Ustawa z dnia 14 lipca 1936 r. o paszportach.

(1)

Opuszczenie obszaru Państwa Polskiego przez obywateli polskich, jak również powrót

ich na ten obszar, może nastąpić, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej,

tylko na podstawie ważnych paszportów.

(2)

Ustala się następujące rodzaje paszportów

1)

paszporty zwyczajne,

2)

paszporty służbowe,

3)

paszporty dyplomatyczne i

4)

paszporty zbiorowe.

(3)

Wzory wymienionych rodzajów paszportów ustala Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Zagranicznych.

(1)

Warunkiem uzyskania paszportu jest

1)

obywatelstwo polskie,

2)

zezwolenie władz wojskowych, jeżeli w myśl obowiązujących przepisów zezwolenie takie

jest wymagane,

3)

zaświadczenie, przewidziane w przepisach o emigracji, jeżeli wyjazd następuje w celach

emigracyjnych,

4)

zezwolenie rodziców, opiekunów bądź kuratorów, jeżeli chodzi o osoby niepełnoletnie

lub niewłasnowolne.

(2)

Warunki, wymienione w ust. (1), nie dotyczą osób, otrzymujących paszporty dyplomatyczne,

a wymienione w ust. (1) pkt. 2), 3) i 4) osób, otrzymujących paszporty służbowe.

(1)

Władza odmówi wydania paszportu, jeżeli

1)

osoba, ubiegająca się o paszport, nie odpowiada warunkom, wymienionym w art. 2,

2)

wydanie paszportu może narazić na szkodę ważny interes państwowy lub zagrozić bezpieczeństwu,

spokojowi lub porządkowi publicznemu,

3)

przeciwko osobie, ubiegającej się o paszport, toczy się postępowanie karne o zbrodnię

lub występek, a właściwa władza sądowa nie wyrazi zgody na wydanie paszportu,

4)

osoba, ubiegająca się o paszport, opiekuje się innemi osobami, a istnieje obawa, że

w razie jej wyjazdu osoby te pozostałyby bez należytej opieki.

(2)

Ocena, czy zachodzą okoliczności, o których mowa w ust. (1) pkt. 2) i 4), pozostawiona

jest uznaniu władzy.

Paszport zwyczajny może otrzymać każdy, kto odpowiada warunkom, wymienionym w art.

2, jeżeli nie zachodzą przeszkody, przewidziane w art. 3.

Kategorje osób, otrzymujących paszporty służbowe i dyplomatyczne, ustala Rada Ministrów.

Paszporty zbiorowe mogą otrzymywać

1)

uczestnicy wycieczek szkolnych, naukowo-badawczych i dydaktycznych, a także wycieczek

morskich, organizowanych na podstawie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych,

2)

członkowie organizacyj (związków, stowarzyszeń i t. p.), wyjeżdżający zbiorowo na

podstawie zezwolenia Ministra Spraw Wewnętrznych, oraz

3)

zamieszkali zagranicą obywatele polscy, uczestniczący zbiorowo w wycieczkach.

Posiadanie paszportu jednego rodzaju nie wyłącza możności uzyskania paszportu innego

rodzaju.

Paszporty zwyczajne, służbowe i dyplomatyczne są jednoosobowe; jednakże w paszporcie

męża może być wpisana żona, a w paszporcie jednego lub obojga rodziców albo opiekuna

- dzieci do lał 13, jeżeli zaś chodzi o rodziny emigrantów - także dzieci powyżej

lat 13;

Rada Ministrów może na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych lub Ministra Spraw Zagranicznych

wstrzymać lub ograniczyć wydawanie paszportów zwyczajnych i zbiorowych na okres nie

dłuższy, niż roczny, jeżeli będą wymagały tego względy na dobro Państwa. W czasie

zarządzonych ograniczeń wydawanie tych paszportów można uzależnić od innych jeszcze

warunków, aniżeli przewidziane w art. 2.

(1)

Paszporty zwyczajne, służbowe i dyplomatyczne można wydawać na okres do lat 3. Ważność

paszportu można przedłużać, jednak łączny okres ważności, licząc od dnia wystawienia

paszportu, nie może przekraczać lat 5.

(2)

Paszporty, wymienione w ust. (1), uprawniają do wielokrotnych wyjazdów i powrotów,

jeżeli władza nie ograniczy ich ilości.

(3)

Paszporty zbiorowe można wydawać na okres do 3 miesięcy; uprawniają cne do jednorazowego

wyjazdu i powrotu.

(4)

Po upływie okresu ważności paszportu, paszport należy zwrócić władzy, która go wydała.

Paszporty są ważne na wszystkie kraje zagraniczne, jeżeli władza nie uczyni ograniczeń.

(1)

Paszporty zwyczajne i zbiorowe, wydawane w kraju, podlegają opłatom, które ustala

w drodze rozporządzenia Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Za podstawę przy ustalaniu opłat przyjęte będą miesięczne okresy ważności paszportów.

(2)

Paszporty służbowe i dyplomatyczne nie podlegają opłatom paszportowym.

(1)

Nie podlegają opłatom paszportowym paszporty, wydawane w kraju osobom

1)

wyjeżdżającym jako emigranci,

2)

niezamożnym, jeżeli wykażą, że wyjazd ich jest konieczny, a uiszczenie opłaty naraziłoby

je na dotkliwy uszczerbek majątkowy,

3)

którym przyznano na wyjazd zasiłek z funduszów publicznych,

4)

nie mającym ukończonych lat 13, jeżeli są wpisane w paszporcie ojca, matki lub opiekuna.

(2)

Osoby, wyjeżdżające w celu kształcenia się lub odbycia praktyki zawodowej oraz osoby,

których zawód nie może być wykonywany w inny sposób, jak tylko przez częste wyjazdy

(komiwojażerzy, obsługa przedsiębiorstw, służących komunikacji międzynarodowej i t.

p.), otrzymują paszporty ważne na rok za opłatą, ustaloną dla okresu miesięcznego.

(1)

Minister Spraw Wewnętrznych może przyznawać ulgi w opłatach paszportowych oraz całkowicie

zwalniać cd tych opłat w przypadkach

1)

wyjazdu do państw, z któremi Państwo Polskie zawarło umowy w sprawie ułatwień paszportowych

- na czas trwania tych umów,

2)

wyjazdu w ważnych sprawach rodzinnych,

3)

wyjazdu w sprawach handlowych lub przemysłowych, których konieczność zaświadczy odnośny

samorząd gospodarczy,

4)

uzasadnionych stanowiskiem osób wyjeżdżających albo charakterem lub celem ich wyjazdu,

5)

wyjazdu w ważnych sprawach naukowych. (2) Uprawnienia, przewidziane w ust. (1) pkt.

2), 3) i 5), Minister Spraw Wewnętrznych może w całości lub w części przekazać władzom

sobie podległym.

Za przedłużanie ważności paszportów, wydanych w kraju, pobiera się takie same opłaty,

jakim podlegają paszporty, wydawane w kraju.

Nieskorzystanie z paszportu nie uprawnia do żądania zwrotu opłaty paszportowej.

(1)

Opłaty za paszporty, wydawane przez polskie urzędy konsularne (dyplomatyczne) i przez

Komisarza Generalnego R. P. w Gdańsku, oraz opłaty za przedłużanie ważności tych paszportów

reguluje taryfa opłat konsularnych.

(2)

Za przedłużanie w kraju ważności paszportów, wymienionych w ust. (1), pobiera się

opłaty, odpowiadające stawkom, ustalonym w taryfie konsularnej.

(1)

Za inne dokumenty, które w myśl przepisów szczególnych uprawniają do opuszczania obszaru

Państwa Polskiego i powrotu na ten obszar, pobiera się - jeżeli przepisy te nic stanowią

inaczej - następujące opłaty stemplowe

1)

za dokumenty, uprawniające do jednorazowego wyjazdu i powrotu 0,50 zł,

2)

za dokumenty, uprawniające do wielokrotnych wyjazdów i powrotów - za każdy miesiąc

ważności dokumentu 1,- zł.

Przepisy art. 13 stosuje się odpowiednio.

(2)

Minister Spraw Wewnętrznych może w porozumieniu z Ministrem Skarbu obniżać opłaty,

ustalone w ust. (1).

Paszporty zwyczajne i zbiorowe wydają w kraju powiatowe władze administracji ogólnej,

zagranicą - polskie urzędy konsularne (dyplomatyczne), a na obszarze W. M. Gdańska

- Komisarz Generalny R. P. w Gdańsku.

Paszporty służbowe wydają Minister Spraw Wewnętrznych i Minister Spraw Zagranicznych,

każdy w zakresie właściwości, ustalonym przez Radę Ministrów.

Paszporty dyplomatyczne wydaje Minister Spraw Zagranicznych lub upoważnione przez

niego władze.

Władza unieważni paszport i zarządzi jego odebranie, jeżeli wyjdą na jaw okoliczności,

które uzasadniają odmowę wydania paszportu. Decyzja ta jest natychmiast wykonalna.

Paszporty, wydane na podstawie przepisów, obowiązujących przed dniem wejścia w życie

ustawy niniejszej, zachowują ważność do końca okresów, na które zostały wydane.

W art. 2 w ust. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 23 grudnia 1927 r.

o granicach Państwa (Dz. U. R. P. Nr. 117, poz. 996) skreśla się wyrazy: „Rodzaje, formę, treść i sposób wystawiania dokumentów, upoważniających do przekraczania

granicy, warunki, od których zależy ich uzyskanie, i”.

Ustawa niniejsza nie narusza przepisów o wyjeździe zagranicę osób, będących w czynnej

służbie wojskowej, jak również podlegających powszechnemu obowiązkowi wojskowemu,

oraz przepisów o emigracji.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza svę Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z interesowanymi ministrami.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie trzydziestu dni od dnia ogłoszenia.

(2)

Jednocześnie uchyla się wszelkie przepisy w sprawach, uregulowanych ustawą niniejszą,

a w szczególności rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 kwietnia 1932 r.

w sprawie opłat za paszporty na wyjazd Zagranicę (Dz. U. R. P. Nr. 38, poz. 394).