Ustawa z dnia 14 kwietnia 1937 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. o nadzwyczajnych komisjach rozjemczych do załatwiania zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami w przemyśle i handlu.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. o nadzwyczajnych

komisjach rozjemczych do załatwiania zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami

w przemyśle i handlu (Dz. U. R. P. Nr 82, poz. 604) wprowadza się zmiany następujące

1)

tytuł rozporządzenia otrzymuje brzmienie: „rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 27 października 1933 r. o komisjach rozjemczych do załatwiania zatargów zbiorowych

pomiędzy pracodawcami, a pracownikami w przemyśle i handlu”, w poszczególnych zaś

przepisach tego rozporządzenia w nazwie „nadzwyczajna komisja rozjemcza” skreśla się

wyraz: „nadzwyczajna”;

2)

art. 1 otrzymuje brzmienie

„

Art. 1.

Jeżeli polubowne załatwienie zatargu zbiorowego pomiędzy pracodawcami apracownikami

w przemyśle, górnictwie, handlu, komunikacji lub w zakładach użyteczności publicznej,

chociażby na zysk nieobliczonych, a prowadzonych w sposób przemysłowy, okaże się niemożliwe,

a zatarg nabiera charakteru, zagrażającego ogólnopaństwowym interesom gospodarczym,

Minister Opieki Społecznej może poddać taki zatarg rozstrzygnięciu komisji rozjemczej

w trybie rozporządzenia niniejszego.

”

;

3)

art. 9 otrzymuje brzmienie

„

Art. 9.

(1)

Minister Opieki Społecznej, po uznaniu, że orzeczenie komisji rozjemczej posiada gospodarczo

przeważające znaczenie w gałęzi pracy, objętej tym orzeczeniem, może, w porozumieniu

z Ministrem Przemysłu i Handlu, na wniosek jednego z uczestników postępowania rozjemczego,

nadać w drodze rozporządzenia moc powszechnie obowiązującą orzeczeniu w tej gałęzi

pracy na całym obszarze, dla którego orzeczenie zostało wydane, lub dla części tego

obszaru, na której uzyskało ono przeważające znaczenie.

(2)

Rozporządzenie takie obowiązuje wszystkich pracodawców i pracowników do stosowania

orzeczenia do indywidualnych umów o pracę.

”

.

Jeżeli polubowne załatwienie zatargu zbiorowego pomiędzy pracodawcami apracownikami

w przemyśle, górnictwie, handlu, komunikacji lub w zakładach użyteczności publicznej,

chociażby na zysk nieobliczonych, a prowadzonych w sposób przemysłowy, okaże się niemożliwe,

a zatarg nabiera charakteru, zagrażającego ogólnopaństwowym interesom gospodarczym,

Minister Opieki Społecznej może poddać taki zatarg rozstrzygnięciu komisji rozjemczej

w trybie rozporządzenia niniejszego.

Upoważnia się Ministra Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości

do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1933 r. o nadzwyczajnych komisjach

rozjemczych do załatwiania zatargów zbiorowych pomiędzy pracodawcami a pracownikami

w przemyśle i handlu (Dz. U. R. P. Nr 82, poz. 604) z uwzględnieniem zmian, wynikających

z ustawy niniejszej.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu

z Ministrem Sprawiedliwości oraz Ministrem Przemysłu i Handlu i innymi interesowanym

ministrami, stosownie do zakresu ich działania.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na obszarze całego

Państwa z wyjątkiem województwa pomorskiego, górnośląskiej części województwa śląskiego

oraz powiatów szubińskiego, wyrzyskiego, inowrocławskiego i bydgoskiego.

(1)

Minister Opieki Społecznej, po uznaniu, że orzeczenie komisji rozjemczej posiada gospodarczo

przeważające znaczenie w gałęzi pracy, objętej tym orzeczeniem, może, w porozumieniu

z Ministrem Przemysłu i Handlu, na wniosek jednego z uczestników postępowania rozjemczego,

nadać w drodze rozporządzenia moc powszechnie obowiązującą orzeczeniu w tej gałęzi

pracy na całym obszarze, dla którego orzeczenie zostało wydane, lub dla części tego

obszaru, na której uzyskało ono przeważające znaczenie.

(2)

Rozporządzenie takie obowiązuje wszystkich pracodawców i pracowników do stosowania

orzeczenia do indywidualnych umów o pracę.