Ustawa z dnia 23 stycznia 1937 r. o zmianie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 czerwca 1927 r. o ochronie rynku pracy.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 czerwca 1927 r. o ochronie rynku

pracy (Dz. U. R. P. Nr 54, poz. 472) wprowadza się zmiany następujące

1)

w art. 4 po ust. 3 dodaje się nowy ustęp następującej treści

„

(4)

Zezwolenia mogą być cofnięte przed Upływem czasu, na jaki zostały wydane, jeżeli władza

uzna, że dalsze zatrudnienie pracowników cudzoziemskich może przynieść szkodę interesom

Państwa, a w szczególności jego interesom gospodarczym i społecznym.

”

,

2)

art. 5 otrzymuje brzmienie

„

(1)

Decyzje, przewidziane w art. 4, wydaje wojewódzka władza administracji ogólnej, właściwa

ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika cudzoziemskiego.

(2)

Odwołania od decyzji wojewódzkiej władzy administracji ogólnej rozstrzyga Minister

Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

(3)

Decyzje nie będą wymieniać nazwisk pracowników cudzoziemskich.

”

,

3)

w art. 8 skreśla się w ust. 1 punkt 3 oraz ustęp 2,

4)

po art. 8 dodaje się jako art. 8a przepis następujący

„

Art. 8a.

(1)

Pracownikom cudzoziemskim, którzy przynajmniej od dnia 1 stycznia 1922 r. przebywają

stale na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, wydawane będą przez powiatową władzę

administracji ogólnej specjalne zaświadczenia, uprawniające do wykonywania zatrudnienia

przez czas określony w zaświadczeniu.

(2)

Zaświadczenia te wydawane będą, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, na

podstawie swobodnego uznania władzy.

(3)

Zaświadczenia powyższe wydawane będą na tych samych zasadach dzieciom pracowników

cudzoziemskich, o których mowa w ust. (1), chociażby urodziły się po 1 stycznia 1922 r.,

o ile przebywają stale na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

(4)

Zaświadczenia, o których mowa w artykule niniejszym, tudzież podania o te zaświadczenia

są wolne od opłat stemplowych.

(5)

Przy zatrudnianiu pracowników cudzoziemskich, posiadających zaświadczenia specjalne,

pracodawcy zwolnieni są od wyjednywania zezwoleń, przewidzianych w art. 4, są natomiast

obowiązani do zawiadamiania władzy o zatrudnieniu i zaprzestaniu pracy przez takich

pracowników (art. 6 i 7), tudzież do udzielania informacji, o których mowa w nalepie

ostatnim artykułu 4

”

.

Upoważnia się Ministra Opieki Społecznej do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 4 czerwca

1927 r. o ochronie rynku pracy (Dz. U. R. P. Nr 54, poz. 472) z uwzględnieniem zmian,

wynikających z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitego tekstu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych oraz innymi interesowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1937 r.

(1)

Pracownikom cudzoziemskim, którzy przynajmniej od dnia 1 stycznia 1922 r. przebywają

stale na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, wydawane będą przez powiatową władzę

administracji ogólnej specjalne zaświadczenia, uprawniające do wykonywania zatrudnienia

przez czas określony w zaświadczeniu.

(2)

Zaświadczenia te wydawane będą, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej, na

podstawie swobodnego uznania władzy.

(3)

Zaświadczenia powyższe wydawane będą na tych samych zasadach dzieciom pracowników

cudzoziemskich, o których mowa w ust. (1), chociażby urodziły się po 1 stycznia 1922 r.,

o ile przebywają stale na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

(4)

Zaświadczenia, o których mowa w artykule niniejszym, tudzież podania o te zaświadczenia

są wolne od opłat stemplowych.

(5)

Przy zatrudnianiu pracowników cudzoziemskich, posiadających zaświadczenia specjalne,

pracodawcy zwolnieni są od wyjednywania zezwoleń, przewidzianych w art. 4, są natomiast

obowiązani do zawiadamiania władzy o zatrudnieniu i zaprzestaniu pracy przez takich

pracowników (art. 6 i 7), tudzież do udzielania informacji, o których mowa w nalepie

ostatnim artykułu 4