Ustawa z dnia 14 kwietnia 1937 r. o ograniczeniu obrotu nieruchomościami powstałymi z parcelacji.

Ustawa niniejsza stosuje się do gospodarstw, powstałych w drodze parcelacji nieruchomości

ziemskich, niezależnie od tego, czy parcelowana nieruchomość stanowiła własność Państwa,

Państwowego Banku Rolnego lub innych osób prawnych i fizycznych. Ustawa niniejsza

nie ma jednak zastosowania do gruntów, określonych w art. 53 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli

(Dz. U. R. P. Nr 23, poz. 202) w brzmieniu ustawy z dnia 14 lipca 1936 r. (Dz. U.

R. P. Nr 56, poz. 405).

(1)

Gospodarstwa, powstałe z parcelacji, nie mogą być zbywane w całości lub w części,

dzielone, wydzierżawiane, zastawiane lub obciążane bez zezwolenia władzy. Gospodarstwa,

będące własnością małoletnich, mogą być wydzierżawiane do czasu osiągnięcia pełnoletności

za zgodą władzy opiekuńczej.

(2)

Właściciele gospodarstw, powstałych z parcelacji, obowiązani są do osobistego gospodarowania

na tych gospodarstwach. Władza może zezwolić na powierzenie gospodarowania innej osobie.

(1)

W licytacji gospodarstw, powstałych z parcelacji, mogą brać udział tylko te osoby,

które na nabycie nieruchomości uzyskały zezwolenie władzy, właściwej ze względu na

miejsce położenia licytowanej nieruchomości. Władzy tej doręczane będą obwieszczenia

o licytacji.

(2)

Przepis o obowiązku uzyskiwania zezwoleń nie dotyczy instytucji kredytu długoterminowego,

biorących udział w licytacji.

(1)

Ograniczenia, wynikające z ustawy niniejszej, stosują się tak do pierwotnych, jak

i do następnych nabywców,

(2)

W aktach sprzedaży gospodarstw, powstałych z parcelacji, notariusze z urzędu zamieszczają

wzmiankę o ograniczeniach, wynikających z ustawy niniejszej. W przypadkach przyznania

tytułu własności w postępowaniu sądowym na podstawie przepisów, przewidzianych w ustawach

o uregulowaniu prawa własności gruntów, oddanych w posiadanie nabywców w drodze parcelacji

nieruchomości ziemskich, sąd na wniosek władzy zamieści w orzeczeniu wzmiankę o powyższych

ograniczeniach.

(3)

Brak wzmianki o ograniczeniach w umowie sprzedaży lub w wykazie hipotecznym nie zwalnia

gospodarstwa od tych ograniczeń. Przepis ten nie dotyczy nieruchomości, wymienionych

w art. 5 i 6.

(1)

Gospodarstwa, powiększone w drodze nabycia działek z parcelacji po wejściu w życie

ustawy niniejszej do normy gospodarstwa samodzielnego, mogą być również poddane ograniczeniom,

wynikającym z ustawy niniejszej, przez ujawnienie tych ograniczeń w księgach hipotecznych

na wniosek władzy.

(2)

Normy obszarowe gospodarstw samodzielnych dla poszczególnych województw lub powiatów

ustali Minister Rolnictwa i Reform Rolnych po zasięgnięciu opinii właściwej izby rolniczej.

Gospodarstwa, powstałe z parcelacji, przeprowadzonej przed wejściem w życie ustawy

niniejszej, a po dniu 1 września 1919 r., mogą być poddane ograniczeniom, wynikającym

z ustawy niniejszej, od daty ujawnienia tych ograniczeń w trybie, określonym w art.

5 ust. (1).

(1)

Umowy, zawarte wbrew przepisom art. 2, są nieważne.

(2)

Gospodarstwo, którym rozporządzono wbrew przepisom art. 2, może być poddane przymusowemu

wykupowi według przepisów art. 22 i 23 ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu

reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr 1, poz. 1). Jeżeli wykup następuje z powodu

sprzedaży nieruchomości, dokonanej wbrew przepisom art. 2, władza może określić wynagrodzenie

za wykupione gospodarstwo bądź na podstawie art. 27, 28 i 29 powołanej ustawy o wykonaniu

reformy rolnej, bądź w wysokości ceny sprzedażnej, ustalonej w umowie. Wypłata wynagrodzenia

następuje według zasad i w trybie, stosowanym przy wypłacie wynagrodzenia za nieruchomości

przymusowo wykupywane na cele reformy rolnej.

(1)

Kto rozporządza działką, powstałą z parcelacji, wbrew ograniczeniom, zawartym w art.

2, podlega karze aresztu do 3 miesięcy i grzywny do 3000 złotych lub jednej z tych

kar. Tej samej karze podlega, kto nabywa lub użytkuje działkę wbrew przepisom art.

2.

(2)

Do dochodzenia i karania wykroczeń, określonych w ust. (1), właściwa jest powiatowa

władza administracji ogólnej.

(1)

Do udzielania zezwoleń, przewidzianych w art. 2 i 3, oraz do składania wniosków w

myśl art. 5 i 6, właściwy jest starosta.

(2)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustala zasady, którymi kierować się będą starostowie

przy wykonywaniu przepisów ust. (1).

Za ujawnienie w księgach hipotecznych łącznie z prawem własności ograniczeń, wynikających

z ustawy niniejszej, sądy i pisarze hipoteczni nie pobierają osobnych opłat. Sądowe

opłaty hipoteczne i stawki wynagrodzenia pisarzy hipotecznych od wpisów, wnoszonych

w myśl art. 5 i 6, obniża się o 50%.

Rada Ministrów, na wniosek Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, może w drodze rozporządzeń

zawieszać całkowicie lub częściowo działanie ustawy niniejszej w stosunku do poszczególnych

województw i powiatów oraz poszczególnych kategorii gospodarstw.

Do nieruchomości, podlegających ograniczeniom, wynikającym z ustawy niniejszej, nie

stosuje się rozporządzenia tymczasowego Rady Ministrów z dnia 1 września 1919 r.,

normującego przenoszenie własności nieruchomości ziemskich (Dz. U. R. P. Nr 73, poz.

428), oraz rozporządzenia niemieckiej Rady Związkowej z 15 marca 1918 r. o obrocie

nieruchomościami ziemskimi (Zb. Ust. Rzeszy str. 123) i art. 54 ustawy z dnia 28 grudnia

1925 r. o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr 1, poz. 1). Ustawa niniejsza

nie narusza jednak skuteczności wpisów hipotecznych, ujawnionych przed wejściem w

życie ustawy niniejszej, a zawierających podobne ograniczenia.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych oraz

Ministrowi Sprawiedliwości, każdemu we właściwym mu zakresie działania.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Rzeczypospolitej, z wyjątkiem górnośląskiej

części województwa śląskiego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.