Ustawa z dnia 7 kwietnia 1937 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r. o bezpieczeństwie statków morskich.

W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r. o bezpieczeństwie

statków morskich (Dz. U. R. P. Nr 80, poz. 632) wprowadza się zmiany następujące

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie

„

Za pasażera w rozumieniu rozporządzenia niniejszego uważa się każdą osobę odbywającą

podróż na statku, na podstawie zawartej umowy o przewóz.

”

;

2)

art. 4 otrzymuje brzmienie

„

Minister Przemysłu i Handlu może wyjąć spod działania postanowień rozporządzenia niniejszego

całkowicie lub częściowo statki nie objęte międzynarodowymi przepisami o bezpieczeństwie

życia na morzu.

Warunki bezpieczeństwa statków, wyjętych spod działania rozporządzenia niniejszego,

określa Minister Przemysłu i Handlu. Uprawnienie to Minister Przemysłu i Handlu może

w całości lub części przekazać Dyrektorowi Urzędu Morskiego.

”

;

3)

art. 6 otrzymuje brzmienie

„

Statek odpowiada warunkom bezpieczeństwa, jeżeli czyni zadość przepisom dotyczącym

1)

kadłuba i stałych urządzeń statków,

2)

kotłów, maszyn napędowych, urządzeń mechanicznych i elektrycznych,

3)

kotwic, łańcuchów i innego sprzętu oraz zapasowych części,

4)

urządzeń przeładunkowych,

5)

środków ratunkowych,

6)

środków przeciwpożarowych,

7)

największego dopuszczalnego zanurzenia statku, znaków zanurzenia i marek nadwodnej

burty,

8)

załadowania i balastowania statku,

9)

niebezpiecznych ładunków,

10)

pomieszczeń mieszkalnych i zdrowotności na statku,

11)

kwalifikacji kapitana, oficerów i załogi,

12)

obsady statku,

13)

przyrządów nawigacyjnych,

14)

radiokomunikacji,

15)

zapobiegania zderzeniom oraz sygnałów i świateł pozycyjnych,

16)

specjalnych wymagań dla statków pasażerskich,

17)

innych spraw, związanych, z bezpieczeństwem statku i opieką nad życiem ludzkim na

morzu.

”

;

4)

art. 7 otrzymuje brzmienie

„

Przepisy o bezpieczeństwie statków morskich (art. 6) wydaje Minister Przemysłu i Handlu

w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami

Wydawanie przepisów technicznych Minister Przemysłu i Handlu może zlecić w całości

lub części władzom marynarki handlowej, jak również może uznać za obowiązujące przepisy,

wydawane przez stowarzyszenia lub instytucje zawodowe.

”

;

5)

art. 8 otrzymuje brzmienie

„

Minister Przemysłu i Handlu może postanowić, w jakim zakresie zaświadczenia upoważnionych

przez niego towarzystw fachowych, mających na celu ustalanie warunków technicznych

budowy statków (towarzystw klasyfikacyjnych), zastępują dokumenty bezpieczeństwa,

wydawane przez władze inspekcyjne, jak również - będą uwzględniane przez władze inspekcyjne.

”

;

6)

art. 10 otrzymuje brzmienie

„

Inspekcję statku przeprowadza się

I.

wstępną - przed rozpoczęciem żeglugi

a)

statku nowowybudowanego,

b)

statku, który zmienił obcą banderę na polską,

c)

statku przebudowanego lub wyremontowanego, o ile władza ispekcyjna uznała go uprzednio

za niezdatny do żeglugi morskiej;

II.

periodyczną

a)

statku pasażerskiego - co rok,

b)

innych statków - co 4 lata;

III.

dorywczą

a)

jeżeli władza inspekcyjna uzna przeprowadzenie inspekcji za konieczne ze względu na

bezpieczeństwo statku,

b)

na życzenie właściciela, armatora, kapitana statku lub zakładu ubezpieczeń, w którym

statek albo towar jest lub ma być ubezpieczony.

”

;

7)

art. 11 otrzymuje brzmienie

„

Statki towarowe, które stosownie do przepisów międzynarodowych o radiokomunikacji

na statkach, będą wymagały zaopatrzenia w urządzenia radiokomunikacyjne, będą podlegały

poza inspekcją periodyczną, przewidzianą w art. 10 pkt. II-b), corocznej inspekcji

periodycznej, co do instalacji radiokomunikacyjnej (art. 6 pkt 14 - inspekcja radiokomunikacyjna).

”

;

8)

art. 13 otrzymuje brzmienie

„

Urząd Morski w Gdyni oraz Urząd Marynarki Handlowej w Gdańsku mogą - zgodnie z obowiązującymi

przepisami międzynarodowymi o bezpieczeństwie życia na morzu - zwalniać statki polskie

od obowiązku wypełniania niektórych warunków, wymaganych przepisami o bezpieczeństwie

statków (art. 6).

”

;

9)

art. 15 otrzymuje brzmienie

„

Urząd Morski w Gdyni oraz Urząd Marynarki Handlowej w Gdańsku przeprowadzają inspekcję

przez inspektorów okrętowych.

Inspekcja, obejmująca całokształt spraw bezpieczeństwa statków pasażerskich o pojemności

powyżej 500 TRB oraz statków towarowych powyżej 3000 TRB, powinna być dokonana przez

inspektorów okrętowych, wymienionych w art. 17 pkt 1 - 6. Inspekcję pozostałych statków

władza inspekcyjna może zlecić, zależnie od swego uznania, jednemu lub więcej inspektorom.

Inspekcję, dotyczącą niektórych spraw bezpieczeństwa statku, władze wymienione w ust.

1 przeprowadzają przez właściwych inspektorów stosownie do regulaminu prac (art. 20).

”

;

10)

art. 16 otrzymuje brzmienie

„

Konsul przeprowadza inspekcję we wszystkich przypadkach przy pomocy bądź poszczególnych

inspektorów okrętowych, bądź ekspertów.

Inspekcję, obejmującą całokształt spraw bezpieczeństwa oraz inspekcję periodyczną,

konsul przeprowadza tylko na zlecenie Ministra Przemysłu i Handlu w trybie przez niego

ustalonym.

O każdym przypadku przeprowadzenia inspekcji konsul obowiązany jest powiadomić Ministra

Przemysłu i Handlu.

”

;

11)

przepis art. 17 skreśla się, a na jego miejsce wstawia się przepis treści następującej

„

Art. 17.

Inspektorami okrętowymi są

1.

Inspektor kadłubowy,

2.

Inspektor kotłowo-maszynowy,

3.

Inspektor elektryk,

4.

Inspektor nawigacyjny,

5.

Inspektor radiokomunikacyjny,

6.

Inspektor sanitarny.

”

;

12)

po art. 17 wstawia się art. 17a treści następującej

„

Art. 17a.

Inspektorom okrętowym poza swym urzędem nie wolno wykonywać jakichkolwiek czynności

zarobkowych w żegludze morskiej ani samodzielnie, ani w charakterze udziałowca.

”

;

13)

przepis art. 18 skreśla się, a na jego miejsce wstawia się przepis treści następującej

„

Art. 18.

Inspektor kadłubowy powinien posiadać: dyplom inżyniera morskiego lub budowy okrętów,

co najmniej 5-letnią praktykę przy budowie okrętów lub w inspekcji okrętowej, oraz

3-miesięczną praktykę na statkach morskich.

Inspektor kotłowo-maszynowy powinien posiadać: dyplom inżyniera budowy maszyn okrętowych

i dyplom mechanika okrętowego, oraz co najmniej 5-letnią praktykę w dziedzinie budowy

maszyn i kotłów okrętowych lub w służbie morskiej inspekcji kotłowo-maszynowej. Minister

Przemysłu i Handlu może w drodze wyjątku mianować inspektorem kotłowo-maszynowym mechanika

okrętowego I klasy, posiadającego przynajmniej 10-letnią praktykę na stanowiskach

kierownika maszyn na statkach I kategorii.

Inspektor elektryk powinien posiadać: dyplom inżyniera elektryka, co najmniej 5-letnią

praktykę zawodową, oraz co najmniej 8-mie-sięczną praktykę przy instalacjach elektrycznych

na statkach morskich.

Inspektor nawigacyjny powinien posiadać: dyplom kapitana żeglugi wielkiej oraz co

najmniej 5-letnią praktykę na stanowiskach kierownika statków w żegludze wielkiej.

Inspektor radiokomunikacyjny powinien posiadać: świadectwa radiotelegrafisty I kl.,

oraz 3-letnią praktykę w charakterze kierownika radiostacji I kat. lub przynajmniej

3-letnią praktykę w morskiej inspekcji radiokomunikacyjnej.

Inspektor sanitarny powinien posiadać: dyplom lekarza, co najmniej 5-letnią praktykę

zawodową, w tym co najmniej dwa lata na statkach pasażerskich lub w inspekcji morskiej.

”

;

14)

art. 19 otrzymuje brzmienie

„

Inspektorów: kadłubowego, kotłowo-maszynowego, elektryka i nawigacyjnego mianuje Minister

Przemysłu i Handlu. Inspektorów: radiokomunikacyjnego i sanitarnego powołuje Minister

Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

”

;

15)

art. 20 otrzymuje brzmienie

„

Regulamin prac inspekcyjnych ustali Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami. Regulamin ten określi podział czynności inspekcyjnych (art. 6) pomiędzy

poszczególnych inspektorów.

”

;

16)

w art. 23 skreśla się ustęp 2;

17)

art. 32 otrzymuje brzmienie

„

O dokonanych zmianach w kadłubie lub urządzeniach statku, wpływających na stan jego

bezpieczeństwa, właściciel, armator lub kapitan statku obowiązany jest niezwłocznie

powiadomić właściwą władzę inspekcyjną.

”

;

18)

art. 33 otrzymuje brzmienie

„

Od decyzji władzy inspekcyjnej służy właścicielowi, armatorowi lub kapitanowi statku

w ciągu 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji prawo odwołania za pośrednictwem właściwej

władzy inspekcyjnej do Ministra Przemysłu i Handlu, który wydaje decyzję ostateczną

z zachowaniem przepisów art. 28.

”

;

19)

art. 35 otrzymuje brzmienie

„

Koszty inspekcji obciążają właściciela lub armatora statku. W przypadku przewidzianym

w art. 33 koszty ponownej inspekcji obciążają właściciela lub armatora tylko w razie

całkowitego nieuwzględnienia odwołania.

Wysokość kosztów inspekcji określi rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu.

Inspekcja dorywcza, przeprowadzana według uznania władzy inspekcyjnej (art. 10 pkt

III-a), o ile nie obejmuje całokształtu spraw bezpieczeństwa lub też, o ile nie została

spowodowana z przyczyn, wymienionych w art. 32, jest bezpłatna.

”

;

20)

art. 36 otrzymuje brzmienie

„

Inspektorzy okrętowi otrzymują za dokonywane przez nich inspekcje wynagrodzenie, którego

wysokość ustala Minister Przemysłu i Handlu.

”

;

21)

art. 37 otrzymuje brzmienie

„

Po przeprowadzeniu inspekcji wstępnej, periodycznej i dorywczej, obejmującej całokształt

spraw bezpieczeństwa, oraz inspekcji radiokomunikacyjnej i ustaleniu, że statek odpowiada

warunkom bezpieczeństwa (art. 6), właściwa władza inspekcyjna wydaje dokument bezpieczeństwa.

Dokonanie inspekcji dorywczej, nie obejmującej całokształtu spraw bezpieczeństwa,

władza inspekcyjna stwierdza na posiadanym już przez statek dokumencie bezpieczeństwa.

W dokumencie bezpieczeństwa winien być podany czas ważności dokumentu. Władza inspekcyjna

może unieważnić dokument bezpieczeństwa przed upływem czasu, na który został wydany,

jeżeli okaże się, że w międzyczasie zaszły na statku zmiany, które zagrażają bezpieczeństwu

statku.

”

;

22)

w art. 38 w ust. 3 i w art. 39 w ust. 1 wyrażenia „radiotelegraficzny” oraz „radiotelegrafia”

zastępuje się wyrażeniami „radiokomunikacyjny” i „radiokomunikacja” w odpowiednich

przypadkach i rodzajach;

23)

w art. 39 ustęp 2 otrzymuje brzmienie

„

Świadectwo bezpieczeństwa (art. 38 ust.

2)

wystawia władza inspekcyjna na okres czasu nie przekraczający lat 4.

”

.

Upoważnia się Ministra Przemysłu i Handlu do ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej

Polskiej jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada

1930 r. o bezpieczeństwie statków morskich (Dz. U. R. P. Nr 80, poz. 632), z uwzględnieniem

zmian, wynikających z przepisów, wydanych do dnia ogłoszenia jednolitego tekstu, ze

zmianą kolejności numeracji artykułów.

Wykonanie ustawy niniejszej poruczasię Ministrowi Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Inspektorami okrętowymi są

1.

Inspektor kadłubowy,

2.

Inspektor kotłowo-maszynowy,

3.

Inspektor elektryk,

4.

Inspektor nawigacyjny,

5.

Inspektor radiokomunikacyjny,

6.

Inspektor sanitarny.

Inspektorom okrętowym poza swym urzędem nie wolno wykonywać jakichkolwiek czynności

zarobkowych w żegludze morskiej ani samodzielnie, ani w charakterze udziałowca.

Inspektor kadłubowy powinien posiadać: dyplom inżyniera morskiego lub budowy okrętów,

co najmniej 5-letnią praktykę przy budowie okrętów lub w inspekcji okrętowej, oraz

3-miesięczną praktykę na statkach morskich.

Inspektor kotłowo-maszynowy powinien posiadać: dyplom inżyniera budowy maszyn okrętowych

i dyplom mechanika okrętowego, oraz co najmniej 5-letnią praktykę w dziedzinie budowy

maszyn i kotłów okrętowych lub w służbie morskiej inspekcji kotłowo-maszynowej. Minister

Przemysłu i Handlu może w drodze wyjątku mianować inspektorem kotłowo-maszynowym mechanika

okrętowego I klasy, posiadającego przynajmniej 10-letnią praktykę na stanowiskach

kierownika maszyn na statkach I kategorii.

Inspektor elektryk powinien posiadać: dyplom inżyniera elektryka, co najmniej 5-letnią

praktykę zawodową, oraz co najmniej 8-mie-sięczną praktykę przy instalacjach elektrycznych

na statkach morskich.

Inspektor nawigacyjny powinien posiadać: dyplom kapitana żeglugi wielkiej oraz co

najmniej 5-letnią praktykę na stanowiskach kierownika statków w żegludze wielkiej.

Inspektor radiokomunikacyjny powinien posiadać: świadectwa radiotelegrafisty I kl.,

oraz 3-letnią praktykę w charakterze kierownika radiostacji I kat. lub przynajmniej

3-letnią praktykę w morskiej inspekcji radiokomunikacyjnej.

Inspektor sanitarny powinien posiadać: dyplom lekarza, co najmniej 5-letnią praktykę

zawodową, w tym co najmniej dwa lata na statkach pasażerskich lub w inspekcji morskiej.