Ustawa z dnia 28 kwietnia 1938 r. o kwalifikacjach zawodowych do nauczania w państwowych przemysłowych szkołach wyższych nieakademickich.

Do nauczania w państwowych przemysłowych szkołach wyższych nieakademickich mogą być

dopuszczone tylko te osoby, które posiadają kwalifikacje zawodowe nauczycielskie lub

instruktorskie, przewidziane ustawą niniejszą, oraz profesorowie i docenci szkół akademickich.

Kwalifikacje zawodowe nauczycielskie i instruktorskie, przewidziane ustawą niniejszą,

stanowią zarazem kwalifikacje zawodowe, wymagane do ustalenia w państwowej służbie

nauczycielskiej.

(1)

Kwalifikacje zawodowe nauczycielskie do nauczania przedmiotów zawodowych i do praktycznego

nauczania zawodu posiada osoba, która

1)

uzyskała dyplom odpowiedniej szkoły wyższej akademickiej lub świadectwo, uznane przez

Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za równoważne do celów kwalifikacyjnych;

2)

odbyła po uzyskaniu dyplomu (świadectwa) odpowiednią praktykę zawodową nienauczycielską;

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może uznać za odpowiednią również

praktykę zawodową nienauczycielską, odbytą przed uzyskaniem dyplomu (świadectwa) lub

praktykę, odbytą w charakterze asystenta szkoły akademickiej;

3)

odbyła co najmniej dwuletnią praktykę pedagogiczną.

(2)

Kwalifikacje zawodowe nauczycielskie do nauczania przedmiotów zawodowych, które nie

mają odpowiednika w szkołach wyższych akademickich, ustala Minister Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego.

Kwalifikacje zawodowe nauczycielskie do nauczania przedmiotów pomocniczych posiada

osoba, która

1)

uzyskała dyplom odpowiedniej szkoły wyższej akademickiej lub świadectwo, uznane przez,

Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za równoważne do celów kwalifikacyjnych;

2)

odbyła co najmniej dwuletnią praktykę pedagogiczną.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego ustala, jakie przedmioty nauczania

w poszczególnych szkołach należą do przedmiotów zawodowych oraz pomocniczych.

Kwalifikacje zawodowe instruktorskie do praktycznego nauczania zawodu posiada

1)

osoba, która

a)

uzyskała świadectwo ukończenia odpowiedniej szkoły zawodowej stopnia co najmniej gimnazjalnego

lub innej szkoły, uznanej przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

za równoważną do celów kwalifikacyjnych;

b)

odbyła po uzyskaniu świadectwa odpowiednią co najmniej czteroletnią praktykę zawodową

nienauczycielską;

c)

odbyła co najmniej dwuletnią szkolną praktykę instruktorską;

2)

osoba, która

a)

uzyskała świadectwo ukończenia odpowiedniej szkoły mistrzów lub innej szkoły, uznanej

przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za równoważną do celów

kwalifikacyjnych, albo posiada tytuł mistrza;

b)

odbyła po uzyskaniu świadectwa lub tytułu mistrza odpowiednią co najmniej dwuletnią

praktykę zawodową nienauczycielską; c) odbyła co najmniej dwuletnią szkolną praktykę

instruktorską.

(1)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego ustala, które szkoły uważa się

za odpowiednie w rozumieniu art. 3 pkt 1), art. 4 pkt 1) i art. 6 pkt 1) lit. a) i

pkt 2) lit. a).

(2)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego jest powołany również do uznawania

praktyki zawodowej nienauczycielskiej za odpowiednią w rozumieniu art. 3 pkt 2) i

art. 6 pkt 1) lit. b) oraz pkt 2) lit. b).

(1)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może przyznać kwalifikacje zawodowe

nauczycielskie lub instruktorskie osobom, nie posiadającym warunków, przewidzianych

ustawą niniejszą, jeżeli wyróżniają się one odpowiednią praktyką zawodową lub nauczycielską.

(2)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może czasowo zezwolić na nauczanie

osobie, nie posiadającej przepisanych kwalifikacyj.

Posiadanie bądź przyznanie kwalifikacyj zawodowych nauczycielskich (instruktorskich)

stwierdza Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego przez wydanie dyplomu,

w którym będą wskazane przedmioty, objęte kwalifikacją.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.