Ustawa z dnia 22 lutego 1937 r. o prywatnych szkołach wyższych.

(1)

Za prywatne szkoły wyższe w rozumieniu ustawy niniejszej uważa się prywatne szkoły

wyższe, nie objęte ustawą z dnia 15 marca 1933 r. o szkołach akademickich (Dz. U.

R. P. Nr 29, poz. 247). Szkoły te mają na celu nie tylko kształcenie i wychowanie

młodzieży na świadomych swych obowiązków obywateli Rzeczypospolitej, ale także przyczynianie

się do rozwoju odpowiednich gałęzi wiedzy.

(2)

Ilekroć ustawa niniejsza używa określenia „szkoła wyższa”, rozumieć należy pod tym

prywatną szkołę wyższą, nie objętą postanowieniami ustawy z dnia 15 marca 1933 r.

o szkołach akademickich.

Opiekę i nadzór nad szkołami wyższymi sprawuje bezpośrednio Minister Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego.

(1)

Na założenie szkoły wyższej wymagane jest zezwolenie Ministra Wyznań Religijnych i

Oświecenia Publicznego.

(2)

Zezwolenie na założenie szkoły wyższej może być udzielone tylko osobie prawnej, mającej

siedzibę na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem

a)

przedstawienia celem zatwierdzenia statutu szkoły, odpowiadającego wymaganiom dydaktycznym

i naukowym, określającego cele i ustrój szkoły oraz czyniącego zadość innym wymaganiom

niniejszej ustawy,

b)

przysposobienia szkoły do pracy naukowo-twórczej przez zapewnienie jej nauczycieli

o odpowiednich kwalifikacjach i należytego wyposażenia,

c)

zapewnienia szkole odpowiedniego lokalu, urządzeń i pomocy naukowych,

d)

wykazania, że środki utrzymania szkoły będą wystarczające.

(3)

Zezwolenie na otwarcie szkoły traci moc, jeżeli w ciągu roku od jego wydania szkoła

nie zostanie otwarta lub jeżeli Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

orzeknie przed otwarciem szkoły, że właściciel przestał czynić zadość jednemu z warunków,

określonych w pkt b), c) lub d) ustępu poprzedzającego.

(1)

Władzami szkoły wyższej są dyrektor szkoły i rada szkoły. W skład rady szkoły wchodzą

dyrektor, nauczyciele i przedstawiciel właściciela szkoły. Statut szkoły wyższej może

przewidywać udział w radzie szkoły znawców odpowiednich dziedzin wiedzy lub innych

osób.

(2)

Statut szkoły wyższej określa kompetencje dyrektora, rady szkoły i właściciela szkoły,

obowiązki właściciela w zakresie dostarczania szkole środków materialnych oraz warunki

zwinięcia szkoły przez właściciela.

(3)

Statut szkoły wyższej ustala również zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej dyrektora

(nauczycieli), organizację władz dyscyplinarnych szkoły oraz postępowania dyscyplinarnego.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdza, po wysłuchaniu opinii

resortowo zainteresowanych ministrów, program studiów i egzaminów w szkołach wyższych;

nadto Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zatwierdza roczny program

nauk oraz skład komisji egzaminacyjnej, przy czym może delegować swego przedstawiciela

na egzaminy dyplomowe.

Szkoła wyższa obowiązaną jest składać Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

sprawozdania roczne oraz wszelkie inne, wymagane od niej dane, dotyczące jej działalności.

(1)

Dyrektora, jego zastępcę i nauczycieli zatwierdza Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego, przy czym dyrektora i jego zastępcę na okres trzyletni.

(2)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może zażądać usunięcia dyrektora

lub nauczyciela, jeżeli uzna, że

a)

wywiera na słuchaczy szkodliwy wpływ,

b)

nie przestrzega obowiązujących przepisów i postanowień statutu szkoły,

c)

winien jest rażącego zaniedbania obowiązków dyrektora lub nauczyciela.

(3)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może zawiesić w czynnościach

dyrektora lub nauczycieli w przypadkach, przewidzianych w ustępie poprzedzającym(4)

Przed zażądaniem usunięcia dyrektora (nauczyciela) Minister Wyznań Religjjnych i Oświecenia

Publicznego podaje do jego wiadomości zarzuty, wyznaczając mu zarazem stosowny termin

do udzielenia wyjaśnień.

Statut określa warunki przyjmowania słuchaczy szkół wyższych.

Przepisy dyscyplinarne dla słuchaczy ustala statut szkoły.

Absolwenci szkoły wyższej otrzymują świadectwa lub dyplomy, określające zakres wiedzy,

zdobytej w tej szkole.

Słuchacze szkół wyższych zakładać mogą w obrębie szkoły stowarzyszenia, działające

pod nadzorem szkoły. Rozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

ustala warunki i tryb zakładania tych stowarzyszeń oraz ich rozwiązywania, zgłaszania

lub też rejestracji, zatwierdzania statutów i dokonywania ich zmiany, uzyskiwania

przez stowarzyszenie osobowości prawnej, sposób i zakres sprawowania nadzoru i opieki

nad nimi, jako też odpowiedzialności członków zarządu za działalność stowarzyszeń.

(1)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może zamknąć szkołę wyższą, jeżeli

uzna, że

a)

poziom nauczania w szkole jest nie wystarczający,

b)

szkoła nie przestrzega obowiązujących przepisów lub postanowień statutu,

c)

nauczanie odbywa się w duchu nielojalnym w stosunku do Państwa, lub też szkoła nie

przeciwdziała skutecznie szkodliwym pod względem wychowawczym wpływom na słuchaczy,

d)

szkoła nie rozwija działalności naukowo-twórczej,

e)

właściciel przestał czynić zadość jednemu z warunków, określonych w art. 3 ust. (2)

pkt b), c) i d).

(2)

Przed wydaniem orzeczenia, zamykającego szkołę, Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego podaje do wiadomości właściciela i dyrektora szkoły zarzuty, wyznaczając

im równocześnie stosowny termin do udzielenia wyjaśnienia.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może zawiesić czynności szkoły

wyższe) oraz może zarządzić czasowe jej zamknięcie, w całości lub w częściach, jeżeli

uzna, że względy wychowawcze tego wymagają. Decyzja taka może być połączona z zarządzeniem

nowych wpisów po otwarciu przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

szkoły lub jej części.

W razie zwinięcia lub zamknięcia szkoły wyższej akta i pieczęcie szkolne powinny być

złożone w instytucji, wskazanej przezMinistra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

(1)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może na wniosek właściciela szkoły

wyższej nadać jej osobowość prawną., ustalając zarazem jej ustrój oraz kompetencje

jej organów.

(2)

Nad gospodarką finansową szkoły, posiadającej osobowość prawną, sprawuje nadzór komisja

kontrolującą, w której skład nie mogą wchodzić osoby, wykonywające zarząd majątkiem

lub gospodarką finansową szkoły lub też będące członkami organów szkoły, zarząd ten

wykonywąjących. W razie odmowy władz szkoły zastosowania się do żądań komisji, rozstrzyga

ostatecznie Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Szkoły wyższe, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy niniejszej, są obowiązane

w przeciągu roku wypełnić warunki, wskazane w art. 3 ust. (2). Szkoły, które nie uczynią

zadość powyższym wymaganiom, będą zamknięte w terminie, oznaczonym przez Ministra

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, o ile nie uzyskają orzeczenia, przewidzianego

w art. 2 ustawy z dnia 11 marca 1932 r. o prywatnych szkołach oraz zakładach naukowych

i wychowawczych (Dz. U. R. P. Nr 33, poz. 343), stwierdzającego spełnienie warunków,

wymaganych przez tę ustawę do otwarcia szkoły.

Ustawa niniejsza nie dotyczy wyższych seminariów duchownych, utrzymywanych na mocy

art. XIII ust. 2) Konkordatu, zawartego pomiędzy Stolicą Apostolską a Rzecząpospolitą

Polską, podpisanego w Rzymie dnia 10 lutego 1925 r. (Dz. U. R. P. Nr 72, poz. 501),

katolickich zakładów teologicznych oraz szkół artystycznych.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą wszystkie przepisy,

wydane w sprawach, uregulowanych ustawą niniejszą.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.