Ustawa z dnia 14 kwietnia 1937 r. o zmianie ustawy o zaopatrzeniu inwalidzkim.

W ustawie z dnia 17 marca 1932 r. o zaopatrzeniu inwalidzkim (Dz. U. R. P. z 1935 r.

Nr 5, poz. 31), zmienionej dekretem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 listopada

1935 r. (Dz. U. R. P. Nr 85, poz. 522) wprowadza się zmiany następujące

1)

w art. 2 ust. (1) lit. c) po wyrazach: „do 1 listopada 1918 r.” dodaje się wyrazy: „a odnośnie do b. żołnierzy armii austriackiej, którzy w terminie do dnia 31 grudnia

1930 r. zgłosili roszczenia do zaopatrzenia z tytułu uszkodzenia zdrowia, doznanego

na froncie włoskim - do dnia 4 listopada 1918 r. włącznie”; wyrazy: „a posiadają prawo obywatelstwa polskiego” zastępuje się wyrazami: „jeżeli osoby te posiadają prawo obywatelstwa polskiego”;

2)

po art. 3 dodaje się nowy art. 3a treści następującej

„

Art. 3a.

Za zmarłych w związku przyczynowym ze służbą wojskową uważa się

a)

inwalidów wojennych i wojskowych, jeżeli śmierć ich nastąpiła wskutek uszkodzenia

zdrowia, uznanego orzeczeniem komisji rewizyjno-lekarskiej za pozostające w związku

przyczynowym ze służbą wojskową lub wskutek cierpienia pochodnego od tego uszkodzenia

zdrowia,

b)

osoby zmarłe w ciągu 10 lat od zwolnienia ze służby wojskowej, jeżeli śmierć ich nastąpiła

wskutek uszkodzenia zdrowia, pozostającego w związku przyczynowym ze służbą wojskową.

”

;

3)

w art. 7 po ust. (2) wprowadza się, jako ust. (3)

„

(3)

Inwalida, którego stopień utraty zdolności zarobkowej został określony na stałe, może

być po upływie 12 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia poddany badaniu

przez Inwalidzką Komisję Rewizyjno-Lekarską na wniosek lekarza referatu spraw inwalidzkich

właściwego starostwa, przy czym inwalida ma prawo żądać specjalistycznego badania

lekarskiego w szpitalu lub w zakładzie leczniczym. Inwalida ponosi koszty badania

specjalistycznego, jeżeli wynik tego badania nie stwierdził zwiększenia się stopnia

utraty zdolności zarobkowej (art. 5a).

”

;

4)

w art. 17 ust. (6) otrzymuje brzmienie: „(6) Wymiar, uskuteczniony w myśl artykułu

niniejszego, ulega zmianie (ust. (1)) w razie zmiany miejsca zamieszkania. Zmiana

wymiaru następuje w przypadkach przesiedlenia się osób, uprawnionych do miejscowości

klasy wyższej po upływie trzech lat, natomiast w przypadkach przesiedlenia się do

miejscowości klasy niższej - po upływie jednego roku zamieszkiwania w nowej miejscowości.”;

5)

w art. 29 w ust. (3) słowa: „w dniu 31 grudnia 1936 r.” zamienia się na: „w dniu 31

grudnia 1937 r.”;

6)

w art. 29 po ust. (4) dodaje się, jako ust. (5), przepis następujący

„

(5)

Minister Skarbu może uwzględnić zgłoszenia roszczeń do zaopatrzenia, dokonane po upływie

terminów, zakreślonych w ust. (1) pkt 3 i ust. (2) artykułu niniejszego, nie później

jednak niż w dniu 31 grudnia 1937 r., jeżeli ubiegającymi się o zaopatrzenie są pozostali

po osobach, które poległy lub zmarły w związku przyczynowym ze służbą wojskową w formacjach,

wymienionych w art. 2 ust. (1) lit. a), b) i d).

”

;

7)

w art. 33 na końcu punktu d) średnik zastępuje się przecinkiem i dodaje następujące

wyrazy: „a także posiadających osady rentowe o powierzchni poniżej 20 ha na obszarze województwa

poznańskiego i górnośląskiej części województwa śląskiego oraz poniżej 35 ha na obszarze

województwa pomorskiego, o ile nabycie tych osad nastąpiło po dniu 1 lipca 1919 r.”;

8)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Art. 35.

(1)

Zasadnicza renta inwalidy, przysługująca mu według stopnia utraty zdolności zarobkowej,

oraz dodatek kwalifikacyjny, o ile mu służy, mogą ulec skapitalizowaniu w całości,

w połowie lub w 1/4 na warsztat pracy, budowę, nabycie nieruchomości, kształcenie

lub dokształcanie, jeżeli

1)

osoba, pobierająca rentę, jest pełnoletnia i nie przekroczyła 55 roku życia,

2)

istnieje rękojmia celowego użycia skapitalizowanej renty zgodnie z zamierzeniami wnioskodawcy.

(2)

Mimo skapitalizowania renty inwalida zachowuje prawo do dodatków: rodzinnego, ciężko

poszkodowanych, pielęgnacyjnego, na psa przewodnika oraz do wszelkich świadczeń, nie

stanowiących zaopatrzenia pieniężnego.

(3)

Zaopatrzenie pozostałych nie może ulec skapitalizowaniu.

”

;

9)

w art. 36 po ust. (1) wprowadza się, jako ust. (2)

„

(2)

Jeżeli skapitalizowano rentę w połowie lub w 1/4, wypłaca się inwalidzie połowę lub

1/4 sumy, obliczonej według zasad, przewidzianych w ust. (1).

”

;

10)

w art. 36 ustęp przedostatni otrzymuje brzmienie

„

Osoby, pozostałe po inwalidzie, który uzyskał skapitalizowanie renty wraz z dodatkiem

rodzinnym lub skapitalizował rentę w całości, - nie mają prawa do zaopatrzenia inwalidzkiego.

W razie skapitalizowania renty inwalidzkiej w połowie lub w 1/4, podstawa wymiaru

zaopatrzenia i łączna granica rent pozostałych (art. 19, 22, 23 i 25) ulegają obniżeniu

o połowę lub o 1/4.

”

;

11)

w art. 40 ust. (2) otrzymuje brzmienie: „(2) Przez czas pobytu w zakładzie leczniczym

inwalida, o ile, niezależnie od przepisów artykułu niniejszego, ma prawo do pobierania

renty inwalidzkiej i dodatków, otrzymuje 5% renty zasadniczej zupełnego inwalidy w

wymiarze według miejscowości klasy A. (art. 17), oraz w pełnym wymiarze dodatek kwalifikacyjny,

ponadto przez pierwsze trzy miesiące przebywania w zakładzie - dodatek ciężko poszkodowanych.”;

12)

w art. 42 ustęp ostatni otrzymuje brzmienie

„

Ministrowi Opieki Społecznej służy prawo powierzenia leczenia inwalidów innej instytucji

lub odpowiednim zakładom.

”

;

13)

w art. 50 ust. (2) zdanie ostatnie otrzymuje brzmienie

„

W razie zawinionej utraty psa przewodnika inwalida płaci koszt tego psa w trybie art.

27 ust. (4) pkt 2), po czym nabywa ponownie prawo do otrzymania psa przewodnika.

”

;

14)

po art. 52 wstawia się nowy art. 52a treści następującej

„

Art. 52a.

Dzieci inwalidów wojennych 1 sieroty po nich mają prawo pierwszeństwa przy przyjmowaniu

do szkół państwowych i samorządowych oraz prawo pierwszeństwa przy zwalnianiu od opłat

szkolnych.

”

;

15)

w art. 53 ust. (3) otrzymuje brzmienie następujące

„

(3)

Inwalida podczas pobytu w zakładzie opiekuńczym otrzymuje 25% renty zasadniczej i

dodatku ciężko poszkodowanych oraz dodatek kwalifikacyjny, jakie pobierałby w razie

pozostawania w opiece domowej.

”

;

16)

w art. 59 ust. (1) otrzymuje brzmienie

„

(1)

Pracodawcy w rolnictwie, przemyśle, handlu i komunikacji, instytucje i zakłady o charakterze

publicznoprawnym oraz wszelkie inne przedsiębiorstwa i zakłady pracy, niezależnie

od tego, czy są własnością państwową, samorządową lub prywatną, obowiązane są zatrudnić

na każdych 33 pracowników jednego inwalidę, zaś na każde 33 pracownice jedną wdowę

po poległym, zmarłym lub zaginionym w związku przyczynowym ze służbą wojskową lub

po inwalidzie, o ile nie przekroczyła 50 roku życia.

”

;

17)

w art. 59 wstawia się po ust. (2) ustępy (3), (4) i (5) w brzmieniu następującym

„

(3)

W przedsiębiorstwach o zmiennej ilości pracowników ilość inwalidów lub kobiet, względnie

jednych i drugich, przypadających do zatrudnienia w danym miesiącu kalendarzowym,

oblicza się według przeciętnej miesięcznej zatrudnionych pracowników w miesiącu poprzednim.

(4)

Zarobek osób, zatrudnionych na zasadzie niniejszego artykułu, nie może być niższy,

aniżeli zarobek zdrowego pracownika w danej kategorii pracy i płacy.

(5)

Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu i właściwymi

ministrami wyznaczy w drodze rozporządzenia warunki i stosunek, jakim w poszczególnych

kategoriach zakładów pracy powinno odpowiadać zatrudnienie inwalidów pracowników umysłowych

i fizycznych o różnych stopniach utraty zdolności zarobkowej (art. 5a), oraz sposób,

w jaki zakłady pracy, zatrudniające zarówno mężczyzn jak i kobiety, - mają wykonać

swój obowiązek zatrudnienia osób, wskazanych przez ustawę niniejszą, w rozporządzeniu

tym wskazane zostaną władze, powołane do nadzorowania należytego wykonywania postanowień

artykułu niniejszego.

”

;

18)

w art. 59 skreśla się ust. (3);

19)

w art. 71 w ust. (1) po wyrazach: „na pielęgnację (art. 14)” dodaje się

„

oraz z wyjątkiem inwalidów, którzy ukończyli 55 rok życia.

”

.

Upoważnia się Ministra Opieki Społecznej do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolitego tekstu ustawy z dnia 17 marca 1932 r. w brzmieniu dekretu Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 22 listopada 1935 r. (Dz. U. R. P. Nr 85, poz. 522) z uwzględnieniem

zmian, wprowadzonych ustawą niniejszą.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Opieki Społecznej i Skarbu w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

Za zmarłych w związku przyczynowym ze służbą wojskową uważa się

a)

inwalidów wojennych i wojskowych, jeżeli śmierć ich nastąpiła wskutek uszkodzenia

zdrowia, uznanego orzeczeniem komisji rewizyjno-lekarskiej za pozostające w związku

przyczynowym ze służbą wojskową lub wskutek cierpienia pochodnego od tego uszkodzenia

zdrowia,

b)

osoby zmarłe w ciągu 10 lat od zwolnienia ze służby wojskowej, jeżeli śmierć ich nastąpiła

wskutek uszkodzenia zdrowia, pozostającego w związku przyczynowym ze służbą wojskową.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1937 r. z tym, że zmiana, wprowadzona

ustawą niniejszą w art. 71 ust. (1), obowiązuje od dnia 1 czerwca 1937 r.

(1)

Zasadnicza renta inwalidy, przysługująca mu według stopnia utraty zdolności zarobkowej,

oraz dodatek kwalifikacyjny, o ile mu służy, mogą ulec skapitalizowaniu w całości,

w połowie lub w 1/4 na warsztat pracy, budowę, nabycie nieruchomości, kształcenie

lub dokształcanie, jeżeli

1)

osoba, pobierająca rentę, jest pełnoletnia i nie przekroczyła 55 roku życia,

2)

istnieje rękojmia celowego użycia skapitalizowanej renty zgodnie z zamierzeniami wnioskodawcy.

(2)

Mimo skapitalizowania renty inwalida zachowuje prawo do dodatków: rodzinnego, ciężko

poszkodowanych, pielęgnacyjnego, na psa przewodnika oraz do wszelkich świadczeń, nie

stanowiących zaopatrzenia pieniężnego.

(3)

Zaopatrzenie pozostałych nie może ulec skapitalizowaniu.

Dzieci inwalidów wojennych 1 sieroty po nich mają prawo pierwszeństwa przy przyjmowaniu

do szkół państwowych i samorządowych oraz prawo pierwszeństwa przy zwalnianiu od opłat

szkolnych.