zarząd państwowy, bądź są w posiadaniu osób, które swój stosunek

prawny ze Skarbem Państwa uregulowały lub uregulują - może być ujawniana w księgach

hipotecznych na podstawie orzeczenia, przewidzianego w art. 61 ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu reformy rolnej

(Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr 1, poz. 1), stwierdzającego zarazem, że nieruchomość odpowiada warunkom przepisu artykułu niniejszego.

(2)

Przepis ust. (1) nie dotyczy nieruchomości, będących w dniu wejścia w życie ustawy

niniejszej w posiadaniu lub użytkowaniu osób prawnych Kościoła Katolickiego.

Przy rozrachunku z nabywcami nieruchomości, wymienionych w ust. (1) artykułu poprzedzającego,

szacunek dokonany będzie według cen, stosowanych przy parcelacji gruntów państwowych

w dniu 1 stycznia 1938 r., przy czym nabywcom będą przyznane ulgi nie niższe niż 15%

ceny szacunkowej, a w stosunku do nabywców, posiadających umowę przyrzeczenia sprzedaży

- nie niższe niż 25%.

Uprawnienia, służące Kościołowi Katolickiemu do gruntów pounickich, będą zabezpieczone

w układzie, który zostanie zawarty pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą Polską

zgodnie z art. XXIV pkt 3 Konkordatu.

Wykonanie ustawy mniejszej porucza się Ministrom Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.