Ustawa z dnia 9 kwietnia 1936 r. o użyciu broni przez wartowników cywilnych, będących pod nadzorem Ministerstwa Spraw Wojskowych.

(1)

Osobom cywilnym - pełniącym na podstawie stosunku służbowego lub umownego czynności

wartownicze w poszczególnych działach administracji wojskowej i w państwowych przedsiębiorstwach

skomercjalizowanych, będących pod nadzorem Ministerstwa Spraw Wojskowych, oraz w tych

przedsiębiorstwach prywatnych, które, wykonywując materjały na potrzeby obrony Państwa,

zarządzeniem Ministerstwa Spraw Wojskowych są chronione przez wartowników cywilnych

- tudzież ich przełożonym cywilnym w służbie wartowniczej służy w czasie wykonywania

tych czynności prawo użycia broni w przypadkach, określonych w ustawie niniejszej.

(2)

Minister Spraw Wojskowych określa, jakie czynności osób wymienionych w ust. (1) uważa

się za czynności wartownicze w rozumieniu ustawy niniejszej.

(1)

Wartownicy cywilni uprawnieni są do użycia broni w następujących przypadkach

1)

w celu odparcia niebezpiecznego napadu lub zamachu, zagrażającego życiu, zdrowiu lub

wolności wartownika, jego przełożonych w służbie wartowniczej, albo chronionemu przez

niego mieniu, albo też w celu przeciwdziałania przedsięwzięciu czynności, zmierzających

bezpośrednio do takiego napadu lub zamachu;

2)

w razie nieusłuchania wezwania do natychmiastowego odłożenia broni, lub innych przedmiotów,

których użycie może zagrażać zdrowiu lub życiu wartownika, jego przełożonych w służbie

wartowniczej, albo chronionemu przez niego mieniu, albo też, gdy wezwany po odłożeniu

broni lub wymienionych przedmiotów samowolnie je podejmuje;

3)

przeciwko osobie, która nie usłucha rozkazu wartownika, albo jego przełożonych w służbie

wartowniczej, wydanego w granicach pełnionej służby, a dotyczącego bezpośrednio bezpieczeństwa

chronionego mienia lub osoby wartownika i jego przełożonych w służbie wartowniczej.

(2)

Powyższe uprawnienia służą również przełożonym cywilnym.

Użycie broni jest dopuszczalne tylko w razie oczywistej niezbędności, szczególnie

bardzo oględnie w wypadkach zagrożenia bezpośrednio życiu osób postronnych.

(1)

Użycie broni może nastąpić po jednorazowem wezwaniu do spełnienia lub zaniechania

danej czynności oraz po jednorazowym wystrzale ostrzegawczym w powietrze, jeżeli ustne

wezwanie nie odniosło skutku.

(2)

Przepisów ust. (1) nie stosuje się jedynie w przypadkach, w których wszelka zwłoka

groziłaby bezpośredniem niebezpieczeństwem dla życia, zdrowia lub wolności wartownika,

jego przełożonych w służbie wartowniczej, albo też dla chronionego przez niego mienia.

(1)

Wartownik, który użył broni, powinien zawiadomić o tern natychmiast po zejściu z posterunku

swego przełożonego, który przeprowadza w każdym przypadku użycia broni dochodzenie

w celu stwierdzenia, czy użycie broni było zgodne z przepisami ustawy niniejszej.

(2)

Jeżeli użycie broni pociągnęło za sobą śmierć lub uszkodzenie ciała, przełożony zawiadamia

o tem bezzwłocznie właściwego prokuratora. Przełożony zawiadamia również właściwego

prokuratora o tych przypadkach użycia broni, które nastąpiło wbrew przepisom ustawy

niniejszej.

(3)

Przepisy ust. (1) i (2) stosuje się odpowiednio do przełożonych cywilnych w służbie

wartowniczej.

Minister Spraw Wojskowych wyda przepisy o umundurowaniu (oznakach zewnętrznych) i

uzbrojeniu wartowników cywilnych i ich przełożonych cywilnych w służbie wartowniczej.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.