Ustawa z dnia 8 stycznia 1938 r. o medalu "Za Długoletnią Służbę".

Ustanawia się medal „Za Długoletnią Służbę”.

(1)

Medal o średnicy 35 mm brązowy, srebrny lub złoty nosi na stronie czołowej wyobrażenie

orła państwowego w otoku stylizowanego ornamentu oraz napis „Za Długoletnią Służbę”,

na odwrocie zaś cyfrę: na medalu brązowym „X”, na medalu srebrnym „XX”, na medalu

złotym „XXX”, opartą na gałązce laurowej.

(2)

Medal nosi się na lewej piersi, bezpośrednio po odznaczeniach państwowych polskich,

a przed odznaczeniami zagranicznymi, na wstążce amarantowej o szerokości 37 mm z podłużnym

pasem białym po środku o szerokości 11 mm.

(1)

Prawo do medalu uzyskuje się z tytułu pracy w służbie Państwa lub instytucyj publicznoprawnych.

(2)

Po dziesięciu latach służby, pełnionej po dniu 11 listopada 1918 r., otrzymuje się

medal brązowy, po dwudziestu latach - medal srebrny, po trzydziestu latach - medal

złoty.

(3)

Przerwy w okresach służby, zmiany stosunku służbowego lub opuszczenie służby nie stanowią

przeszkód do otrzymania medalu.

(1)

Nie otrzymują medalu osoby, skazane prawomocnym wyrokiem sądowym lub dyscyplinarnym,

jeżeli w wyniku skazania nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego.

(2)

Osoby, wymienione w ust. (1), przyjęte ponownie do służby, mają prawo do otrzymania

medalu po przesłużeniu okresów, przewidzianych w art. 3, liczonych od dnia ponownego

objęcia służby.

(3)

Przepisy poprzedzające stosuje się odpowiednio do osób, z którymi rozwiązano z ich

winy umowę o pracą,

(1)

Medal nadają właściwi ministrowie, a w działach służby nie podlegających ministrom

- właściwa władza naczelna.

(2)

Ministrowie mogą uprawnienia swe w tym zakresie przekazać władzom bezpośrednio podległym.

Odznaczony ponosi koszty wykonania medalu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Rady Ministrów.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.