Ustawa z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe.

Weksel trasowany zawiera

1)

nazwę „weksel” w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono;

2)

polecenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej;

3)

nazwisko osoby, która ma zapłacić (trasata);

4)

oznaczenie terminu płatności;

5)

oznaczenie miejsca płatności;

6)

nazwisko osoby, na której rzecz lub na której zlecenie zapłata ma być dokonana;

7)

oznaczenie daty i miejsca wystawienia wekslu;

8)

podpis wystawcy wekslu.

Nie będzie uważany za weksel trasowany dokument, któremu brak jednej z cech, wskazanych

w artykule poprzedzającym, wyjąwszy przypadki, określone w ustępach następujących.

Weksel bez oznaczenia terminu płatności uważa się za płatny za okazaniem. W braku

osobnego oznaczenia, miejsce, wymienione obok nazwiska trasata, uważa się za miejsce

płatności, a także za miejsce zamieszkania trasata. Weksel, w którym nie oznaczono

miejsca wystawienia, uważa się za wystawiony w miejscu, podanem obok nazwiska wystawcy.

Weksel może być wystawiony na własne zlecenie wystawcy. Trasatem może być sam wystawca.

Weksel może być wystawiony na rachunek osoby trzeciej.

Weksel może być płatny w miejscu zamieszkania osoby trzeciej, bądź w miejscowości,

w której trasat ma miejsce zamieszkania, bądź w innej miejscowości.

W wekslu, płatnym za okazaniem lub w pewien czas po okazaniu, może wystawca zastrzec

oprocentowanie sumy wekslowej. W każdym innym wekslu zastrzeżenie takie uważa się

za nienapisane. Stopa odsetek powinna być określona w wekslu, w braku jej określenia

zastrzeżenie oprocentowania uważa się za nienapisane. Odsetki biegną od daty wystawienia

wekslu, jeżeli nie wskazano innej daty.

Weksel, w którym sumę wekslową napisano literami i liczbami, w razie różnicy ważny

jest na sumę, napisaną literami. W razie różnicy sum, napisanych kilkakrotnie literami

lub kilkakrotnie liczbami, weksel jest ważny na sumę mniejszą.

Jeżeli na wekslu znajdują się podpisy osób, niezdolnych do zaciągania zobowiązań wekslowych,

podpisy fałszywe, podpisy osób nieistniejących albo podpisy, które z jakiejkolwiek

innej przyczyny nie zobowiązują osób, które weksel podpisały lub których nazwiskiem

weksel został podpisany, nie uchybia to ważności innych podpisów.

Kto podpisał weksel jako przedstawiciel innej osoby, nie będąc umocowanym do działania

w jej imieniu, odpowiada sam wekslowo, a jeżeli zapłacił, ma takie same prawa, jakieby

miała osoba, której jest rzekomo przedstawicielem. Zasady te stosuje się również do

przedstawiciela, który przekroczył granice swego umocowania.

Wystawca odpowiada za przyjęcie i za zapłatę wekslu. Od odpowiedzialności za przyjęcie

wystawca może się zwolnić; zastrzeżenie, którem wystawca zwalnia się od odpowiedzialności

za zapłatę, uważa się za nienapisane.

Jeżeli weksel, niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartem

porozumieniem, nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem, że nie zastosowano

się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył weksel w złej wierze albo przy

nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa.

Każdy weksel można przenieść przez indos, chociażby nie był wystawiony wyraźnie na

zlecenie. Jeżeli wystawca umieścił w wekslu wyrazy „nie na zlecenie” lub inne zastrzeżenie

równoznaczne, można przenieść weksel tylko w formie i ze skutkami zwykłego przelewu.

Weksel można indosować również na trasata bez względu, czy przyjął on weksel, czy

nie, a także na wystawcę lub na każdą inną osobę, wekslowo zobowiązaną. Osoby te mogą

weksel dalej indosować.

Indos powinien być bezwarunkowy. Warunki, od których uzależniono indos, uważa się

za nienapisane. Indos częściowy jest nieważny. Indos na okaziciela jest równoznaczny

z indosem in blanco.

Indos powinien być napisany na wekslu lub na złączonej z nim karcie dodatkowej (przedłużku)

i podpisany przez indosanta. Indos może nie wymieniać indosatarjusza lub może ograniczać

się tylko do podpisu indosanta (indos in blanco). W tym przypadku indos jest ważny

tylko, jeżeli został napisany na odwrotnej stronie wekslu lub na przedłużku.

Indos przenosi wszystkie prawa z wekslu.

Jeżeli indos jest in blanco, posiadacz wekslu może

1)

wypełnić indos nazwiskiem własnem lub innej osoby;

2)

indosować weksel dalej in blanco lub na inną osobę;

3)

przenieść weksel na inną osobę bez wypełnienia indosu in blanco i bez indosowania.

Indosant odpowiada w braku przeciwnego zastrzeżenia za przyjęcie i za zapłatę wekslu.

Indosant może zabronić dalszego indosowania; w tym przypadku nie odpowiada wobec następnych

indosatarjuszy.

Będzie uważany za prawnego posiadacza, kto ma weksel i wykaże prawo swoje nieprzerwanym

szeregiem indosów, chociażby ostatni indos był in blanco. Przekreślone indosy uważa

się w tym względzie za nieistniejące. Gdy po indosie in blanco następuje dalszy indos,

uważa się, że indosant, który go podpisał, nabył weksel na mocy indosu in blanco.

Jeżeli kto przez jakikolwiek wypadek utracił posiadanie wekslu, posiadacz, który wykaże

swe prawo według przepisów ustępu poprzedzającego, będzie obowiązany do wydania wekslu

tylko, jeżeli go nabył w złej wierze albo jeżeli przy nabyciu dopuścił się rażącego

niedbalstwa.

Osoby, przeciw którym dochodzi się praw z wekslu, nie mogą wobec posiadacza zasłaniać

się zarzutami, opartemi na swych stosunkach osobistych z wystawcą lub z posiadaczami

poprzednimi, chyba że posiadacz, nabywając weksel, działał świadomie na szkodę dłużnika.

Jeżeli indos zawiera wzmiankę „waluta do odebrania”, „do inkasa”, „per procura” lub

inną wzmiankę, oznaczającą tylko pełnomocnictwo, natenczas posiadacz może wykonywać

wszystkie prawa z wekslu; nie może go jednak indosować inaczej, jak tylko ze skutkami

pełnomocnictwa. W tym przypadku dłużnicy wekslowi mogą zasłaniać się wobec posiadacza

tylko zarzutami, służącemi im przeciw indosantowi. Pełnomocnictwo, zawarte w indosie

pełnomocniczym, nie wygasa przez śmierć mocodawcy ani przez to, że mocodawca utracił

zdolność do działań prawnych.

Jeżeli indos zawiera wzmiankę „waluta na zabezpieczenie”, „waluta w zastaw” lub jakąkolwiek

inną wzmiankę, wyrażającą zastaw, posiadacz może wykonywać wszystkie prawa z wekslu;

wszelako indos jego ma znaczenie jedynie indosu pełnomocniczego. Dłużnicy wekslowi

nie mogą w tym przypadku zasłaniać się wobec posiadacza zarzutami, opartemi na swych

stosunkach osobistych z indosantem, chyba że posiadacz, biorąc weksel, działał świadomie

na szkodę dłużnika.

Indos po terminie płatności ma te same skutki, co indos przed tym terminem. Indos

jednak po proteście spowodu niezapłacenia lub po upływie terminu, ustanowionego dla

protestu, ma tylko skutki zwykłego przelewu. Aż do dowodu przeciwnego indos bez daty

uważa się za dokonany przed upływem terminu, ustanowionego dla protestu.

Posiadacz wekslu albo nawet każdy, kto ten weksel ma, może aż do terminu płatności

przedstawić go do przyjęcia trasatowi w jego miejscu zamieszkania.

W każdym wekslu wystawca może zastrzec, iż weksel ma być przedstawiony do przyjęcia

z oznaczeniem lub bez oznaczenia terminu. Wystawca może w wekslu zabronić przedstawienia

do przyjęcia, wyjąwszy gdy chodzi o weksel, płatny u osoby trzeciej lub płatny w innej

miejscowości niż ta, w której trasat ma miejsce zamieszkania, albo płatny w pewien

czas po okazaniu. Wystawca może również zastrzec, że przedstawienie do przyjęcia nie

może nastąpić przed dniem oznaczonym. Każdy indosant może zastrzec, że weksel ma być

przedstawiony do przyjęcia, z oznaczeniem lub bez oznaczenia terminu, chyba że wystawca

zabronił przedstawienia do przyjęcia.

Weksel, płatny w pewien czas po okazaniu, powinien być przedstawiony do przyjęcia

w ciągu roku od dnia wystawienia. Wystawca może oznaczyć krótszy lub dłuższy termin.

Indosanci mogą terminy te skrócić.

Trasat może żądać, aby mu weksel przedstawiono ponownie do przyjęcia nazajutrz po

pierwszem przedstawieniu. Osoby interesowane mogą tylko wtedy podnosić zarzut, że

żądaniu temu nie uczyniono zadość, gdy żądanie stwierdzono w proteście. Posiadacz

nie ma obowiązku pozostawienia w ręku trasata wekslu, przedstawionego do przyjęcia.

Przyjęcie pisze się na wekslu. Przyjęcie oznacza się wyrazem „przyjęty” lub innym

równoznacznym wyrazem; podpisuje je trasat. Sam podpis trasata na przedniej stronie

wekslu oznacza przyjęcie. Gdy weksel jest płatny w pewien czas po okazaniu lub gdy

wskutek szczególnego zastrzeżenia ma być przedstawiony do przyjęcia w terminie oznaczonym,

przyjęcie powinno być datowane dniem jego dokonania, chyba że posiadacz żąda, aby

było datowane dniem przedstawienia. W celu zachowania praw do zwrotnego poszukiwania

przeciwko indosantom i wystawcy, posiadacz powinien stwierdzić brak daty przez protest,

dokonany we właściwym czasie.

Przyjęcie powinno być bezwarunkowe; można je wszakże ograniczyć do części sumy wekslowej.

Każde inne odstąpienie od treści wekslu, zamieszczone w przyjęciu, uważa się za odmowę

przyjęcia. Wszakże akceptant odpowiada według treści swego przyjęcia.

Jeżeli wystawca podał w wekslu miejsce zapłaty odmienne od miejsca zamieszkania trasata

bez oznaczenia osoby, u której zapłata powinna być dokonana, trasat może w przyjęciu

oznaczyć tę osobę. W braku tego oznaczenia uważa się, że akceptant sam zobowiązał

się zapłacić w miejscu zapłaty. Gdy weksel płatny jest w miejscu zamieszkania trasata,

może on w przyjęciu wskazać adres w tem samem miejscu, gdzie zapłata powinna być dokonana.

Przez przyjęcie trasat zobowiązuje się do zapłacenia wekslu w terminie płatności.

W razie niezapłacenia służy posiadaczowi wekslu, chociażby był wystawcą, bezpośrednie

roszczenie z wekslu przeciw akceptantowi o wszystko, czego żądać można na podstawie

art. 48 i 49.

Jeżeli trasat przekreślił przyjęcie przed zwróceniem wekslu, uważa się, że przyjęcia

odmówił. Aż do dowodu przeciwnego uważa się przekreślenie za dokonane przed zwróceniem

wekslu. Jeżeli jednak trasat zawiadomił piśmiennie o przyjęciu posiadacza wekslu lub

kogokolwiek z podpisanych na wekslu, odpowiada wobec nich według treści swego przyjęcia.

Zapłatę wekslu można zabezpieczyć poręczeniem wekslowem (aval) co do całości sumy

wekslowej lub co do jej części. Poręczenie może dać osoba trzecia lub nawet osoba,

podpisana na wekslu.

Poręczenie umieszcza się na wekslu albo na przedłużku. Poręczenie oznacza się wyrazem

„poręczam” lub innym zwrotem równoznacznym; podpisuje je poręczyciel. Sam podpis na

przedniej stronie wekslu uważa się za udzielenie poręczenia, wyjąwszy gdy jest to

podpis wystawcy lub trasata. Poręczenie powinno wskazywać, za kogo je dano. W braku

takiej wskazówki uważa się, że poręczenia udzielono za wystawcę.

Poręczyciel wekslowy odpowiada tak samo, jak ten, za kogo poręczył. Zobowiązanie poręczyciela

jest ważne, chociażby nawet zobowiązanie, za które poręcza, było nieważne z jakiejkolwiek

przyczyny z wyjątkiem wady formalnej. Poręczyciel wekslowy, który zapłacił weksel,

nabywa prawa, wynikające z wekslu, przeciw osobie, za którą poręczył, i przeciw tym,

którzy wobec tej osoby odpowiadają z wekslu.

Weksel może być płatny

za okazaniem;

w pewien czas po okazaniu;

w pewien czas po dacie;

w oznaczonym dniu.

Weksle z innemi terminami płatności lub z kilku następującemi po sobie terminami są

nieważne.

Weksel za okazaniem jest płatny przy przedstawieniu. Weksel powinien być przedstawiony

do zapłaty w ciągu roku od dnia wystawienia. Wystawca może oznaczyć krótszy lub dłuższy

termin. Indosanci mogą terminy te skrócić. Wystawca może zastrzec, że weksel, płatny

za okazaniem, nie może być przedstawiony do zapłaty przed oznaczonym dniem. W tym

przypadku termin do przedstawienia biegnie od owego dnia.

Termin płatności wekslu, płatnego w pewien czas po okazaniu, określa się podług daty

przyjęcia lub podług daty protestu. Jeżeli nie było protestu, przyjęcie niedatowane

uważa się wobec akceptanta za dokonane w ostatnim dniu terminu, wyznaczonego do przedstawienia.

Jeżeli termin płatności wekslu jest oznaczony na jeden miesiąc lub na więcej miesięcy

po dacie lub po okazaniu, weksel ten jest płatny w odpowiednim dniu tego miesiąca,

w którym zapłata ma być dokonana. W braku takiego dnia weksel jest płatny w ostatnim

dniu tego miesiąca. Jeżeli termin płatności wekslu jest oznaczony na jeden miesiąc

lub na więcej miesięcy i pół miesiąca po dacie lub po okazaniu, liczy się najpierw

miesiące całe. Jeżeli płatność wekslu jest oznaczona na początek, na środek (np. połowę

stycznia, połowę lutego i t. d.) lub na koniec miesiąca, rozumie się przez to pierwszy,

piętnasty lub ostatni dzień miesiąca. Określenie „osiem dni” lub „piętnaście dni”

wyraża nie jeden lub dwa tygodnie, lecz okres całych ośmiu lub piętnastu dni. Określenie

„pół miesiąca” oznacza piętnaście dni.

Gdy weksel jest płatny w oznaczonym dniu w miejscu, gdzie obowiązuje kalendarz odmienny

od kalendarza miejsca wystawienia, uważa się datę płatności za określoną według kalendarza

miejsca płatności. Przy wekslu, przekazanym z jednego miejsca na inne, w którem obowiązuje

kalendarz odmienny, a płatnym w pewien czas po dacie, przelicza się dzień wystawienia

na dzień, odpowiadający kalendarzowi miejsca płatności, i podług tego oznacza się

termin płatności. Zasadę ustępu poprzedzającego stosuje się także do obliczania terminów

przedstawienia weksli. Przepisów tych nie stosuje się, jeżeli z zastrzeżenia w wekslu

lub wogóle z jego treści wynika, że chciano zastosować inne zasady.

Posiadacz wekslu, płatnego w oznaczonym dniu albo w pewien czas po dacie lub po okazaniu,

powinien przedstawić go do zapłaty bądź w pierwszym dniu, w którym można wymagać zapłaty,

bądź w jednym z dwóch następnych dni powszednich. Przedstawienie wekslu w izbie rozrachunkowej

jest równoznaczne z przedstawieniem do zapłaty.

Trasat może przy zapłacie żądać wydania wekslu, pokwitowanego przez posiadacza. Posiadacz

nie może odmówić przyjęcia zapłaty częściowej. W razie zapłaty częściowej trasat może

żądać wzmianki o niej na wekslu i osobnego pokwitowania.

Posiadacz wekslu nie ma obowiązku przyjmowania zapłaty przed terminem płatności. Trasat,

który płaci przed terminem płatności, czyni to na własne niebezpieczeństwo. Kto płaci

w terminie płatności, zwolniony jest z zobowiązania, chyba że dopuścił się podstępu

lub rażącego niedbalstwa. Obowiązany jest do sprawdzenia prawidłowości szeregu indosów,

lecz nie do sprawdzenia podpisów indosantów.

Jeżeli weksel wystawiono na walutę, która nie jest walutą miejsca płatności, sumę

wekslową można zapłacić w walucie krajowej podług jej wartości w dniu płatności. Jeżeli

dłużnik dopuści się zwłoki, posiadacz może żądać zapłaty sumy wekslowej w walucie

krajowej według swego wyboru albo podług jej kursu w dniu płatności, albo podług jej

kursu w dniu zapłaty. Wartość waluty zagranicznej oznacza się podług zwyczajów miejsca

płatności. Wystawca jednak może zastrzec, że suma, przypadająca do zapłaty, ma być

obliczona podług kursu, ustanowionego w wekslu. Zasad powyższych nie stosuje się do

przypadku, gdy wystawca zastrzegł, że zapłata ma być uiszczona w oznaczonej walucie

(zastrzeżenie zapłaty rzeczywistej w walucie zagranicznej). Jeżeli weksel wystawiono

na walutę, mającą w kraju wystawienia i w kraju zapłaty tę samą nazwę, lecz inną wartość,

domniemywa się, że miano na myśli walutę miejsca płatności.

W przypadku nieprzedstawienia wekslu do zapłaty w terminie, oznaczonym w art. 38,

każdy dłużnik może złożyć sumę wekslową do depozytu sądu miejsca płatności wekslu

na koszt i niebezpieczeństwo posiadacza.

Posiadacz wekslu może wykonywać zwrotne poszukiwanie przeciw indosantom, wystawcy,

tudzież innym dłużnikom wekslowym

po terminie płatności, jeżeli zapłata nie nastąpiła;

już przed terminem płatności

1)

jeżeli odmówiono przyjęcia w całości lub w części;

2)

jeżeli otwarto postępowanie układowe albo jeżeli ogłoszono upadłość trasata bez względu,

czy weksel przyjął, czy nie, albo jeżeli trasat zaprzestał płacenia długów, choćby

to zaprzestanie nie zostało stwierdzone orzeczeniem sądowem, lub też jeżeli przeprowadzono

bezskutecznie egzekucję z jego majątku;

3)

jeżeli otwarto postępowanie układowe albo jeżeli ogłoszono upadłość wystawcy wekslu,

co do którego istnieje zakaz przedstawienia do przyjęcia.

W przypadku zwrotnego poszukiwania przed terminem płatności, przewidzianego w ust.

1 pkt 2) i 5) artykułu niniejszego, sąd może udzielić zobowiązanemu zwrotnie odroczenia,

które nie może w żadnym razie przekraczać terminu płatności wekslu.

Odmowa przyjęcia lub zapłaty powinna być stwierdzona aktem publicznym (protest spowodu

nieprzyjęcia lub niezapłacenia). Protest spowodu nieprzyjęcia powinien być dokonany

w terminach, w których ma nastąpić przedstawienie wekslu do przyjęcia. Jeżeli w przypadku

art. 24 ust. 1 weksel został po raz pierwszy przedstawiony w ostatnim dniu terminu,

protest może być dokonany jeszcze dnia następnego. Protest spowodu niezapłacenia wekslu,

płatnego w oznaczonym dniu albo w pewien czas po dacie lub po okazaniu, powinien być

dokonany w jednym z dwóch dni powszednich, następujących po dniu płatności. Jeżeli

weksel jest płatny za okazaniem, protest powinien być dokonany z zachowaniem warunków

dokonania protestu spowodu nieprzyjęcia, przewidzianych w ustępie poprzedzającym.

Protest spowodu nieprzyjęcia zwalnia od przedstawienia do zapłaty i od protestu spowodu

niezapłacenia. W przypadku, gdy trasat bez względu, czy weksel przyjął, czy nie, zaprzestał

płacenia długów lub gdy przeprowadzono bezskutecznie egzekucję z jego majątku, posiadacz

może wykonywać zwrotne poszukiwanie tylko po przedstawieniu wekslu trasatowi do zapłaty

i po dokonaniu protestu. W przypadku otwarcia postępowania układowego albo ogłoszenia

upadłości trasata, bez względu, czy weksel przyjął, czy nie, zarówno jak w przypadku

otwarcia postępowania układowego albo ogłoszenia upadłości wystawcy wekslu, co do

którego istnieje zakaz przedstawienia do przyjęcia, posiadacz wekslu może wykonywać

zwrotne poszukiwanie już na podstawie orzeczenia, którem otwarto postępowanie układowe

albo którem ogłoszono upadłość.

Posiadacz wekslu powinien o nieprzyjęciu lub o niezapłaceniu zawiadomić swojego indosanta

i wystawcę w ciągu czterech dni powszednich, następujących po dniu protestu, a w przypadku

zastrzeżenia „bez kosztów” - po dniu przedstawienia. Każdy indosant powinien w ciągu

dwóch dni powszednich, następujących po dniu, w którym otrzymał zawiadomienie, podać

do wiadomości swojego poprzednika otrzymane zawiadomienia, wskazując nazwiska i adresy

tych, którzy dokonali zawiadomień poprzednich, i tak kolejno aż do wystawcy. Terminy

powyższe biegną od otrzymania zawiadomienia poprzedniego. Ilekroć w myśl ustępu poprzedzającego

zawiadamia się osobę, podpisaną na wekslu, należy tak samo w tymże terminie zawiadomić

jej poręczyciela. Jeżeli indosant nie wskazał swego adresu lub podał go w sposób nieczytelny,

wystarczy zawiadomienie poprzedzającego go indosanta. Zawiadomienia można dokonać

w jakikolwiek sposób, nawet przez proste odesłanie wekslu. Obowiązany do zawiadomienia

ma udowodnić, że dokonał go w przepisanym terminie. Termin ten uważa się jako zachowany,

jeżeli pismo z zawiadomieniem oddano na pocztę w przepisanym terminie. Kto nie zawiadomi

w czasie powyżej oznaczonym, nie traci praw z wekslu, odpowiada jednak za szkodę,

spowodowaną przez swe niedbalstwo, tylko do sumy, na jaką weksel jest wystawiony.

Wystawca, indosant albo poręczyciel przez zastrzeżenie „bez kosztów”, „bez protestu”

lub przez inne równoznaczne, napisane na wekslu i podpisane, mogą zwolnić posiadacza

wekslu od protestu spowodu nieprzyjęcia lub niezapłacenia, jako warunku zwrotnego

poszukiwania. Zastrzeżenie takie nie zwalnia posiadacza ani od przedstawienia wekslu

w przepisanym terminie, ani od obowiązku zawiadomienia. Dowód niezachowania terminu

przedstawienia ciąży na tym, kto się na tę okoliczność powołuje wobec posiadacza.

Zastrzeżenie, pochodzące od wystawcy, skuteczne jest wobec wszystkich dłużników wekslowych;

jeżeli pochodzi od indosanta lub od poręczyciela, ma skutek tylko wobec niego. Gdyby

mimo zastrzeżenia, pochodzącego od wystawcy, posiadacz dokonał protestu, sam ponosi

koszty. Jeżeli zastrzeżenie pochodzi od indosanta lub od poręczyciela, koszty dokonanego

protestu obciążają wszystkich dłużników wekslowych.

Kto weksel wystawił, przyjął, indosował lub zań poręczył, odpowiada wobec posiadacza

solidarnie. Posiadacz może dochodzić roszczeń przeciw jednemu, kilku lub wszystkim

dłużnikom bez potrzeby zachowania porządku, w jakim się zobowiązali. Takie samo prawo

ma każdy dłużnik wekslowy, który weksel wykupił. Dochodzenie sądowe roszczeń przeciw

jednemu dłużnikowi nie tamuje dochodzenia przeciw innym dłużnikom, nawet następującym

po dłużniku, przeciw któremu wpierw skierowano dochodzenie sądowe.

Posiadacz wekslu może żądać od zobowiązanego zwrotnie

1)

nieprzyjętej lub niezapłaconej sumy wekslowej wraz z odsetkami, jeżeli je zastrzeżono;

2)

odsetek w wysokości sześć od sta, a przy wekslach, wystawionych i płatnych w Polsce,

odsetek ustawowych od dnia płatności;

3)

kosztów protestu, dokonanych zawiadomień, tudzież innych kosztów;

4)

prowizji komisowej, która w braku umowy wynosi jedną szóstą od sta od sumy wekslowej

i nie może przekroczyć tej stopy.

W przypadku zwrotnego poszukiwania przed płatnością będzie potrącone dyskonto od sumy

wekslowej. Dyskonto oblicza się według stopy dyskontowej Banku Polskiego w dniu zwrotnego

poszukiwania w miejscu zamieszkania posiadacza.

Kto weksel wykupił, może żądać od swoich poprzedników

1)

całkowitej sumy zapłaconej;

2)

odsetek w wysokości sześć od sta, a przy wekslach, wystawionych i płatnych w Polsce,

odsetek ustawowych od powyższej sumy, licząc od dnia wykupienia wekslu;

3)

własnych kosztów;

4)

prowizji komisowej od sumy wekslowej, obliczonej według art. 48 ust. 1 pkt 4).

Każdy dłużnik wekslowy, przeciw któremu wykonywa się lub wykonać można zwrotne poszukiwanie,

może żądać, aby mu za zapłatą sumy regresowej wydano weksel, protest, tudzież rachunek

pokwitowany. Indosant, który weksel wykupił, może przekreślić indos własny oraz indosy

następnych indosantów.

W przypadku zwrotnego poszukiwania po częściowem przyjęciu wekslu ten, kto płaci nieprzyjętą

część sumy wekslowej, może żądać stwierdzenia zapłaty na wekslu i osobnego pokwitowania.

Nadto posiadacz wekslu wyda mu poświadczony przez siebie odpis wekslu oraz protest

celem umożliwienia dalszego zwrotnego poszukiwania.

Zwrotnie poszukujący może w braku zastrzeżenia przeciwnego wykonać swoje prawo także

w ten sposób, że na jednego z zobowiązanych zwrotnie wystawia nowy weksel (weksel

zwrotny), płatny za okazaniem i w miejscu zamieszkania zobowiązanego zwrotnie. Weksel

zwrotny obejmuje prócz sum, wymienionych w art. 48 i 49, stręczne i opłatę stemplową

za weksel zwrotny. Jeżeli weksel zwrotny wystawia posiadacz wekslu, wysokość sumy

wekslowej oznaczona będzie podług kursu wekslu za okazaniem, przekazanego z miejsca

płatności wekslu pierwotnego na miejsce zamieszkania zobowiązanego zwrotnie. Jeżeli

weksel zwrotny wystawia indosant, wysokość sumy wekslowej oznaczona będzie podług

kursu wekslu za okazaniem, przekazanego z miejsca zamieszkania wystawcy wekslu zwrotnego

na miejsce zamieszkania zobowiązanego zwrotnie.

Po bezskutecznym upływie terminów, ustanowionych

do przedstawienia wekslu, płatnego za okazaniem lub w pewien czas po okazaniu;

do protestu spowodu nieprzyjęcia lub niezapłacenia;

do przedstawienia do zapłaty w razie zastrzeżenia „bez kosztów”,

posiadacz traci prawo do indosantów, wystawcy oraz do innych dłużników wekslowych

z wyjątkiem akceptanta.

W razie nieprzedstawienia wekslu do przyjęcia w terminie, zastrzeżonym przez wystawcę,

posiadacz traci prawo zwrotnego poszukiwania spowodu niezapłacenia jako też spowodu

nieprzyjęcia, wyjąwszy, gdyby z treści zastrzeżenia wynikało, że wystawca chciał się

jedynie uchylić od odpowiedzialności za przyjęcie. Jeżeli zastrzeżenie co do terminu

przedstawienia uczynił indosant, tylko on może się na nie powołać.

Jeżeli przedstawienie wekslu albo protest nie mogą być dokonane w terminach przepisanych

spowodu przeszkody nie do przezwyciężenia (ustawowego przepisu któregokolwiek państwa

albo innego wypadku siły wyższej), terminy te ulegają przedłużeniu. Posiadacz obowiązany

jest zawiadomić bez zwłoki swego indosanta o wypadku siły wyższej i o tem zawiadomieniu

zaznaczyć na wekslu lub na przedłużku z dodaniem daty i swego podpisu; pozatem stosuje

się przepisy art. 45. Po ustaniu siły wyższej posiadacz wekslu powinien bez zwłoki

przedstawić weksel do przyjęcia lub do zapłaty, a w razie potrzeby dokonać protestu.

Jeżeli siła wyższa trwa dłużej niż trzydzieści dni, licząc od terminu płatności, można

wykonać zwrotne poszukiwanie bez przedstawienia wekslu i bez protestu. Co do weksli,

płatnych za okazaniem lub w pewien czas po okazaniu, termin trzydziestodniowy biegnie

od dnia, w którym posiadacz zawiadomił swego indosanta o wypadku siły wyższej, chociażby

nawet zawiadomienie takie nastąpiło jeszcze przed upływem terminu do przedstawienia;

co do weksli, płatnych w pewien czas po okazaniu, termin trzydziestodniowy przedłuża

się o czas, w jaki po okazaniu weksel był płatny. Okoliczności czysto osobistych,

dotyczących posiadacza wekslu lub osoby, której zlecił on przedstawienie wekslu lub

dokonanie protestu, nie uważa się za wypadki siły wyższej.

Wystawca, indosant lub poręczyciel mogą wskazać osobę, która ma przyjąć albo zapłacić

weksel w potrzebie. Weksel można pod warunkami niżej określonemi przyjąć lub zapłacić

przez wyręczenie na rzecz któregokolwiek dłużnika, przeciw któremu może być wykonywane

zwrotne poszukiwanie. Każda osoba trzecia, nawet trasat lub osoba, już zobowiązana

z wekslu, z wyjątkiem akceptanta, mogą być wyręczycielami. O wyręczeniu wyręczyciel

zawiadomi w ciągu dwóch dni powszednich osobę, którą wyręcza. Jeżeli terminu nie zachowa,

odpowiada za szkodę spowodowaną przez swoje niedbalstwo, tylko do sumy, na jaką weksel

jest wystawiony.

Przyjęcie przez wyręczenie może nastąpić we wszystkich przypadkach, gdy posiadacz

wekslu, co do którego nie istnieje zakaz przedstawienia do przyjęcia, ma prawo zwrotnego

poszukiwania przed terminem płatności. Jeżeli na wekslu wskazano osobę, która ma weksel

przyjąć lub zapłacić w potrzebie w miejscu płatności, posiadacz nie może przed terminem

płatności wykonać zwrotnego poszukiwania przeciw temu, kto wskazał tę osobę, i przeciw

następującym po nim dłużnikom, chyba że przedstawił weksel osobie wskazanej i że odmówienie

przez nią przyjęcia stwierdzone zostało protestem. W innych przypadkach wyręczenia

posiadacz może nie zgodzić się na przyjęcie przez wyręczenie. Jeżeli jednak zgodzi

się na nie, traci prawo zwrotnego poszukiwania przed terminem płatności przeciw temu,

na czyją rzecz nastąpiło przyjęcie przez wyręczenie, i przeciw następującym po nim

dłużnikom.

Przyjęcie przez wyręczenie umieszcza się na wekslu; podpisuje je wyręczyciel. Przyjęcie

powinno wskazywać, na czyją rzecz wyręczenie nastąpiło; w braku tej wskazówki przyjęcie

uważa się za udzielone na rzecz wystawcy.

Akceptant przez wyręczenie odpowiada wobec posiadacza oraz indosantów, następujących

po wyręczonym, tak samo, jak ostatni. Pomimo przyjęcia przez wyręczenie wyręczony

i jego poprzednicy mogą za zwrotem sumy, oznaczonej w art. 48, żądać od posiadacza

wydania wekslu oraz protestu i rachunku pokwitowanego, jeżeli je sporządzono.

Zapłata przez wyręczenie może nastąpić we wszystkich przypadkach, w których można

dochodzić zwrotnego poszukiwania po terminie płatności wekslu lub przed tym terminem.

Zapłata przez wyręczenie obejmuje całą sumę, którą miałby zapłacić wyręczony. Dokonana

będzie najpóźniej nazajutrz po ostatnim dniu, przepisanym dla protestu spowodu niezapłacenia.

Jeżeli weksel przyjęty przez wyręczenie osoby, mające zamieszkanie w miejscu płatności,

albo jeżeli osoby, mające zamieszkanie w tem samem miejscu, wskazano jako mające płacić

w potrzebie, posiadacz przedstawi weksel wszystkim tym osobom i w razie nieuiszczenia

zapłaty przez wyręczenie, dokona protestu spowodu niezapłacenia najpóźniej nazajutrz

po ostatnim dniu, przepisanym dla protestu. W razie niedokonania protestu w tym czasie

ten, kto wskazał adres w potrzebie lub na czyją rzecz nastąpiło przyjęcie, tudzież

następujący po nim indosanci wolni są od odpowiedzialności.

Posiadacz wekslu, który odmawia przyjęcia zapłaty przez wyręczenie, traci prawo zwrotnego

poszukiwania przeciw tym, którzy byliby zwolnieni.

Zapłatę przez wyręczenie stwierdza się pokwitowaniem na wekslu, oznaczając osobę,

na której rzecz zapłaty dokonano. W braku takiego oznaczenia uważa się, że zapłaty

dokonano na rzecz wystawcy. Weksel i protest, jeżeli był dokonany, wręczyć należy

płacącemu przez wyręczenie.

Płacący przez wyręczenie nabywa prawa, wynikające z wekslu, przeciw wyręczonemu i

przeciw tym, którzy wobec wyręczonego odpowiadają z wekslu. Nie może on jednak dalej

wekslu indosować. Indosanci, następujący po wyręczonym, są zwolnieni. W razie zbiegu

kilku ofiarujących zapłatę przez wyręczenie, pierwszeństwo należy się temu, kto przez

zapłatę zwalnia największą liczbę dłużników. Kto wbrew temu przepisowi, mimo świadomości

stanu rzeczy, płaci przez wyręczenie, traci prawo zwrotnego poszukiwania przeciw tym,

którzy byliby zwolnieni.

Weksel można wystawić w kilku jednobrzmiących egzemplarzach. Egzemplarze te ponumerowane

będą w samym tekście dokumentu; w przeciwnym razie każdy z egzemplarzy uważa się za

weksel odrębny. Każdy posiadacz wekslu może na własny koszt żądać wydania większej

liczby egzemplarzy, o ile z wekslu nie wynika, że go wystawiono w jednym egzemplarzu.

W tym celu posiadacz ma zwrócić się do swego bezpośredniego indosanta, który jest

obowiązany zwrócić się do swego poprzednika i tak dalej aż do wystawcy. Indosanci

obowiązani są do powtórzenia swoich indosów na nowych egzemplarzach.

Zapłata, dokonana na jeden z egzemplarzy, zwalnia nawet wtedy, gdyby nie było na wekslu

zastrzeżenia, że taka zapłata pozbawia ważności inne egzemplarze. Wszelako trasat

odpowiada z każdego przyjętego przez siebie egzemplarza, którego mu nie zwrócono.

Indosant, który przeniósł egzemplarze na różne osoby, jako też następni indosanci

odpowiadają ze wszystkich podpisanych przez siebie egzemplarzy, których im nie zwrócono.

Kto przesyła jeden egzemplarz do przyjęcia, powinien oznaczyć na innych egzemplarzach

nazwisko osoby, u której ów egzemplarz się znajduje. Osoba ta jest obowiązana wydać

go prawnemu posiadaczowi innego egzemplarza.

Jeżeli wydania odmówi, posiadacz może wykonać zwrotne poszukiwanie tylko po stwierdzeniu

przez protest

1)

że egzemplarz, przesłany do przyjęcia, mimo żądania nie został mu wydany;

2)

że na inny egzemplarz nie można było uzyskać przyjęcia lub zapłaty.

Każdy posiadacz wekslu ma prawo sporządzenia z niego odpisów. Odpis powinien dokładnie

odtwarzać oryginał z indosami i wszelkiemi wzmiankami, znajdującemi się na nim; należy

na nim zaznaczyć, gdzie odpis się kończy. Na odpisie można umieszczać indosy i poręczenia

wekslowe w ten sam sposób i z temi samemi skutkami, jak na oryginale.

Odpis powinien wskazywać osobę, u której znajduje się oryginał. Jest ona zobowiązana

wydać ten oryginał prawnemu posiadaczowi odpisu. Jeżeli osoba, u której znajduje się

oryginał, odmówi wydania go, posiadacz odpisu może wykonać zwrotne poszukiwanie przeciw

indosantom odpisu i przeciw tym, którzy poręczyli na odpisie, dopiero po stwierdzeniu

przez protest, że mimo żądania posiadacza odpisu nie wydano mu oryginału. Jeżeli oryginał

po ostatnim indosie, umieszczonym przed sporządzeniem odpisu, zawiera wzmiankę „odtąd

indos ważny tylko na odpisie” lub inne wyrażenie równoznaczne, późniejszy indos na

oryginale jest nieważny.

W razie zmiany tekstu wekslu osoby, które weksel podpisały po dokonaniu zmiany, odpowiadają

według brzmienia tekstu zmienionego; osoby, które weksel poprzednio podpisały, odpowiadają

według brzmienia tekstu pierwotnego.

Roszczenia wekslowe przeciw akceptantowi ulegają przedawnieniu z upływem lat trzech,

licząc od dnia płatności wekslu. Roszczenia posiadacza wekslu przeciw indosantom i

wystawcy ulegają przedawnieniu z upływem roku, licząc od dnia protestu, dokonanego

w należytym czasie, w przypadku zaś zastrzeżenia „bez kosztów” - licząc od dnia płatności.

Roszczenia indosantów między sobą i przeciw wystawcy ulegają przedawnieniu z upływem

sześciu miesięcy, licząc od dnia, w którym indosant wykupił weksel albo w którym sam

został pociągnięty z wekslu do odpowiedzialności sądowej.

Prawo powszechne określa przyczyny przerwania i zawieszenia biegu przedawnienia roszczeń

wekslowych. Przerwanie przedawnienia ma skutek jedynie wobec tego dłużnika wekslowego,

którego dotyczy przyczyna przerwania.

Jeżeli termin płatności wekslu przypada na dzień ustawowo uznany za świąteczny, zapłaty

domagać się można dopiero w najbliższym dniu powszednim. Również wszystkie inne czynności,

dotyczące wekslu, w szczególności przedstawienie do przyjęcia i dokonanie protestu,

mogą być przedsiębrane jedynie w dniu powszednim. Jeżeli ostatni dzień terminu, w

ciągu którego jedna z tych czynności ma być przedsięwzięta, przypada na dzień ustawowo

uznany za świąteczny, termin przedłuża się do najbliższego dnia powszedniego. Dni

świąteczne, przypadające w ciągu terminu, wlicza się do tego terminu.

Do terminów ustawowych lub w wekslu oznaczonych nie wlicza się dnia początkowego.

Nie są dopuszczalne dni ulgowe ani na podstawie ustawy, ani według uznania sędziego.

Za niepiśmiennych lub niemogących pisać może podpisać na wekslu inna osoba, której

podpis winien być uwierzytelniony przez notarjusza lub władze gminne z zaznaczeniem,

że osoba ta podpisała się na życzenie niepiśmiennego lub niemogącego pisać. Uwierzytelnienie

winno być umieszczone na wekslu lub na przedłużku.

Wystawca i akceptant, których zobowiązanie wekslowe wygasło wskutek przedawnienia

lub zaniedbania czynności zachowawczych, są zobowiązani wobec posiadacza wekslu, o

ile z jego szkodą niesłusznie się zbogacili. Roszczenie z tytułu niesłusznego zbogacenia

ulega przedawnieniu z upływem lat trzech, licząc od dnia wygaśnięcia zobowiązania

wekslowego.

Zdolność osoby do zaciągania zobowiązań wekslowych ocenia się według jej prawa ojczystego.

Jeżeli prawo to uznaje za właściwe prawo innego kraju, należy je stosować. Kto według

prawa, określonego w ustępie poprzedzającym, nie ma zdolności wekslowej, mimo to jest

ważnie zobowiązany, jeżeli podpisał weksel w kraju, według którego ustaw miałby zdolność

wekslową. Przepisu tego nie stosuje się do obywatela polskiego, który zaciągnął zobowiązanie

wekslowe zagranicą.

Formę oświadczenia wekslowego ocenia się podług ustaw kraju, w którym oświadczenie

zostało podpisane. Jeżeli jednak oświadczenie wekslowe, nieważne ze względu na przepis

ustępu poprzedzającego, odpowiada prawu kraju, w którym zostało podpisane późniejsze

oświadczenie, ważności późniejszego oświadczenia nie uchybia okoliczność, że forma

wcześniejszego oświadczenia była nieprawidłowa. Zobowiązania wekslowe, zaciągnięte

zagranicą przez obywatela polskiego, są ważne w Polsce w stosunku do innego obywatela

polskiego także wówczas, jeżeli zostały zaciągnięte z zachowaniem formy, przewidzianej

w prawie niniejszem.

Skutki zobowiązania akceptanta wekslu określa prawo miejsca płatności wekslu. Skutki

zobowiązań innych osób, na wekslu podpisanych, określa prawo kraju, w którym osoby

te złożyły podpisy.

Terminy wykonywania zwrotnego poszukiwania określa w stosunku do wszystkich osób,

które weksel podpisały, prawo miejsca wystawienia wekslu.

Prawo miejsca wystawienia wekslu rozstrzyga o tem, czy posiadacz wekslu trasowanego

nabywa wierzytelność, która była podstawą wystawienia wekslu.

Prawo kraju miejsca płatności wekslu rozstrzyga, czy przyjęcie może być ograniczone

do części sumy wekslowej i czy posiadacz jest zobowiązany do przyjęcia zapłaty częściowej.

Formę i terminy protestu, tudzież formę innych czynności, potrzebnych do wykonania

lub do zachowania praw wekslowych, ocenia się podług ustaw kraju, w którym protest

ma być dokonany lub czynność przedsięwzięta.

Prawo kraju miejsca płatności wekslu określa środki, jakie należy przedsięwziąć w

razie zaginięcia lub kradzieży wekslu.

Protest sporządza notarjusz.

Protest zawiera

1)

nazwisko osoby, która żąda protestu, oraz osoby, przeciw której protest ma być dokonany;

2)

stwierdzenie, że osoba, przeciw której protest ma być dokonany, nie uczyniła zadość

wezwaniu, skierowanemu do niej, a nadto oświadczenie, złożone przez tę osobę, albo

stwierdzenie, że jej nie zastano albo że nie można było odnaleźć lokalu jej przedsiębiorstwa

lub mieszkania;

3)

oznaczenie miejsca i dnia, w których wezwania dokonano lub bezskutecznie starano się

go dokonać;

4)

oznaczenie, ile egzemplarzy wekslu przedstawiono i jakie;

5)

podpis organu, sporządzającego protest, pieczęć urzędową i numer protestu.

Jeżeli trasat zażąda, aby mu weksel nazajutrz przedstawiono ponownie do przyjęcia,

należy o tem zaznaczyć w proteście.

Przedstawienia wekslu, wezwania do wydania egzemplarza lub oryginału, tudzież wszystkich

innych czynności zachowawczych należy - w braku odmiennego wskazania w wekslu - dokonać

w lokalu przedsiębiorstwa, a gdyby nie można było znaleźć takiego lokalu - w mieszkaniu

osoby, do której wezwanie ma być skierowane. W innem miejscu, np. „na giełdzie”, można

tych czynności dokonać jedynie za zgodą stron interesowanych. Organ, sporządzający

protest, obowiązany jest dokonać poszukiwania lokalu przedsiębiorstwa albo mieszkania

osoby, do której wezwanie ma być skierowane, i odpowiada za szkodę, spowodowaną brakiem

należytej staranności. Jednakże zaniedbanie lub niedokładność poszukiwań nigdy nie

mogą stanowić przyczyny nieważności protestu.

Protest należy napisać na odwrotnej stronie wekslu albo na osobnej karcie, połączonej

z wekslem. Jeżeli na odwrotnej stronie niema żadnych oświadczeń, należy pisanie protestu

zacząć od brzegu, w przeciwnym zaś razie bezpośrednio po ostatniem oświadczeniu. Jeżeli

protest ma być napisany w całości lub w części na osobnej karcie dodatkowej, należy

tę kartę połączyć z wekslem w ten sposób, aby nie było wolnych miejsc na odwrotnej

stronie wekslu; połączenie wekslu z kartą dodatkową powinno być przypieczętowane pieczęcią

urzędową lub przepisane treścią aktu protestowego.

Jeden dokument protestowy wystarczy również w przypadku, gdy na podstawie jednego

wekslu skierowano wezwanie do większej liczby osób. Jeżeli zobowiązanemu przedstawiono

równocześnie kilka egzemplarzy wekslu albo jego oryginał i odpis, wystarczy umieszczenie

protestu na jednym egzemplarzu lub na oryginale. Organ, sporządzający protest, zaznaczy

na innych egzemplarzach lub na odpisie, gdzie protest umieszczono lub że go umieszczono

na oryginale, i tę uwagę podpisze.

Jeżeli protest ma być dokonany spowodu częściowej odmowy przyjęcia wekslu, należy

sporządzić odpis wekslu, zawierający wszystkie indosy i oświadczenia, i napisać protest

na tym odpisie lub na złączonej z nim karcie dodatkowej, a o sporządzeniu protestu

zaznaczyć na oryginale. Protest spowodu niewydania oryginału (art. 68 ust. 2) należy

napisać na odpisie lub na złączonej z nim karcie. Kartę, zawierającą protest, należy

połączyć z odpisem w sposób, wskazany w art. 88 ust. 2.

Organ, sporządzający protest, jest upoważniony i obowiązany do odbioru zapłaty i do

pokwitowania. W przypadku takiej zapłaty połączone z nią koszty tego organu ponosi

osoba, przeciw której protest miał być dokonany.

Jeżeli organ, sporządzający protest, nie zastanie osoby, do której wezwanie ma być

skierowane, w lokalu jej przedsiębiorstwa lub w jej mieszkaniu, powinien zostawić

tam zawiadomienie o dokonaniu protestu, zawierające nazwisko i miejsce zamieszkania

posiadacza wekslu, nazwisko wystawcy i trasata, sumę wekslową, termin płatności oraz

nazwisko i lokal urzędowy organu, sporządzającego protest.

Przy dokonywaniu czynności zachowawczych notarjusz może posługiwać się pomocnikami,

których prezes sądu okręgowego na wniosek notarjusza do tego upoważni. Za działalność

pomocnika w tym zakresie notarjusz odpowiada solidarnie z pomocnikiem.

Organ, sporządzający protest, obowiązany jest przechowywać osobno odpisy protestów

wraz z wypisem istotnej treści wekslu, zaopatrzone numerem, i odpisy te składać w

porządku chronologicznym, w jakim protesty zostały sporządzone. Interesowanym mogą

być na żądanie wydawane odpisy tych dokumentów z ich uwierzytelnieniem lub bez niego.

Minister Sprawiedliwości określi w drodze rozporządzenia termin, po upływie którego

dokumenty, wymienione w ustępie pierwszym, mogą być zniszczone, oraz sposób ich zniszczenia.

Minister Sprawiedliwości może w drodze rozporządzenia, wydanego w porozumieniu z Ministrem

Poczt i Telegrafów, wprowadzić sporządzanie przez urzędy pocztowe protestów spowodu

niezapłacenia wekslu; do protestów takich stosuje się przepisy art. 86-89, 91, 92

i 94.

Ten, komu weksel zaginął, może żądać od sądu grodzkiego miejsca płatności wekslu uznania

go za umorzony. We wniosku należy podać istotną treść wekslu oraz uprawdopodobnić

jego utratę, jak również interes prawny, który uzasadnia żądanie umorzenia. Sąd przez

ogłoszenie w Monitorze Polskim wezwie posiadacza zaginionego wekslu do zgłoszenia

się w ciągu sześćdziesięciu dni i do okazania wekslu sądowi. Termin ten biegnie od

dnia płatności wekslu, a gdyby wniosek zgłoszono po terminie płatności lub gdyby termin

płatności wekslu nie był oznaczony - od dnia ogłoszenia. Końcowy dzień terminu powinien

być oznaczony w ogłoszeniu według daty kalendarza. Jeżeli w ciągu terminu, oznaczonego

w wezwaniu, nikt nie zgłosi się z wekslem, sąd wyda orzeczenie, uznające weksel za

umorzony. Jeżeli natomiast posiadacz wekslu zgłosi się przed wydaniem orzeczenia,

sąd umorzy dalsze postępowanie po przesłuchaniu interesowanych i po okazaniu wekslu

żądającemu umorzenia. Zarówno o wszczęciu postępowania, jako też o jego wyniku sąd

zawiadomi trasata i wszystkich dłużników wekslowych, wskazanych przez żądającego umorzenia

wekslu.

Dłużnik wekslowy i trasat, który po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania

płaci weksel, czyni to na własne niebezpieczeństwo; wolno mu jednak sumę wekslową

złożyć do depozytu sądowego miejsca płatności i zwolnić się przez to z zobowiązania.

Po ogłoszeniu wezwania o okazanie wekslu i po terminie jego płatności, żądający umorzenia

może domagać się od akceptanta złożenia sumy wekslowej do depozytu sądowego albo zapłaty

za zabezpieczeniem; prawo wyboru służy dłużnikowi. Złożenie do depozytu zwalnia i

w tym przypadku z zobowiązania.

W toku postępowania o umorzenie wekslu można wykonywać zwrotne poszukiwanie przeciw

wystawcy oraz indosantom, jeżeli akceptant, a w braku przyjęcia trasat, pomimo wezwania

nie złoży sumy wekslowej do depozytu sądowego, ani nie dokona zapłaty za zabezpieczeniem.

Odmowę należy stwierdzić protestem na podstawie odpisu wekslu. Do zwrotnego poszukiwania

stosuje się przepisy artykułu poprzedzającego.

Na podstawie orzeczenia, uznającego weksel za umorzony, można wykonywać wszystkie

prawa z wekslu.

Weksel własny zawiera

1)

nazwę „weksel” w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono;

2)

przyrzeczenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej;

3)

oznaczenie terminu płatności;

4)

oznaczenie miejsca płatności;

5)

nazwisko osoby, na której rzecz lub na której zlecenie zapłata ma być dokonana;

6)

oznaczenie daty i miejsca wystawienia wekslu;

7)

podpis wystawcy wekslu.

Nie będzie uważany za weksel własny dokument, któremu brak jednej z cech, wskazanych

w artykule poprzedzającym, wyjąwszy przypadki, określone w ustępach następujących.

Weksel własny bez oznaczenia terminu płatności uważa się za płatny za okazaniem. W

braku osobnego oznaczenia, miejsce wystawienia wekslu uważa się za miejsce płatności,

a także za miejsce zamieszkania wystawcy. Weksel własny, w którym nie oznaczono miejsca

wystawienia, uważa się za wystawiony w miejscu, podanem obok nazwiska wystawcy.

Do wekslu własnego stosuje się przepisy o wekslu trasowanym, o ile z istotą wekslu

własnego nie zostają w sprzeczności i dotyczą

indosu (art. 11-20);

płatności (art. 33-37);

zapłaty (art. 38-42);

zwrotnego poszukiwania spowodu niezapłacenia (art. 43-50, 52-54);

zapłaty przez wyręczenie (art. 55, 59-63);

odpisów (art. 67 i 68);

zmian (art. 69);

przedawnienia (art. 70 i 71);

dni świątecznych, obliczania terminów i zakazu dni ulgowych (art. 72, 73 i 74);

sposobu uwierzytelniania podpisów osób niepiśmiennych lub niemogących pisać (art.

75);

roszczenia z tytułu niesłusznego zbogacenia (art. 76);

kolizji ustaw (art. 77-80 i 82-84);

weksli zaginionych (art. 96-100).

Również stosuje się do wekslu własnego przepisy o wekslu płatnym u trzeciego lub w

innej miejscowości, niż miejsce zamieszkania trasata (art. 4 i 27), o zastrzeżeniu

odsetek (art. 5), o różnicach w oznaczeniu sumy wekslowej (art. 6), o skutkach podpisu,

złożonego w warunkach, przewidzianych w art. 7, o skutkach podpisu osoby, działającej

bez pełnomocnictwa albo przekraczającej jego granice (art. 8), o wekslu in blanco

(art. 10) oraz o protestach (art. 85-95) z tą różnicą, że protest ma być dokonany

przeciw wystawcy.

Do wekslu własnego stosuje się również przepisy o poręczeniu wekslowem (art. 30-32);

w przypadku, przewidzianym w ustępie ostatnim art. 31, jeżeli poręczyciel nie wskazał,

za kogo poręcza, uważa się, że poręczenie dał za wystawcę.

Odpowiedzialność wystawcy wekslu własnego jest taka sama, jak akceptanta wekslu trasowanego.

Weksle własne, płatne w pewien czas po okazaniu, powinny być w terminach, oznaczonych

w art. 23, przedstawione celem zaznaczenia wizy przez wystawcę. Termin po okazaniu

biegnie od daty wizy, podpisanej przez wystawcę na wekslu. Jeżeli wystawca wzbrania

się umieścić wizę lub zaopatrzyć ją datą, odmowę należy stwierdzić protestem (art.

25); od daty protestu biegnie termin, w jaki po okazaniu weksel był płatny.

Z dniem wejścia w życie prawa niniejszego traci moc rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 listopada 1924 r. o prawie wekslowem

(Dz. U. R. P. Nr 100, poz. 926) wraz z wydanemi na jego podstawie rozporządzeniami.

Ilekroć przepisy prawne powołują się na dotychczasowe prawo wekslowe, stosuje się

odpowiednio przepisy prawa niniejszego.

Rozporządzenie Ministra Skarbu, wydane w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości,

ustali, które instytucje są izbami rozrachunkowemi.

Pozostają w mocy przepisy rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 czerwca 1934 r. o wierzytelnościach

w walutach zagranicznych

(Dz. U. R. P. Nr 59, poz. 509), z wyjątkiem przepisów art. 2 ust. (3) i art. 7 pkt 2), które tracą moc w stosunku

do weksli, wystawionych po wejściu w życie prawa niniejszego.

Przepisów prawa niniejszego nie stosuje się do weksli, wystawionych przed jego wejściem

w życie.

Wykonanie prawa niniejszego porucza się Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1936 r.