Ustawa z dnia 27 lutego 1937 r. o samoistnym podatku wyrównawczym dla gmin wiejskich.

Gminom wiejskim służy prawo pobierania samoistnego podatku wyrównawczego od płatników

państwowych podatków: gruntowego, przemysłowego i od nieruchomości.

(1)

Ogólna suma podatku wyrównawczego nie może przewyższać niedoboru, wynikającego z zestawienia

dochodów i wydatków zwyczajnych gminy pomimo wykorzystania w pełni wszystkich źródeł

dochodowych, przewidzianych w ustawie z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu

finansów komunalnych (Dz. U. R. P. z 1936 r. Nr 62. poz 454), ani nie może być wyższa

od sumy złotych, równej ilości hektarów gruntów, opodatkowanych w danej gminie, pomnożonej

1)

na obszarze województwa poznańskiego - przez 0,25,

2)

na obszarze województw: pomorskiego, krakowskiego. lwowskiego, stanisławowskiego i

tarnopolskiego - przez 0,50,

3)

na obszarze województw nowogródzkiego, poleskiego, wileńskiego i wołyńskiego - przez

1,5,

4)

na, obszarze woj. warszawskiego, kieleckiego, lubelskiego, łódzkiego i białostockiego

- przez 2.

(2)

Podatek ten będzie pobierany w równych ratach półrocznych, odpowiadających terminom

płatności podatku gruntowego.

(1)

Gminy wiejskie, które pomimo wyczerpania wszystkich źródeł dochodowych łącznie z wpływami

z podatku wyrównawczego, obliczonego według zasad art. 2, nie są w stanie pokryć wydatków

budżetowych - mają prawo podwyższyć wymiar podatku wyrównawczego przez powiększenie

mnożnika, wskazanego w art. 2 ust. (1), a mianowicie: dla województw, wymienionych

w art. 2 ust. (1) pkt 1) i 2) - o 0,50. a w pkt 3) i 4) - o 0.25.

(2)

Podwyższenie wymiaru może nastąpić na podstawie uchwały rady gminnej, zatwierdzonej

przez wydział powiatowy oraz wojewodę po wysłuchaniu opinii wydziału wojewódzkiego

z głosem decydującym.

(3)

Podwyższony w myśl ust. (2) wymiar nie może być brany za podstawę rozliczenia z byłymi

jednostkami administracyjnymi samorządu terytorialnego, które uległy likwidacji na

mocy ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego

(Dz. U. R. P. Nr 35, poz. 294).

Poszczególne gminy dokonywają rozkładu podatku wyrównawczego na podstawie odpowiedniego

statutu, który podlega zatwierdzeniu władzy nadzorczej, wskazanej w art. 36 ustawy

z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych (Dz. U.

R. P. z 1936 r. Nr 62, poz. 454) przy odpowiednim zastosowaniu art. 38-41 tejże ustawy.

(1)

Ogólna suma podatku wyrównawczego podlega w każdej gminie podziałowi pomiędzy poszczególnych

płatników tego podatku w stosunku do przypadających na każdego z nich podatków, które

w myśl art. 1 stanowią podstawę wymiaru podatku wyrównawczego, przy czym za podstawę

wymiaru tegoż podatku przyjmuje się: w stosunku do płatników państwowego podatku gruntowego

- podatek przypadający według przepisów dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

4 listopada 1936 r. o zmianie przepisów o państwowym podatku gruntowym (Dz. U. R.

P. Nr 85, poz. 593), jednak bez oddzielnego dodatku i ulg, przewidzianych w art. 7

i 8 tegoż dekretu, w stosunku zaś do płatników państwowego podatku przemysłowego -

ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych, w stosunku do płatników podatku

od nieruchomości - podatek od nieruchomości.

(2)

Grunty, zwolnione od państwowego podatku gruntowego, a opłacające dodatki do te go

podatku na rzecz związków samorządu terytorialnego na podstawie art. 2 dekretu Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 4 listopada 1936 r. (Dz. U. R. P. Nr 85, poz. 593) - podlegają

podatkowi wyrównawczemu.

Do wymiaru i poboru podatku wyrównawczego stosuje się przepisy części V i VI ustawy

z dnia 11 sierpnia 1923 r. o tymczasowym uregulowaniu finansów komunalnych (Dz. U.

R. P. z 1936 r. Nr 62, poz. 454).

Z dniem wejścia w życie ustawy niniejszej traci moc obowiązującą ustawa z dnia 20

marca 1931 r. o samoistnym podatku wyrównawczym dla gmin wiejskich (Dz. U. R. P. Nr

27, poz. 172) wraz z późniejszymi zmianami.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1937 r. i traci moc obowiązującą

dnia 31 marca 1939 r.