Ustawa z dnia 29 marca 1937 r. o zakładaniu i utrzymywaniu publicznych szkół dokształcających zawodowych.

Obowiązek zakładania publicznych szkół dokształcających zawodowych ciąży na gminach

miejskich i wiejskich, a wydatki na ich utrzymanie ponosi Skarb Państwa i gminy.

(1)

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego lub wyznaczona przez niego władza

szkolna, po zasięgnięciu opinii gmin zainteresowanych oraz terytorialnie właściwych

izb przemysłowo-handlowych i rzemieślniczych, wskazuje gminy, w których powinny być

założone publiczne szkoły dokształcające zawodowe, oraz ustala rodzaj, liczbę tych

szkół i termin ich założenia.

(2)

Nałożenie przez władzę, wskazaną w ust. (1), na gminę obowiązku założenia publicznej

szkoły dokształcającej zawodowej może nastąpić po uprzednim uznaniu przez władzę nadzorczą,

że gmina ta będzie mogła podołać temu obowiązkowi.

(1)

Wydatki na wynagrodzenie kierownika, nauczycieli, instruktorów oraz lekarzy publicznych

szkół dokształcających zawodowych ponosi Skarb Państwa w wysokości 2/3 tych wydatków.

(2)

Pozostałą 1/3 wydatków, wymienionych w ust. (1), oraz wszelkie inne wydatki, związane

z założeniem i utrzymywaniem publicznych szkół dokształcających zawodowych, pokrywa

gmina, na której obszarze znajduje się szkoła. Jeżeli do szkoły uczęszcza młodzież

z obszaru innych gmin, w których brak jest publicznej szkoły dokształcającej zawodowej

danego rodzaju, wówczas gminy te pokrywają odpowiednią część wydatków na utrzymanie

szkoły w stosunku do liczby tej młodzieży, uczęszczającej do danej szkoły.

(1)

Przed zatwierdzeniem preliminarza budżetowego gmin władza nadzorcza zasięga opinii

władzy szkolnej II instancji, a w m. st. Warszawie - Ministra Wyznań Religijnych i

Oświecenia Publicznego, co do działu budżetu publicznych szkół dokształcających zawodowych.

(2)

Władza nadzorcza wstawia do preliminarza budżetowego gminy sumy potrzebne do pełnienia

obowiązków, wynikających z ustawy niniejszej, jeżeli nie zostały one uwzględnione

w preliminarzu budżetowym, lub uwzględnione w wysokości nie wystarczającej.

Zamknięcie publicznej szkoły dokształcającej zawodowej może być dokonane tylko za

zgodą Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, lub wyznaczonej przez

niego władzy szkolnej.

Szkoły dokształcające zawodowe, istniejące w dniu wejścia w życie ustawy niniejszej,

a utrzymywane przez gminy, szkoły dokształcające zawodowe, utrzymywane przez gminy

przy współudziale Skarbu Państwa, stają się z dniem tym publicznymi szkołami dokształcającymi

zawodowymi w rozumieniu ustawy niniejszej; do dnia 31 marca 1939 r. wydatki na utrzymywanie

tych szkół ponoszą gminy w wysokości sum, przewidzianych w ich budżetach na rok 1935/36,

udział zaś Skarbu Państwa w utrzymywaniu tych szkół pozostaje w tym czasie bez zmian.

Ustawa niniejsza nie dotyczy szkół dokształcających rolniczych.

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej tracą moc obowiązującą przepisy, dotyczące

spraw, unormowanych ustawą niniejszą.

Ustawa niniejsza obowiązuje na całym obszarze Państwa z wyjątkiem województwa śląskiego.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom: Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego, Spraw Wewnętrznych i Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.