Ustawa z dnia 17 kwietnia 1936 r. o uboju zwierząt gospodarskich w rzeźniach.

Przy uboju w rzeźniach publicznych i prywatnych bydło rogate, świnie, owce, kozy,

konie i inne zwierzęta ciepłokrwiste winny być ogłuszone lub w inny sposób pozbawione

przytomności przed wykrwawieniem.

(1)

Nie wolno zwierzęcia wprowadzać na miejsce uboju przed zupełnem ukończeniem przygotowań,

potrzebnych do natychmiastowego uboju zwierzęcia.

(2)

Wykrwawienie przy uboju można rozpocząć dopiero po całkowitej utracie przytomności

przez zwierze.

(3)

Nie wolno oprawiać zwierzęcia przed stwierdzeniem jego śmierci.

Ubój bydła i koni dokonywany być może wyłącznie w rzeźniach publicznych lub prywatnych,

poza wypadkami dopuszczonemi w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych,

wydanem w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu

ustali w drodze rozporządzeń warunki, jakim powinno odpowiadać mięso przed dopuszczeniem

do obrotu hurtowego i w obrocie hurtowym. Rozporządzenia te przewidzieć mogą w szczególności

a)

że inne dzielenie tusz zwierzęcych niż na podłużne połowy zakazane będzie w rzeźniach

publicznych i prywatnych,

b)

że wypuszczenie z rzeźni, jako też wszelki transport (oddawanie, przyjmowanie i wykonywanie

transportu) poza obrębem rzeźni tusz mięsnych surowych, dzielonych inaczej niż na

podłużne połowy, jest zabroniony.

(1)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z Ministrem

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz Ministrem Spraw Wewnętrznych ustali

odmienny sposób i warunki dokonywania uboju zwierząt dla celów konsumcyjnych tych

grup ludności, których wyznanie wymaga stosowania przy uboju specjalnych zabiegów.

Rozporządzenie to ograniczy

ilościowo ubój, dokonywany na powyższe cele, do faktycznych potrzeb wyżej wymienionych

grup ludności i to w ten sposób, żeby cała ilość mięsa, pochodząca z tego uboju (części

przednie i tylne), odpowiadała potrzebom konsumcji odnośnych grup ludności oraz potrzebom

eksportu tego rodzaju mięsa i jego przetworów.

(2)

Obrót mięsem (i przetworami mięsnemi), pochodzącem z uboju, dokonywanego w myśl ust.

(1), unormowany będzie rozporządzeniem Ministra Przemysłu i Handlu, działającego w

porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych. Rozporządzenie to w szczególności

ustali, że mięso to powinno być w sposób specjalny znakowane, oraz że sprzedaż tego

mięsa dokonywana być musi w określonych miejscach i przez firmy specjalnie koncesjonowane

w tym celu, wreszcie że sprzedaż innego mięsa będzie w tych miejscach zabroniona.

(3)

Przepisu ust. (1) nie stosuje się na obszarze województw, w których ludność wyznań,

wymagających stosowania przy uboju specjalnych zabiegów, wynosi mniej aniżeli 3% ogółu

ludności. Na obszarach tych wprowadzenie odmiennych sposobów i warunków dokonywania

uboju zależy od uchwały organu stanowiącego gminy; uchwała ta podlega zatwierdzeniu

wojewody.

(1)

Kto wykracza przeciwko przepisom ustawy niniejszej lub wydanym na jej podstawie rozporządzeniom,

podlega karze aresztu do trzech miesięcy lub karze grzywny do 3.000 złotych lub obu

karom łącznie.

(2)

Orzecznictwo należy do władz administracyjnych.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu

z Ministrant:: Przemysłu i Handlu, Spraw Wewnętrznych oraz Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1937 r.

(2)

Na obszarze województwa śląskiego ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia

w Dzienniku Ustaw R. P. oświadczenia Prezesa Rady Ministrów o wyrażeniu zgody Sejmu

Śląskiego na tę ustawę, nie wcześniej jednak niż z dniem 1 stycznia 1937 r.