Ustawa z dnia 21 kwietnia 1936 r. o stosunku Państwa do Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyznawcy Islamu na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, pozostając w łączności religijno-moralnej

ze związkami religijnemi muzułmańskiemi zagranicznemi, tworzą Muzułmański Związek

Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej, niezależny od jakichkolwiek obcokrajowych władz

duchownych i świeckich.

Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej korzysta w swem życiu wewnętrznem

z pełnej wolności rządzenia się, w ramach praw obowiązujących, przepisami swego Statutu

(Ustawy Wewnętrznej), uznanego przez Państwo w drodze rozporządzenia Rady Ministrów.

Statut Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej stanowi wraz

z ustawą niniejszą podstawę prawną organizacji tego Związku.

Zwierzchnią władzę w Muzułmańskim Związku Religijnym w Rzeczypospolitej Polskiej oraz

nadzór nad wykonywaniem obowiązków przez duchowieństwo i pieczę nad potrzebami religijnemi

muzułman sprawuje Mufti Muzułmański w Rzeczypospolitej Polskiej z pomocą Najwyższego

Kolegjum Muzułmańskiego.

(1)

Mufti stoi na czele Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej

i reprezentuje go wobec władz państwowych, wobec kościołów i innych związków religijnych

na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, tudzież wobec związków religijnych muzułmańskich

zagranicznych, porozumiewając się z niemi bezpośrednio w sprawach religijnych.

(2)

Stanowisko Muftiego jest dożywotnie. Siedzibą jego jest m. Wilno.

(1)

W razie zawakowania stanowiska Muftiego lub niemożności bezpośredniego sprawowania

przezeń jego obowiązków, zastępuje go członek Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego,

wyznaczony uprzednio przez Muftiego, a w braku takiego wyznaczenia lub niemożności

pełnienia funkcyj przez wyznaczonego, - najstarszy wiekiem członek Najwyższego Kolegjum

Muzułmańskiego.

(2)

Zastępca Muftiego na czas sprawowania zastępstwa posiada wszystkie uprawnienia, przysługujące

Muftiemu.

(1)

Mufti jest wybierany przez Wszechpolski Kongres Elekcyjny Muzułmański spośród kandydatów,

przedstawionych przez Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie. Listę tych kandydatów układa

Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie po uprzedniem upewnieniu się, że Minister Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego przeciw ich wyborowi nie podnosi sprzeciwu. W tym celu przedstawia

Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

za pośrednictwem Wojewody Wileńskiego, najdalej w ciągu 30 dni od dnia opróżnienia

urzędu Muftiego, spis kandydatów, obejmujący co najmniej dwa nazwiska. Jeżeli wskutek

sprzeciwu Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego liczba kandydatów w

przedstawionym spisie spadnie poniżej dwóch, przedstawia Kolegjum Ministrowi ponownie

w terminie dalszych 14 dni nowego, względnie nowych kandydatów tak, by spis obejmował

zawsze co najmniej dwa nazwiska.

(2)

Kandydatami na Muftiego mogą być osoby, które posiadają warunki następujące

1)

obywatelstwo polskie,

2)

znajomość języka polskiego w słowie i piśmie,

3)

ukończonych lat 40,

4)

ukończone wyższe studja teologiczne lub języków wschodnich,

5)

nieskazitelność obywatelską.

(3)

W wyjątkowych na szczególne uwzględnienie zasługujących przypadkach może Minister

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego udzielić dyspensy od wymogów pod pkt 1),

2), 3) i 4).

Dla dokonania wyboru Muftiego Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie zwołuje, po uprzedniem

porozumieniu się zastępcy Muftiego z Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego,

w terminie dwumiesięcznym od dnia ostatecznego ustalenia listy kandydatów Kongres

Elekcyjny. Daty i terminy czynności przygotowawczych ustala w porozumieniu z Wojewodą

Wileńskim Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie.

(1)

Po ukończeniu wyborów zostaje spisany protokół, w którym

1)

stwierdza się prawidłowe ukonstytuowanie się Kongresu Elekcyjnego z podaniem ilości

uczestników Kongresu, uprawnionych do głosowania,

2)

stwierdza się, wymieniając liczbę głosów oddanych na poszczególnych kandydatów, który

z kandydatów został obrany na Muftiego,

3)

stwierdza się, że wybrany kandydat wybór przyjął,

4)

zostaje stwierdzona przez Kongres Elekcyjny prawidłowość dokonanego aktu wyborczego.

(2)

Protokół Kongresu Elekcyjnego w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach podpisuje przewodniczący

Kongresu, sekretarz Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego oraz co najmniej pięciu członków

Kongresu Elekcyjnego.

(3)

Jeden egzemplarz tego protokółu załącza się do akt Muftiatu, drugi egzemplarz zastępca

Muftiego przedstawia wraz z aktami wyborczemi Wojewodzie Wileńskiemu, który przedkłada

je ze swą opinją Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Wybór Muftiego podlega zatwierdzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej na przedstawienie

Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Przed objęciem urzędu składa

elekt na ręce Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego przysięgę według

następującej roty

„

Obiecuję i przysięgam Bogu Wszechmogącemu na Świętą Księgę Koranu, że na urzędzie,

który obejmuję, będę wedle najlepszego mego rozumienia i zgodnie z sumieniem rzetelnie

spełniać swe obowiązki, święcie przestrzegając postanowień Koranu i praw Rzeczypospolitej,

i że sprawię, aby podwładne mi duchowieństwo również tych postanowień i praw przestrzegało.

Obiecuję i przysięgam, że, zachowując wierność Rzeczypospolitej, szanować będę Rząd

Konstytucją ustanowiony i że sprawię, aby go szanowało podległe mi duchowieństwo.

Dbały o dobro Rzeczypospolitej, nie będę uczestniczył w żadnych poczynaniach, ani

w żadnych naradach, któreby mogły przynieść szkodę Państwu Polskiemu lub porządkowi

publicznemu. Przeciwnie, będę się starał usuwać wszelkie niebezpieczeństwa, o którychbym

wiedział, że zagrażają Państwu lub porządkowi publicznemu

”

,

-

poczem zaprzysiężony otrzymuje z rąk Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

dekret Prezydenta Rzeczypospolitej o zatwierdzeniu wyboru i obejmuje swój urząd.

(1)

Organem pomocniczym Muftiego w zarządzaniu sprawami Muzułmańskiego Związku Religijnego

jest Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie. Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie składa się z

Muftiego, jako przewodniczącego, oraz czterech członków: dwóch duchownych i dwóch

świeckich.

(2)

Członków Kolegjum oraz tyluż zastępców wybiera Wszechpolski Kongres Muzułmański na

lat pięć spośród osób, co do których zawczasu Mufti upewnił się, że Minister Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego przeciw ich wyborowi nie podnosi sprzeciwu. Członków

Kolegjum zatwierdza na stanowiskach Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

(3)

Siedzibą Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego jest miasto Wilno.

Członkowie Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego i ich zastępcy składają przed objęciem

urzędu na ręce właściwego wojewody lub jego zastępcy przysięgę według następującej

roty

„

Obiecuję i przysięgam Bogu Wszechmogącemu na Świętą Księgę Koranu, że na urzędzie,

który obejmuję, będę wedle najlepszego swego rozumienia i zgodnie z sumieniem rzetelnie

spełniał swoje obowiązki, święcie przestrzegając postanowień Koranu i praw Rzeczypospolitej,

dbając rzetelnie o dobro Państwa Polskiego i gorliwie współpracując z Muftim na pożytek

i rozkwit Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej

”

,

-

poczem zaprzysiężony otrzymuje z rąk wojewody dekret Ministra Wyznań Religijnych i

Oświecenia Publicznego.

(1)

Wszechpolski Kongres Muzułmański składa się z delegatów, wybranych na ogólnych zebraniach

członków muzułmańskich gmin wyznaniowych, oraz z wszystkich członków Najwyższego Kolegium

Muzułmańskiego i odbywa się w Wilnie co najmniej raz na pięć lat pod przewodnictwem

Muftiego, albo wyznaczonego przez niego członka Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego.

(2)

Kongres zwołuje Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie po uprzedniem porozumieniu się Muftiego

z Ministrem Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, któremu przedkłada szczegółowy

program obrad Kongresu co najmniej na miesiąc przed wyznaczonym na otwarcie Kongresu

terminem.

Kongres, zwołany dla wyboru Muftiego, nosi nazwę „Wszechpolski Kongres Elekcyjny Muzułmański”.

Poza wyborem Muftiego żadne inne sprawy nie mogą być przedmiotem zajęć tego Kongresu.

Na posiedzenia Wszechpolskiego Kongresu Muzułmańskiego i Kongresu Elekcyjnego Minister

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może delegować swych przedstawicieli,

którzy mają prawo zabierać głos poza kolejnością mówców i składać oświadczenia.

Odpisy protokółów z posiedzeń Wszechpolskiego Kongresu Muzułmańskiego przesyła Najwyższe

Kolegium Muzułmańskie za pośrednictwem Wojewody Wileńskiego Ministrowi Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego do wiadomości.

(1)

O ile dotychczas obowiązujące prawodawstwo państwowe powierza sądownictwu duchownemu

sprawy o nieważność lub o rozwiązanie małżeństwa, sądownictwo to sprawuje w pierwszej

i ostatniej instancji Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie, które przesyła akta sprawy

najdalej w ciągu 7 dni od dnia wydania wyroku prokuratorowi sądu okręgowego podług

właściwości w przypadkach, określonych rozporządzeniem Ministra Wyznań Religijnych

i Oświecenia Publicznego i Ministra Sprawiedliwości.

(2)

W ciągu miesiąca od dnia otrzymania akt sprawy prokurator może złożyć sądowi okręgowemu

wniosek o uchylenie wyroku Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego spowodu niezgodności

z ustawami państwowemi. Sąd okręgowy rozpoznaje sprawę przy odpowiedniem zastosowaniu

przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Wyrok sądu okręgowego jest prawomocny.

Celem zaspokojenia potrzeb religijnych wyznawców Islamu mogą być na całym obszarze

Państwa tworzone muzułmańskie gminy wyznaniowe. Tworzenie i znoszenie tych gmin, jak

również zmiana ich granic i siedzib jest dokonywana na zarządzenie Najwyższego Kolegjum

Muzułmańskiego i wymaga uprzedniej zgody Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

Na czele muzułmańskiej gminy wyznaniowej stoi Imam, którego zastępcą i pomocnikiem

jest Muezzin; Imam i Muezzin są wybierani przez ogólne zebranie członków danej gminy

wyznaniowej spośród kandydatów, co do których zawczasu upewnił się Mufti, że właściwy

wojewoda przeciw ich wyborowi nie podnosi sprzeciwu. Zapytanie w tym przedmiocie winien

wnieść Mufti do właściwego wojewody co najmniej na 10 tygodni przed datą zamierzonego

wyboru. Niezgłoszenie sprzeciwu ze strony wojewody w ciągu 30 dni od dnia wniesienia

zapytania uważa się za wyrażenie zgody na osoby kandydatów. W razie podniesienia sprzeciwu

przeciwko danej osobie, kandydatura jej nie może być zgłoszona ani poddana pod głosowanie.

Od decyzji wojewody przysługuje Muftiemu w ciągu dni 7 prawo wniesienia odwołania

do Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, który rozstrzyga ostatecznie.

Imamowie i Muezzini składają przed objęciem stanowiska na ręce właściwego starosty

lub jego zastępcy przysięgę według następującej roty

„

Obiecuję i przysięgam Bogu Wszechmogącemu na Świętą Księgę Koranu, że na urzędzie,

który obejmuję, będę wedle najlepszego mego rozumienia zgodnie z sumieniem rzetelnie

spełniał swe obowiązki, przestrzegając postanowień Koranu i praw Rzeczypospolitej

oraz zarządzeń moich władz przełożonych, dbając o potrzeby duchowe powierzonych mi

wiernych i wychowując ich na dobrych i prawych obywateli Państwa

”

.

(1)

W razie szkodliwej dla Państwa działalności Imama lub Muezzina może właściwy wojewoda

zażądać od Muftiego wydania zarządzeń zapobiegawczych lub usunięcia danej osoby z

zajmowanego stanowiska. W razie niespełnienia żądania wojewody przez Muftiego do 14

dni, licząc od dnia następnego po doręczeniu żądania wojewody, rozstrzyga sprawę ostatecznie

na wniosek wojewody Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, który może

uznać stanowisko odnośnego duchownego za opróżnione.

(2)

Przeciw żądaniu wojewody przysługuje Muftiemu prawo wniesienia odwołania do Ministra

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Odwołanie winno być wniesione za pośrednictwem

wojewody w ciągu dni 14, licząc od dnia następnego po doręczeniu żądania wojewody.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego rozstrzyga odwołanie ostatecznie.

O terminie ogólnego zebrania członków muzułmańskiej gminy wyznaniowej Imam lub jego

zastępca zawiadamia właściwą powiatową władzę administracji ogólnej co najmniej na

10 dni przed wyznaczonym dniem zebrania.

W miarę potrzeby dla zapewnienia opieki religijnej osobom wojskowym wyznania muzułmańskiego

wchodzi w skład wojska służba duszpasterska muzułmańska, której organizację regulują

specjalne przepisy, wydane przez Ministra Spraw Wojskowych.

Piastowanie godności, stanowisk i urzędów zarówno duchownych, jak i świeckich, jako

też wszelkie korzystanie z biernego i czynnego prawa wyborczego w Muzułmańskim Związku

Religijnym w Rzeczypospolitej Polskiej zależne jest od posiadania obywatelstwa polskiego,

ponadto zaś dla członków Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego i Imamów - także od znajomości

języka polskiego w słowie i piśmie. Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

władny jest zwolnić od tych wymogów w przypadkach, zasługujących na szczególne uwzględnienie.

Mufti, Imamowie i Muezzini korzystają ze wszystkich szczególnych uprawnień, jakie

ustawodawstwo państwowe zapewnia osobom duchownym wyznań prawnie uznanych.

Jeżeli osoba duchowna, bądź osoba świecka, zajmująca w Muzułmańskim Związku Religijnym

jakiekolwiek samodzielne lub kierownicze stanowisko lub będąca członkiem jakiegokolwiek

organu lub władzy tego Związku, uznana będzie prawomocnym wyrokiem sądowym winną zbrodni

lub czynu karalnego, pochodzącego z chęci zysku lub przeciw moralności, - zostaje

tem samem usunięta z zajmowanego stanowiska.

Władze i urzędy duchowne Muzułmańskiego Związku Religijnego posługują się językiem

polskim, jako urzędowym, w stosunkach z władzami i urzędami państwowemi i samorządowemi

oraz z osobami lub instytucjami, zwracającemi się do nich w języku polskim.

Opłaty za czynności, związane z prowadzeniem ksiąg stanu cywilnego, tudzież za dokumenty

i zaświadczenia, wydawane przez organy Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej

Polskiej, podlegają zatwierdzeniu właściwych ministrów.

(1)

Mufti używa pieczęci z godłem wyznaniowem i napisem obwodowym, zawierającym nazwę

władzy w języku polskim i arabskim.

(2)

Imamowie używają pieczęci z godłem wyznaniowem i napisem obwodowym, zawierającym wyraz

„Imam” oraz nazwę muzułmańskiej gminy wyznaniowej w języku polskim.

(3)

Wzory pieczęci ustala Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie, a podlegają one zatwierdzeniu

przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych.

Sprawę opłat pocztowych za korespondencję urzędową władz i urzędów Muzułmańskiego

Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej normują powszechnie obowiązujące pocztowe

przepisy prawne.

Władze państwowe udzielają pomocy władzom i urzędom Muzułmańskiego Związku Religijnego

przy wykonywaniu ich zarządzeń: 1) w razie zawieszenia duchownego w czynnościach lub

złożenia go z urzędu, 2) we wszystkich innych przypadkach, przewidzianych przez prawo

obowiązujące.

(1)

Do czasu jednolitego unormowania sprawy prowadzenia ksiąg stanu cywilnego (metrykalnych),

księgi te dla ludności muzułmańskiej na obszarze mocy obowiązującej Tomu X Zwodu Praw

prowadzą w poruczonym zakresie działania Imamowie, których w tym zakresie upoważnia

indywidualnie, na wniosek Muftiego, właściwy wojewoda. W upoważnieniu tem wojewoda

określa okrąg, w którym Imam jest właściwym urzędnikiem stanu cywilnego. Poza obrębem

tak określonych okręgów oraz w przypadku nieudzielenia Imamowi upoważnienia do prowadzenia

ksiąg stanu cywilnego lub cofnięcia upoważnienia, księgi te dla ludności muzułmańskiej

prowadzą urzędy wyznaczone przez wojewodę. Szczegółowe przepisy będą wydane w drodze

rozporządzenia.

(2)

W zakresie prowadzenia ksiąg stanu cywilnego podlegają Imamowie przepisom prawnym

powszechnie obowiązującym oraz nadzorowi władz administracji ogólnej.

(3)

W razie ujawnionych uchybień w prowadzeniu ksiąg stanu cywilnego, właściwemu wojewodzie

służy prawo udzielania Imamom upomnień oraz pozbawiania ich, po uprzedniem zasięgnięciu

opinji Muftiego, funkcyj urzędników stanu cywilnego, co nie wyklucza odpowiedzialności

karnej w myśl ogólnie obowiązujących przepisów.

(4)

Językiem urzędowym ksiąg stanu cywilnego jest język polski. Wszelkie zapisy w tych

księgach winny być dokonywane w języku polskim. Również w tym języku winny być sporządzane

odpisy, wyciągi, zaświadczenia, wykazy i t. p. pisma, wystawiane na podstawie ksiąg

stanu cywilnego.

(5)

Imamowie, prowadzący księgi stanu cywilnego, używają pieczęci, przewidzianej w art.

28 ust. (2), uwidoczniającej ponadto charakter pełnionych przez nich funkcyj, jako

urzędników stanu cywilnego.

Nauka religji dla młodzieży wyznania muzułmańskiego w zakładach naukowych, których

program obejmuje kształcenie młodzieży poniżej lat 18, utrzymywanych w całości lub

części przez Państwo lub ciała samorządowe, jest w ramach przepisów państwowych obowiązkowa

i udzielana jest przez nauczycieli, mianowanych przez władze szkolne spośród osób,

posiadających kwalifikacje, ustalone przez przepisy państwowe, oraz upoważnienie Muftiego

do nauczania religji.

Najwyższe Kolegjum Muzułmańskie otwiera w miarę potrzeby, za zgodą Ministra Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego, swoje szkoły duchowne celem przygotowania kandydatów

na duchownych i nauczycieli religji muzułmańskiej. Zarząd temi szkołami należy do

Najwyższego Kolegjum Muzułmańskiego z zastrzeżeniem ogólnego nadzoru Ministra Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego, który też zatwierdza program nauk i organizację

wewnętrzną tych szkół oraz warunki przyjmowania do nich uczniów. Nauczycieli w tych

szkołach mianuje i zwalnia Mufti w porozumieniu z właściwą władzą szkolną.

(1)

Podczas nabożeństwa w piątki każdego tygodnia oraz w dnie uroczystych świąt duchowni

muzułmańscy odmawiać będą modlitwy za pomyślność Rzeczypospolitej i Jej Prezydenta,

w dnie zaś świąt państwowych odprawią uroczyste nabożeństwo na intencję Rzeczypospolitej,

Jej Prezydenta, Rządu i Wojska.

(2)

W dnie świąteczne, ustalone przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego

na wniosek Muftiego, muzułmańska młodzież szkolna wolna jest od zajęć.

Muzułmański Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej, jako całość, oraz jego

poszczególne gminy wyznaniowe są osobami prawnemi i mogą w granicach obowiązujących

przepisów prawnych posiadać, obciążać, zbywać i nabywać majątek ruchomy i nieruchomy,

zarządzać nim i rozporządzać dla swych celów wyznaniowych i dobroczynnych.

Do działań prawnych imieniem Muzułmańskiego Związku Religijnego i jego poszczególnych

gmin wyznaniowych powołany jest Mufti, który w sprawach, wymagających uchwały Najwyższego

Kolegjum Muzułmańskiego, występuje na podstawie tej uchwały.

Pozbycie, obciążenie, zamiana lub zmiana przeznaczenia nieruchomego majątku wymaga

zgody wojewody, właściwego ze względu na położenie majątku.

Muzułmański Związek Religijny otrzymuje na swoje potrzeby dotacje, ustalane corocznie

w budżecie państwowym. Dotacje te obejmują wydatki osobowe oraz rzeczowe i są przyznawane

przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Majątek ruchomy i nieruchomy, mający w myśl obowiązującego ustawodawstwa charakter

zabytkowy, podlega odnośnym przepisom o opiece nad zabytkami.

Cmentarze, stanowiące własność Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej

Polskiej lub poszczególnych gmin wyznaniowych, podlegają w przedmiocie zakładania,

rozszerzania i zamykania oraz zarządu niemi przepisom państwowym o cmentarzach wyznaniowych.

Należące do Muzułmańskiego Związku Religijnego w Rzeczypospolitej Polskiej lub do

poszczególnych muzułmańskich gmin wyznaniowych meczety i inne budynki, poświęcone

wyłącznie służbie Bożej, tudzież dobra i prawa majątkowe, których dochód służy wyłącznie

celom kultu religijnego i nie przyczynia się do osobistych dochodów duchowieństwa

lub innych członków Związku, korzystają z ulg i zwolnień od podatków państwowych i

komunalnych w granicach powszechnie obowiązujących przepisów państwowych. Pomieszczenia

duchownych oraz lokale urzędowe władz duchownych Związku będą traktowane narówni z

pomieszczeniami urzędowemi funkcjonarjuszów państwowych i lokalami instytucyj państwowych.

Budynki i pomieszczenia, będące w użytkowaniu Muzułmańskiego Związku Religijnego w

Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają w zakresie ulg w dziedzinie zakwaterowania wojska

w czasie pokoju, tudzież w dziedzinie rzeczowych świadczeń wojennych obowiązującym

przepisom prawnym.

(1)

Nieruchomości miejskiej lub wiejskiej, darowanej albo zapisanej rozporządzeniem ostatniej

woli na cele religijno-oświatowe lub dobroczynne Muzułmańskiego Związku Religijnego

w Rzeczypospolitej Polskiej i przez Związek przyjętej, mogą być nadane cechy wakufa

na podstawie uchwały właściwych władz i organów Związku, zatwierdzonej przez Ministra

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu z Ministrem Skarbu oraz

z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych.

(2)

Nieruchomość, obciążona hipotecznie, nie może być przyjęta jako wakuf.

(3)

Uchwały w sprawie nadania nieruchomości cech wakufa winny zawierać szczegółowe określenie

celu, na który dana nieruchomość ma być przeznaczona, oraz ustalać sposób zarządzania

tą nieruchomością.

(4)

O nadaniu nieruchomości cech wakufa czyni się wzmiankę hipoteczną.

(1)

Nieruchomość, której nadano cechy wakufa, stanowi majątek Muzułmańskiego Związku Religijnego,

jako całości, nie podlegający zasiedzeniu, obciążeniu, zajęciu, sprzedaży z licytacji

i wszelkiej aljenacji, z wyjątkiem zamiany na inny majątek nieruchomy, dokonanej za

zgodą Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu z Ministrem

Skarbu oraz z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych.

(2)

Wywłaszczenie wakufa może nastąpić w myśl ogólnych przepisów państwowych.

Wakufy korzystają z ulg i zwolnień w zakresie podatków i innych danin publicznych

na rzecz Państwa i samorządu w granicach obowiązujących przepisów prawnych.

(1)

W ciągu 6 miesięcy od chwili wejścia w życie ustawy niniejszej Najwyższe Kolegjum

Muzułmańskie przedstawi Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego spis

tych nieruchomości, które w chwili wejścia w życie ustawy niniejszej odpowiadały warunkom,

wymaganym przez ustawę niniejszą i Statut Muzułmańskiego Związku Religijnego dla zaistnienia

wakufa.

(2)

Spis ten zatwierdza Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w porozumieniu

z Ministrem Skarbu oraz z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych. Po zatwierdzeniu spisu

objęte nim nieruchomości uzyskają charakter prawny wakufów w rozumieniu ustawy niniejszej,

co wszakże nie stoi na przeszkodzie dochodzenia przez osoby trzecie roszczeń prywatno-prawnych

w drodze sądowej.

Szczegółowe przepisy i regulaminy, wydawane przez władze Muzułmańskiego Związku Religijnego

w Rzeczypospolitej Polskiej celem wykonania postanowień Statutu tego Związku, co do

których nie zostało przewidziane uprzednie ich uzgodnienie z władzami państwowemi,

wymagają dla swej ważności stwierdzenia przez Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego, że nie zawierają postanowień sprzecznych z prawem obowiązującem, ustawą

niniejszą oraz ze Statutem Muzułmańskiego Związku Religijnego.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego w porozumieniu z interesowanymi ministrami, a w zakresie spraw aktów stanu

cywilnego - Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Jednocześnie tracą moc obowiązującą

dotychczasowe przepisy prawne w przedmiotach, unormowanych ustawą niniejszą.