Ustawa z dnia 14 lipca 1936 r. o zalesianiu niektórych nieużytków.

(1)

Obowiązkowi zalesienia podlegają nieużytki, niestanowiące własności Państwa, których

zalesienie potrzebne jest

1)

do zabezpieczenia gruntów przed zmywaniem i wyjałowieniem, powstrzymania Usuwania

się ziemi i kamieni, przeszkodzenia tworzeniu się dzikich potoków, obrywaniu skał

i spadkowi lawin,

2)

do uchronienia brzegów wód przed obrywaniem się, a źródeł przed zasypywaniem,

3)

do przeszkodzenia powstawaniu albo rozszerzaniu się piasków lotnych lub parowów.

(2)

Nadto Minister Rolnictwa i Reform Rolnych może w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych

zarządzać zalesienie nieużytków, jeżeli wymaga tego interes obrony Państwa.

(1)

Wydział powiatowy po zasiągnięciu opinji izby rolniczej opracowuje w granicach swoich

możliwości finansowych roczny plan prac zalesieniowych. Zalesienia uzupełniające na

gruntach już zalesionych winny być objęte planem prac zalesieniowych lat następnych.

(2)

Plan prac zalesieniowych wyłożony będzie na przeciąg miesiąca do publicznej wiadomości

w zarządzie gminy, na której obszarze mają być prowadzone prace zalesieniowe. O terminie

i miejscu wyłożenia planu zarząd gminy zawiadomi interesowanych właścicieli gruntów

zgodnie z przepisami o postępowaniu administracyjnem. Osobom tym służy prawo zgłaszania

sprzeciwów co do tego, że grunt ich niesłusznie zaliczono do nieużytków, podlegających

obowiązkowi zalesienia, jak również co do tego, że z planu prac zalesieniowych wynikają

dla nich zbyt duże obciążenia w zakresie dostarczenia robocizny. Sprzeciwy należy

zgłosić w zarządzie gminy do protokółu lub na piśmie wraz z uzasadnieniem, najpóźniej

w dniu upływu terminu wyłożenia planu.

(1)

Plan prac zalesieniowych zatwierdza wojewoda, który jednocześnie rozstrzyga zgłoszone

sprzeciwy. Wojewoda uprawniony jest do wprowadzenia zmian w złożonym do zatwierdzenia

planie.

(2)

Decyzja o zatwierdzeniu planu prac zalesieniowych, jak również decyzje, rozstrzygające

sprzeciwy, są ostateczne.

(1)

Zatwierdzony plan prac zalesieniowych wykonywa wydział powiatowy, który także dostarcza

wszelkich materjałów, potrzebnych do prowadzenia prac zalesieniowych.

(2)

Obowiązek dostarczenia robocizny ciąży na właścicielach nieużytków; w przypadkach,

gdy właścicielem zalesianego nieużytku jest gmina lub gromada, obowiązek dostarczenia

robocizny ciąży na członkach tejże gminy lub gromady, stosownie do przepisów o świadczeniach

w naturze na niektóre cele publiczne.

(1)

Nadzór fachowy nad pracami zalesieniowemi sprawuje wojewoda, który jednak może wykonywanie

tego nadzoru przekazać izbie rolniczej.

(2)

Nadzór nad wykonaniem zatwierdzonego planu prac zalesieniowych należy do wojewody.

(1)

W ciągu lat 50 od końca roku, w którym przeprowadzono zalesienie w myśl przepisów

niniejszej ustawy, nie opłaca się od zalesionego gruntu państwowego podatku gruntowego

i na nim opartych danin samorządowych. Poniesione przez właścicieli koszty zalesienia

tych gruntów będą potrącane od dochodu podatkowego w rozumieniu prawa o państwowym

podatku dochodowym.

(2)

Grunty, zalesione na podstawie przepisów ustawy niniejszej, są gruntami leśnemi w

rozumieniu przepisów o ochronie lasów, niestanowiących własności Państwa.

(3)

Kto niszczy roślinność lub uszkadza urządzenia ochronne, zaprowadzone przy zalesianiu

nieużytków w myśl przepisów ustawy niniejszej, podlega w drodze administracyjnej karze

aresztu do 2 tygodni lub grzywny do 500 zł albo obu tym karom łącznie.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej.