Obwieszczenie Ministra Komunikacji z dnia 29 sierpnia 1935 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 marca 1928 r. o prawie lotniczem.

Art. 3.

Za polskie statki powietrzne uważa się

aj statki, wpisane do polskiego rejestru pań­

stwowego (art. lO);

b) polskie wojskowe statki powietrzne.

Art. 4.

Statkami powietrznemi są

balony, sterowce, samoloty, szybowce i inne tego

rodzaju aparaty, zdolne do unoszenia się w powietrzu i przewożenia ludzi lub rzeczy.

Art. 5.

(1) Statek powietrzny, będący w rozporządze­

niu władz wojskowych i znajdujący się pod dowództwem osoby, pełniącej służbę wojskową, uważa się

za statek wojskowy.

(2) Statki powietrzne, nie należące do Skarbu

Państwa i nie będące w rozporządzeniu władz wojskowych, uważa się za statki prywatne.

ROZPORZĄDZENIE

PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ

z dnia 14 marca 1928 r.

o prawie lotniczem.

Na podstawie art. 44 ust. 6 Konstytucji i ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o upoważnieniu Prezydenta Rzeczypospolitej do wydawania rozporządzeń

z mocą ustawy (Dz. U. R. P. Nr. 78, poz. 443) postanawiam co następuje

I.

Art. 6.

Żegluga powietrzna może być ograniczona lUD

całkowicie zakazana

aj w interesie obrony lub bezpieczeństwa Pań·

stwa na zasadzie uchwały Rady Ministrów,

bl w razie wojny bądź ogłoszenia mobilizacji

ogólnej lub częściowej - przez Ministra

Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Komunikacji, a na obszarze wojennym przez Naczelnego Wodza.

Postanowienia og61ne.

Art. 1.

Zwierzchnictwo nad przestrzenią powietrzną

w granicach całego Państwa z włączeniem wód terytorjalnych należy do Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 2.

(1) Żegluga w przestrzeni powietrznej nad obszarem Państwa jest dozwolona polskim statkom powietrznym.

Art. 7.

(l) Postanowień artykułów 6, 10 - 20, 22, 27,

31, 32, 34, 36 - 38, 44 - 51, 59, 61 - 67 niniejszego

prawa nie stosuje się do wojskowych statków powietrznych, zaś artykułu 6 do innych statków po·

wietrznych, pełniących służbę publiczno-państwową.

(2) Zakres, w jakim stosowane będą postanowienia artykułów 52 - 54 do wojskowych statków

powietrznych, określi Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

Nr. 69.

D.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

Władze żeglugi powietrznej oraz zakres ich

działania.

III.

Rejestr państwowy statków powietrznych.

Art. 10.

Art. 8.

(1) Minister Komunikacji wykonywa nadzór nad

żeglugą statków powietrznych z wyjątkiem statków

wojskowych.

(2) ,w: szczególności do zakresu działania Ministra Komunikacji należy

a) wydawanie w granicach niniejszego prawa

i w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych przepisów,

dotyczących organizacji żeglugi powietrznej, oraz przepisów bezpieczeństwa i porządku publicznego;

b) wydawanie w granicach niniejszego prawa

i w porozumieniu z Ministrami Sprawiedliwości, Przemysłu i Handlu oraz Skarbu

przepisów, dotyczących przewozu osób, bagaJŻu i towaI1ów;

c) prowadzenie rejestru państwowego statków

powietrznych oraz rejestru pilotów;

d) udzielanie zezwoleń (koncesyj) w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych,

Spraw Wewnętrznych oraz Przemysłu

i Handlu, a w zakresie komunikacji między­

narodowej także z Ministrem Spraw Zagranicznych, na zakładaniie i prowadzenie prywatnych przedsiębiorstw lotniczych;

e) zi akładanie, ,ora'z zarząd państwowemi przedsiębiorstwami lotniczemi oraz państwowe­

mi lotniskami i urządzeniami pomocniczemi,

służącemi do celów żeglugi powietrznej,

z wyjątkiem lotnisk i urządzeń wojskowychj

f) ustalanie taryf dla przedsiębiorstw państwo­

wych i zatwierdzanie taryf dla przedsię­

biorstw prywatnych w porozumieniu z Ministrami Skarbu oraz Przemysłu i HandlUj

g) wykonywanie inspekcji lotnisk i wszelkich

urządzeń pomocniczych, statków powietrznych i przedmiotów, znajdujących się na

statkach powietrznych, oraz badanie ksiąg

i dokumentów, odnoszących się do personelu lotniczego, lotnisk, hangarów i statków

powietrznych.

(1) Do rejestru państwowego statków powietrznych mogą być wpisane statki powietrzne, o ile

1) są własnością

a) Skarbu Państwa Polskiego,

b) obywateli polskich,

c) krajowych osób prawnych prawa publicznego,

d) krajowych osób prawnych prawa prywatnego, mających zarząd, którego prezes i co

najmniej 2/3 członków są obywatelami polskimi,

e) spółek jawnych, których spólnicy są obywatelami polskimi;

2) są zdatne do lotu, zaopatrzone w potrzebne

dla bezpieczeństwa lotu urządzenia i posiadają na

dowód tego świadectwo sprawności technicznej i

3) nie są wpisane do rejestru zagranicznego.

(2) Statki powietrzne polskie mają prawo do

latania dopiero po wpisaniu do rejestru państwow.e­

go. Wyjątek może być uczyniony jedynie dla statków powietrznych, ~najdujących się jeszcze w posiadaniu konstruktora, .który je poddaje próbom. LoŁy

próbne mogą się odbywać przed zarejestrowaniem

w obrębie lotniska lub ponad terenami, specjalnie do

tego przeznaczonemi. Rozporządzenie Ministrów Komunikacji i Spraw Wojskowych w porozumieniu

. z Ministrem Spraw Wewnętrznych określi sposób

wyznaczania lotnisk i terenów specjalnych do przeprowadzania prób w locie oraz warunki tych prób.

Art. 11.

(1) Statki powietrzne wpisuje się do rejestru

państwowego na podstawie pisemnych zgłoszeń wła­

ścicieli.

(2) Na dowód wpisania do rejestru właściciel

statku powietrznego otrzymuje kartę rejestracyjną.

Art. 12.

Do rejestru wpisuje się

1) imię, nazwisko lub firmę właściciela i jego

siedzibę,

(3) Przepisy sanitarne, higjeniczne i przepisy

t zakresu spraw ratownictwa, dotyczące żeglugi powietrznej, wydaje Minister Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrem Komunikacji.

(4) Nadzór nad żeglugą statków powietrznych,

w szczególności czynności, wymienione w ust. (2)

pkt. c), e) i g), mogą być przekazane urzędom lub

organom, które drogą rozporządzenia określi Minister Komunikacji w miarę potrzeby w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

2) prawa rzeczowe do statku i jego najem,

3) port ojczysty statku,

4) opis konstrukcji i typu statku oraz motoru,

5) znaki rejestracyjne,

6) datę i miejsce zareh~strowania,

oraz inne dane, jakie oznaczy rozporządzenie wykonawcze Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministmmi Spraw WojskowY'c:h i Spraw

Wewnętrznych, które również określi sposób rejestracji, badanie zdolności statków do lotu i tryb wvdawania świadectw sprawności technicznej.

Art. 9.

Art. 13.

Zarząd wojskową żeglugą powietrzną nalei;y do

Ministra Spraw Wojskowych.

(1) O wszelkich zmianach w danych, ulegają~

cych wpisaniu do rejestru, właściciel statku winien

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

zawiadomić urząd, prowadzący rejestr państwowy,

w ciągu 14 dni od zajścia zmiany.

(2) Obowiązek zawiadomienia o przelewie wła­

sności statku ciąży również na nowonabywcy.

(3) W karcie rejestracyjnej należy uwidocznić

zmiany, poczynione we wpisach do rejestru.

Nr. 69.

nister Komunikacji zezwala na wyjątki w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

(3) Piloci niepełnoletni winni mieć pozwolenie

ojca bądź opiekuna.

Art. 19.

Art. 14.

Statki powietrzne, które utraciły zdolność do

lotu lub przestały być własnością osób, wymienionych

w punkcie 1 ust. (1) art. 10, jako też statki, co do

których stwierdzono, że są wpisane do rejestru zagranicznego, winny być z rejestru skreślone bądź

na wniosek strony interesowanej, bądź z urzędu.

Art. 15.

(1) Kazdy zarejestrowany statek powietrzny

musi być oznaczony odrębnemi znakami rejestracyjnemi, umieszczonemi na statku.

(2) System znaczenia statków oraz sposób

umieszczania znaków określi rozporządzenie wykonawcze Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw .wojskowych i Spraw

Wewnętrznych.

(3) Nie wolno na prywatnych statkach powietrznych umieszczać znaków, zastrzeżonych wyłącznie dla statków państwowych i wojskowych, lub

też znaków do nich podobnych.

Art. 16.

Rejestr państwowy statków powietrznych jest

publiczny; osoby interesowane mogą otrzymywać

za opłatą uwierzytelnione odpisy z rejestru.

IV.

Załoga statków powietrznych,

Art. 17.

(1) Osoby, uprawnione do samodzielnego kierowania statkiem powietrznym, będą wpisane do

rejestru pilotów.

(2) Tryb prowadzenia rejestru pilotów określi

rozporządzenie, wykonawcze Ministra Komunikacji,

wydane w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

Art. 18.

(1) Załoga polskiego statku powietrznego, jak

również cały lotniczy personel pomocniczy lądowy

i morski składać się winny tylko z obywateli polskich. Dowódcy załogi i piloci statków powietrznych, służących do komunikacji użytku publicznego,

winni mieć przynajmniej lat 21, piloci zaś innych

statków powietrznych przynajmniej lat 19.

(2) Minister Komunikacji może w poszczególnych przypadkach zezwolić na wyjątki od postanowień powyższych; o ile chodzi o obywatelstwo, Mi-

(1) Dowódca, piloci, mechanicy l mne osoby,

współdziałające

w prowadzeniu statku powietrznego, winny posiadać świadectwo uzdolnienia i upoWlaJżnienie(licencję) do wykooywania czynności ,sło­

sownie do zakresu swego działania.

(2) Powyższe postanowienie nie stosuje się do

członków załogi, odbywających ćwiczenia lub loty

próbne, dokonywane wyłącznie w obrębie lotnictwa

lub ponad terenem, specjalnie do tego przeznaczo'

nym.

(3) Niezbędny skład załogi statku powietrznego tudzież zakres obowiązków służbowych członków

załogi określi rozporządzenie wykonawcze Ministra

Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wojskowych.

Art. 20.

(1) Świadectwo uzdolnienia moie byĆ wydane

tylko osobom, które

a) pod względem stanu zdrowia odpowiadają

wymaganiom, przewidzianym w przepisach,

w tym przedmiocie wydanych, i

b) złożą teoretyczne i praktyczne egzaminy

przed właściwą komisją.

(2) Sposób badania i wymagane warunki stanu zdrowia, zakres egzaminów teoretycznych i praktycznych, skład komisji egzaminacyjnej, zakres

uprawnień, wypływających ze świadectwa uzdolnienia i upoważnienia (licencji), oraz warunki udzielania tudzież cofnięcia i terminy ważności upoważ­

nień (licencyj) określi rozporządzenie wykonawcze

Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu

z Ministrami Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrz­

nych.

V,

Lotniska i urządzenia pomocnicze,

Art. 21.

(1) Przez lotnisko rozumie się powierzchnię'

wodzie, przeznaczoną

postoju i odlotu statków powietrznych.

(2) Za urządzenia pomocnicze uważa się urzą­

dzenia sygnalizacyjne, meteorologiczne, radjotechniczne oraz inne urządzenia dla potrzeb lotnictwa.

odgraniczoną na lądzie lub

i przystosowaną do przylotu,

Art. 22.

(1) Lotniska i urządzenia pomocnicze dla że­

glugi powietrznej mogą być zakładane tylko za zezwoleniem Ministra Komunikacji lub władz i urzę-

Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

dów przez niego upoważnionych. Lotniska mogą być

zakładane i prowadzone wyłącznie przez osoby, wymienione w punkcie 1 ust. (1) art. 10.

(2) Podział lotnisk na kategorje, warunki zakładania i urządzania lotnisk oraz urządzeń pomocniczych, jako też warunki korzystania z nich określi

rozporządzenie wykonawcze Ministra Komunikacji,

wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych i Spraw .Wewnętrznych.

mieniu z Ministrami Spraw ,Wewnętrznych i Spraw

Wojskowych.

(3) Osoby prywatne, na których własności

umieszczono przyrządy i znaki sygnalizacyjne, mogą

dochodzić wynagrodzenia tylko w razie wyrządzenia

im szkody.

(4) Nie wolno umieszczać przyrządów i znaków sygnalizacyjnych na świątyniach, pomnikacb

i cmentarzach.

Art. 26.

Ar!. 23.

(1) Dla urządzenia lub powiększenia lotnisk,

fabryk lotniczych i szkół lotniczych, służących dla

celów państwowych lub publicznych, dla przeprowadzenia do nich dróg dojazdowych oraz dla urządzell

pomocniczych, niezbędnych dla żeglugi powietrznej

użytku państwowego lub publicznego, dopuszczalne

jest za odszkodowaniem: wywłaszczenie, ograniczenie praw własności i praw rzeczowych na nieruchomościach oraz czasowe zajęcie nieruchomości.

(2) Ograniczenie prawa własności może obejmować zakaz stawiania budynków i parkanów, sadzenia drzew, przeprowadzania przewodów powietrznych i wogóle stwarzania jakichkolwiek

przeszkód dla żeglugi powietrznej w promieniu-li. cząc od środka lotniska - 950 metrów dla lotnisk

pierwszej kategorji, 650 metrów - dla lotnisk drugiej kategorji i 400 metrów dla lotnisk pozostałych.

(3) Poza obrębem, oznaczonym w ustępie 2, w

odległości 500 metrów od granicy tego obrębu zezwolenie na wznoszenie budowli lub innych urządzeń ponad 6 metrów wysokości, a stanowiących przeszkodę dla żeglugi powietrznej, nie może być udzielone

bez zgody władz żeglugi powietrznej.

Art. 24.

(1) Wszelkie oddzielnie stojące przedmioty

(kominy fabryczne, wieże i t. p.) o wysokości ponad

20 metrów, znajdujące się w odległości do jednego

kilometra, oraz słupy anteny radjostacyj nadawczych

w odległości dziesięciu kilometrów od granicy lotniska winny być w porze ciemnej oświetlone.

(2) Właściciel lotniska urządzi oświetlenie

i utrzymywać je będzie swoim kosztem.

(3) Postanowienia tego artykułu nie dotyczą

lotnisk użytku prywatnego.

Art. 25.

(1) Państwu i osobom, posiadającym zezwolenie na założenie i prowadzenie przedsiębiorstwa

lotniczego (art. 44), służy prawo umieszczania przyrządów i znaków sygnalizacyjnych dla potrzeb że­

glugi powietrznej na nieruchomej własności publicznej i prywatnej.

(2) Wykonanie powyższego uprawnienia może

być przeprowadzone w postępowaniu administracyjnem, którego tryb określi rozporządzenie wykonawcze, wydane przez Ministra Komunikacji w porozu-

Projekt umieszczenia urządzeń i znaków sygnalizacyjnych wymaga zatwierdzenia Ministra Komunikacji w porozumieniu z właściwymi ministrami,

VI. Lot.

Art. 27.

(1) Przed każdym lotem statek powietrzny wibyć zbadany pod względem

łania i bezpieczeństwa lotu.

nien

sprawnego dzia-

(2) Sposób przeprowadzenia badania sprawności statku określi rozporządżenie

Ministra Komuni·

kacji.

Art. 28.

Przy dokonywaniu lotu załoga statku powietrznego obowiązana jest stosować się do przepisów ruchu i syg~alizacji oraz przedsiębrać wszelkie środki

celem zapewnienia bezpieczeństwa.

Art. 29.

PrzeloŁ nad osiedlami winien odbywać się na

takiej wysokości, aby nawet w wypadku zatrzymania się motoru lądowanie statku powietrznego było

możliwe na lotnisku lub poza osiedlem.

Art. 30.

Wszelkie zwroty o charakterze akrobatycznym podczas lotu statku powietrznego nad osiedlami i nad skupieniami ludzi są wzbronione.

Art. 31.

(1) Przelot przez pewne strefy Państwa może

być zakazany.

(2) Granice stref zakazanych będą podane do

publicznej przez ogłoszenie w gazecie

.

(3) Ustalenie granic stref zakazanych należy do

Ministra Spraw Wojskowych.

wiadomości

rządowej.

Ad. 32.

Każdy statek powietrzny, który znajdzie się w

strefie zakazanej, jest obowiązany dać sygnał alar-

Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

.---------------------

-~----------------------------------------

mowy i jak najprędzej wylądować na najbliższem lotnisku polskiem poza granicami strefy zakazanej.

konieczności lądowania poza lotniskami ze względu

na bezpieczeństwo lotu.

(2) Minister Spraw Wojskowych określi, w jakich jeszcze innych przypadkach wojskowe statki

powietrzne mogą startować i lądować poza lotniskami.

(3) Przypadki, w których statki powietrzne mogą korzystać z lotnisk, hangarów, urządzeń lotniskowych i materjałów pędnych oraz z pomocy odnośne­

go personelu lotniczego, jako też sposób wynagrodzenia za to korzystanie określi rozporządzenie wykonawcze Ministra Komunikacji.

(4) Rozporządzenie wykonawcze Ministra Komunikacji w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych, Spraw \Vewnętrznych i Sprawiedliwości

określi, które władze i w jakich wypadkach oraz

pod jakiemi rygorami mają prawo zarządzić wylądo­

wanie lub wstrzymanie odlotu statków powi~rznych.

Art. 33.

Każdy statek powietrzny, skoro otrzyma sygnał nakazujący lądowanie, winien bez zwłoki wylądować na najbliższem lotnisku.

Art. 34.

Publiczne wzloty pokazowe statkupowietrznego mogą być dokonywane za zezwoleniem wła­

ściwej powiatowej władzy administracji ogólnej.

Art. 35.

(1) Podczas lotu nie wolno ze statku powietrznego wyrzucać przedmiotów, które przy spadaniu

mogą spowodować nieszczęśliwy wypadek lub szkodę. Wyjątek stanowi konieczność pozbycia się balastu i innych przedmiotów celem ratowania podróż­

nych i załogi, jako też wyrzucanie przesyłek pocztowych w miejscach do tego przeznaczonych.

(2) \Vyrzucanie przesyłek pocztowych ureguluje rozporządzenie wykonawcze Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministrami Poczt i Telegrafów oraz Spraw Wewnętrznych.

Art. 36.

(1) Przy dokonywaniu lotu załoga statku powietrznego winna posiadać przepisane świadectwa

i upoważnienia (licencje), księgi pokładowe, jako też

dokumenty przewozowe.

(2) Przepisy bezpieczeństwa ruchu i sygnalizacji okre śli rozporządzenie Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych, sposób zaś zakłada­

nia i prowadzenia ksiąg pokładowych -- rozporzą­

dzenie tegoż Ministra, wydane w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Art. 37.

Dla pewnej kategorji statków powietrznych

Minister Komunikacji może w drodze rozporządze­

nia uznać za obowiązujące używanie na pokładzie

statków aparatów radjotechnicznych.

Art. 38.

Warunki używania aparatów fotograficznych

i kinofotograficznych -- na lotnisku lub na pokładzie

statków powietrznych w czasie lotu -- określi rozporządze nie Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw ,Wewnętrznych i Spraw

Wojskowych.

VII.

Startowanie i lądowanie.

Art. 39.

wać

(1) Statki powietrzne mogą start o wać i lądo- '

tylko na lotniskach, z wyjątkiem przypadków

•

Art. 40.

(1) WI razie wylądowania statku powietrznego

poza granicami lotniska załoga statku na żądanie

organów służby bezpieczeństwa publicznego lub

miejscowych władz gminnych lub też na żądanie posiadacza nieruchomości, na której statek wylądował,

winna podać nazwisko i miejsce zamieszkania wła­

ściciela statku i pilota oraz okazać legitymacje.

(2) Po uczynieniu zadość temu żądaniu posiadacz nieruchomości, na której statek wylądował, nie

może się sprzeciwić odlotowi statku

lub jego zabraniu.

(3) Statek powietrzny może być zatrzymany

przez posiadacza nieruchomości aż do przybycia

organów służby bezpieczeństwa publicznego lub

miejscowych władz gminnych, jeżeli załoga odmówi

udzielenia danych, wymienionych w ustępie pierwszym.

Art. 41.

Wl razie nieszczęśliwego wypadku, jak również

w razie wylądowania statku powietrznego poza granicami lotniska ze względu na bezpieczeństwo lotu

władze miejscowe winny udzielić podróżnym statku

i załodze możliwej pomocy.

Art. 42.

Kto znajdzie porzucony statek powietrzny lub

jego szczątki, winien donieść o tern najbliższym organom służby bezpieczeństwa publicznego lub miejscowym władzom gminnym.

Art. 43.

Urodzenia i zgony, jakieby się wydarzyły na

statku powietrznym podczas lotu, będą zare jestrowane w księdze pokładowej przez osoby, obowiązane

do jej prowadzenia, a w najbliższem miejscu lądowa­

nia podane przez nie do wiadomości właściwych

władz Państwa Polskiego bądź konsula polskiego,

stosownie do tego, gdzie nastąpiło lądowanie.

Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Po·z. 437.

VIII. Przedsiębiorstwa lotnicze.

Art. 44.

(1) Zakładanie i prowadzenie przedsiębiorstw

lotniczych w celu dokonywania przewozu osób, bagażu, towarów i poczty statkami powietrznemi, pomiaru gruntów (aerofotogrametrja) oraz innych

przedsiębiorstw, zarobkujących zapomocą statków

powietrznych, wymaga zezwolenia (koncesji) Ministra Komunikacji - zgodnie z punktem d) ust. (2)

art. 8.

(2) Zezwolenie (koncesja) na prywatne przedsiębiorstwa lotnicze, działające tylko wewnątrz Pań­

stwa, może być udzielone jedynie osobom, wymienionym w punkcie 1 lit. bJ, c), d) i e) ust. (1) art. 10.

(3) Przedsiębiorstwa lotnicze polskie winny uży­

wać dla swych celów statków powietrznych i silników wyrobu krajowego. Wyjątki mogą nastąpić za

zezwoleniem Ministra Ko~unikacji w porozumieniu

z Ministrem Spraw Wojskowych.

Art. 45.

(1) Zezwolenie (koncesja) nie będzie udzielone,

prowadzenie przedsiębiorstwa lotniczego groziłoby bezpieczeństwu lub

porządkowi publicznemu, bądź jeżeli nie zachodzi

potrzeba założenia przedsiębiorstwa lub t~ż jeżeli

przedsiębiorca zamierza używać statków powietrznych, nie będących jego własnością a wpisanych na

jego imię do rejestru statków powietrzych.

(2) Postanowienia art. 44 i niniejszego nie naruszają w niczem innych przepisów o zakładaniu i prowadzeniu przedsiębiorstw zarobkowych.

jeżeli z okoliczności wynika, że

Art. 46.

Przedsiębiorca przewozu osób, bagażu i towarów statkami powietrznemi jest obowiązany na żą­

danie zarządu poczt i telegrafu przewozić ładunki

pocztowe-w myśl art. 50 ustawy z dnia 3 czerwca

1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie (Dz. U. R. P.

z 1933 r. Nr. 63, poz. 481) - za pośrednictwem

własnych organów.

lub rozmiarów przedmiotów albo też z powodu póź­

nego zgłoszenia, wreszcie z powodu wyczerpanej

nośności statku nie może być dokonany statkiem powietrznym, na który został zgłoszony;

4) jeżeli zgłaszająca się do podróży osoba zdradza objawy nienormalnego stanu psychicznego lub

choroby zakaźnej albo nie chce się zastosować do

przepisów porządkowych, obowiązujących na linji

lotniczej.

Art. 48.

Wydanie biletu podróżnemu, kwitu zaś bagalub listu przewozowego, względnie jego

wtórnika wysyłającemu stanowi dowód zawarcia

umowy o przewóz.

żowego

Art. 49.

(1) Bilet, kwit bagażowy oraz list przewozowy

powinny zawierać następujące dane

1) nazwę lotnisk odlotu i przeznaczenia,

2) drogę przewozu (nazwy pośrednich lotnisk

lądowania przepisowego),

3) nazwę i adres przedsiębiorstwa przewozowego,

4) opłatę przewozową,

5) wskazanie prawnej granicy odpowiedzialności przedsiębiorstwa przewozowego, a w odpowiednich przypadkach dodatkowej rękojmi przedsię­

biorstwa przewozowego (art. 59 i 63),

6) miejsce i datę wydania biletu bądź nadania

bagażu lub towaru. Ponadto list przewozowy powinien zawierać

7) nazwisko i adres nadawcy i odbiorcy,

8) termin dostawy, jeżeli był umówiony,

9) rodzaj towaru i opakowania, ilość, cechy, numery i wagę sztuk,

10) deklarację o wartości towaru, jeżeli nadawca złożył ją stosownie do art. 63i

11) wykaz dokumentów, dołączonych przez nadawcę do listu przewozowego.

(2) List przewozowy powinien być podpisany

przez nadawcę, który odpowiada za ścisłość danych,

zamieszczonych przez niego w liście przewozowym.

Art. 50.

IX. Przewozy.

Art. 47.

(1) Przedsiębiorstwo lotnicze nie może odmówić

przewozu podróżnemu bądź nadawcy przesyłki, który podda się obowiązującym przepisom przewozowym.

(2) Przedsiębiorstwo może odmówić przewozu

1) jeżeli przewóz jest wstrzymany lub ograniczony na mocy prawnie wydanych rozporządzeń albo

wskutek niesprzyjających warunków atmosferycznych lub też nieprzewidzianego uszkodzenia statku

powietrznego;

2) jeżeli wysyłane przedmioty podlegają prawu

wyłączności państwowej co do poczty w myśl art. 2

ustawy z dnia 3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie

i telefonie (Dz. U. R. P. z 1933 r. Nr. 63, poz. 481);

3) jeżeli przewóz z powodu braku środków

przewozowych albo z powodu rodzaju, właściwości

(1) Rozporządzenie Ministrów Komunikacji

i Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wojskowych określi warunki przewozu statkami powietrznemi przedmiotów, nasuwających obawy ze stanowiska bezpieczeństwa i porządku publicznego.

(2) Ograniczenia przewozu przedmiotów, nasu·

wających obawy ze stanowiska bezpieczeństwa że­

glugi powietrznej, ustala Minister Komunikacji w porozumieniu z właściwymi ministrami.

Art. 51.

Przedsiębiorca

przewozowy

obowiązany jest

prowadzić

na lotnisku listę podróżnych i wykaz

przesyłek każdego lotu. Odpis listy i wykazu winien

znajdować się na pokładzie danego statku powietrznego i ma być okazywany na żądanie organom służ­

by bezpieczeństwa publicznego oraz celnym.

Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

X. Postanowienia paszportowe

celne.

Art. 52.

(5) Za szkody i straty, zrządzone przez wyrzucanie przesyłek pocztowych z polecenia władzy, odpowiada Skarb Państwa.

(1) Przelot statków powietrznych przez granice

Art. 58.

Państwa może się odbywać tylko w miejscach do te-

go przeznaczonych.

(2) Miejsca, przeznaczone do przelotu granicy

Państwa, podaje się do wiadomości publicznej.

(3) Jeżeli statek powietrzny, przybywający

z zagranicy, był zmuszony przelecieć granicę Pań­

stwa w miejscu nieprzeznaczonem do przelotu, w takim ra-zie winien wylądować na najbliższem lotnisku

paszportowo-celnem. Dalsza podróź może nastąpić

tylko na podstawie pozwolenia po wyjaśnieniu powodu nieprawidłowego przelotu.

Art. 53.

~ Statki powietrzne, przekraczające granicę Pań.

stwa, podlegają przepisom celnym i policyjnym.

Statki powietrzne, kursujące wewnątrz kraju, mogą

być poddane dozorowi celnemu i akcyzowemu.

Art. 54.

Statki powietrzne, przybywające ,z zagranicy

do kraju, winny lądować, a odlatujące z kraju za granicę startować wyłącznie na wyznaczonych w tym

celu lotniskach paszportowo - celnych. Wykaz lotnisk paszportowo-celnych podaje się do wiadomości

publicznej.

XI. Prawo właściwe dla statków powietrznych.

Art. 55.

Prawa rzeczowe, dotyczące statku powietrznego, ocenia się według prawa obowiązującego w

miejscu zarejestrowania statku.

Art. 56.

Czynności prawne, zdziałane na statku powietrznym w czasie żeglugi, uważa się za zdziałane

w miejscu, w którem statek jest zarejestrowany.

XII.

Odpowiedzialność.

Art. 57.

.

(1) Za szkody i straty tak osobiste, jak majątkowe, zrządzone wskutek używania statku powietrznego, odpowiada w zasadzie właściciel statku.

(2) Właściciel statku jest wolny od odpowiedzialności, jeżeli oddał statek innej osobie do użytku

na jej własny rachunek, a oddanie statku wpisane

zostało do rejestru państwowego. W tym przypadku

odpowiedzialność ponosi osoba, która wzięła od wła­

ściciela statek do użytku na własny rachunek.

(3) Kto nieprawnie używa obcego statku powietrznego, ponosi odpowiedzialność za szkody

i s tr,a ty, a oprócz tego solidarnie z nim są odpowiedzialni właściciel względnie osoba, wyżej określona,

chyba że udowodnią, iż użycie statl~u nastąpiło bez

ich zgody.

(4) Solidarnie z osobami wyżej wymienionemi

odpowiadają ci, z których winy szkoda powstała.

Osoby, wymienione wart. 57, są wolne od od-

powiedzialności, jeżeli udowodnią, że szkoda wynikła

bądź z powodu siły wyższej, bądź z winy samego

poszkodowanego, bądź wreszcie, że przedsięwzięły

wszelkie możliwe środki dla uniknięcia wypadku.

Art. 59.

(1) Odpowiedzialność przedsiębiorcy (art. 44

i 47) za śmierć lub uszkodzenie cielesne podróżnych

ogranicza się do wysokości dwud~iestu tysięcy złotych na podróżnego.

.

(2) Nieważne są umowy, mające na celu zwolnienie przedsiębiorcy od odpowiedzialności lub

zmniejszenie jej poniżej przepisanej granicy.

(3) Ograniczenie wysokości odszkodowania nie

stosuje się w razie udowodnienia przedsiębiorcy grubego niedbalstwa lub złej woli.

(4) Umowa szczególna między podróżnym

a przedsiębiorcą może ustalić wyższą granicę odpowiedzialności.

Art. 60.

(1) Za szkody osobiste i majątkowe, zrządzone

osobom, przewożonym bezpłatnie lub z grzeczności,

właściciel statku względnie osoby, wart. 57 wymienione, ponoszą odpowiedzialność tylko w razie udowodnienia im grubego niedbalstwa lub złej woli.

(2) Postanowienie to nie stosuje się do przedsiębiorstw lotniczych.

Art. 61.

(1) VIi razie niepodjęcia zapowiedzianego lotu

lub jego przerwy podróżny ma prawo do zwrotu

opłaty przewozowej za drogę

nieodbytą,

oraz do

zwrotu zwykłych kosztów przejazdu od miejsca lą­

dowania statku do najbliższego miejsca,' z którego

będzie mógł podjąć dalszą podróż.

(2) Pozatern' przedsiębiorca nie ponosi wobec

podróżnych odpowiedzialności za niedokonanie lotu,

za opóźnienie odlotu lub przylotu statku powietrz-

nego, ani za utratę połączenia w miejscu przesiadania.

Art. 62.

Przedsiębiorca jest odpowiedzialny za zaginię­

cie lub uszkodzenie przyjętych do przewozu przesyłek bagażowych lub towarowych od chwili zawarcia

umowy o przewóz (art. 48) do chwili wydania przesyłki, o ile nie udowodni, że zaginięcie lub usz~o­

dzenie ich powstało

a) z winy wysyłającego,

b) z powodu niedostatecznego opakowania

przesyłki,

c) z powodu właściwości przesyłki lub

d) z powodu siły wyższej.

Art. 63.

Odpowiedzialność przedsię biorcy za zaginięcie

lub uszkodzenie przesyłki bag a żowej lub towarowej

.Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

się do wysokości dwustu złotych za

przesyłkę. Jeżeli jednak wysyłający złoży specjalną

deklarację o wyższej w a rt o ś c i przesyłki,

wówczas

przedsiębiorca jest obowiązany zapłacić sumę zadeklarowaną, chyba że udowodni, iż suma ta jest wyż­

ogranicza

sza od rzeczywistej szkody.

Art. 64.

(1) Przyjęcie przez odbiorcę przesyłki bez zastrzeżeń

stanowi dowód dostarczenia przesyłki w

stanie dobrym, zgodnie z umową przewozową.

(2) Jednakże w razie niewidocznego uszkodzenia przesyłki odbiorca może nie później niż w ciągu

trzech dni od chwili faktycznego odbioru domagać się wynagrodzenia od przedsiębiorcy lub jego

przedstawiciela w miejscu odbioru po uprzedniem

stwierdzeniu szkody w sposób, określony w przepisach przewozowych.

Art. 65.

(1) Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za

przekroczenie terminu dostawy przesyłki; wolny

jest jednak od odpowiedzialności, jeżeli przekroczenie terminu dostawy powstało z przyczyn od niego

niezależnych.

(2) Terminy dostawy przesyłek i granice odpowiedzialności przedsiębiorcy za przekroczenie terminu dostawy określą przepisy przewozowe.

Art. 66.

(1) Odbiorca ma prawo uznać przesyłkę za zaginioną,

jeżeli przesyłka, zawierająca towar łatwo

psujący się, nie będzie mu wydana w miejscu przeznaczenia w przeciągu trzech dni, a każda inna przesyłka w przeciągu dziesięciu dni, licząc od dnia upły­

wu terminu dostawy.

(2) Bieg terminu dostawy wstrzymuje się na

cały czas przerwy, spowodowanej załatwieniem formalności celnych, akcyzowych, skarbowych

oraz

czynności władz administracyjnych.

Art. 67.

Wobec załogi przedsiębiorca odpowiada według

przepisów, określających prawa i obowiązki przedsiębiorcy wobec pracowników.

Art. 68.

Roszczenia o wynagrodzenie za szkody, zrzą­

dzone osobom trzecim, ulegają przedawnieniu z upły­

wem lat dwóch, licząc od dnia, kiedy szkoda powstała, roszczenia zaś z tytułu umowy o przewóz od

dnia, w którym upłynął termin przylotu podróżnego,

względnie termin dostawy.

Art. 69.

Skargi o wynagrodzenie za szkody, wynikłe

z używania statku powietrznego, mogą być wnoszone do sądu w miejscu stałej siedziby w:łaściciela statku powietrznego, względnie przedsiębiorcy lub do

sądu w miejscu, gdzie szkoda powstała, a jeżeli chodzi o roszczenia z tytułu umowy o przewóz - w

miejscu zawarcia umowy o przewóz lub w miejscu

odbioru przesyłki lub też w miejsc~ stałej siedziby

przeds i ębiorcy.

XIII. Postanowienia karne.

Art. 70.

(1) Kto

1) wykracza przeciw przepisom art. 13, 24

ust. (1), art. 28, 29, 30, 34, 35 ust. (1), art. 36 ust. (1),

art. 39 ust. (1), art. 40 ust. (1), art. 42, 43, 44 ust. (1)

i (3), art. 51 lub rozporządzeniom, wydanym na podstawie art. 15 ust. (2), art. 22 ust. (2), art. 35, ust. (2),

art. 36 ust. (2) i art. 37,

2) umieszcza urządzenia i znaki sygnalizacyjne

bez uprzedniego zatwierdzenia projektu ich umieszczenia (art. 26), .

będzie karany aresztem do sześciu tygodni lub

grzywną do dwóch tysięcy złotych .

(2) Jeżeli czyn popełniono z niedbalstwa, wymierza się w braku szczególnych okoliczności obcią­

żających grzywnę.

Art. 71.

Kto

1) wykracza świadomie przeciw przepisom

art. 10 ust. (2), art. 15 ust. (3), art. 22 ust. (1), art. 32

i 33 lub rozporządzeniom, wydanym na podstawie

art. 38 lub 50,

2) podaje do rejestru (art. 11 ust. (1)) świado­

mie- nieprawdziwe dane lub U'zyskuje bądź stara się

uzyskać podstępnie świadectwo uzdolnienia i upoważnienia (art. 18, 19 ust. (1) i art. 20), będzie karany aresztem do sześciu miesięcy

i grzywną do trzech tysięcy złotych lub jedną z tych

kar.

.

Art. 72.

(1) Kto

1) odbywa żeglugę powietrzną nad obszarem

Państwa Polskiego łącznie z wodami terytorjalnemi

na statku, niewpisanym do polskiego rejestru pań­

stwowego statków powietrznych, lub na statku

obcym, nieposiadającym prawa przylotu i prtzelotu

(art, 2 ust. (2)),

2) wykracza przeciw zakazom, wydanym na

podstawie art. 6 i 31, chyba że z okoliczności wynika, że przelot nastąpił wbrew woli pilota,

3) jako członek załogi nie posiada dokumentów, przewidzianych wart. 19,

4) uruchamia statek wbrew przepisowi art. 27

lub statek, który utracił zdolność do lotu,

5) jako właściciel lub najemca statku dopuszcza do popełnienia przez inną osobę czynów, w

punktach 1) - 4) okre ślonych,będzie karany więzieniem do roku i grzywną

do pięciu tysięcy złotych lub jedną z tych kar.

(2) Jeśli czyn popełniono z niedbalstwa, wymierza się karę więzienia do trzech miesięcy lub

grzywnę do trzech tysięcy złotych.

Art. 73,

(1) Kto rozmyślnie niszczy, uszkadza, czyni

niezdatnemi lub niepewnemi w użyciu statki powietrzne lub urządzenia, służące do bezpieczeństwa

że2lugi powietrznej, zwłaszcza urządzenia sY2nali-

Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

-----------------------------------------

zacyjne, albo przez fałszywe znaki lub sygnały, przez

pogwałcenie obQwiązków służbowych albo w inny

sposób umyślnie zagraża bezpieczeństwu lotu i przez

to wystawia na niebezpieczeństwo życie ludzkie, będzie karany więzieniem do lat pięciu.

(2) Usiłowanie ulega karze.

(3) Jeżeli czyn pociągnął za sobą uszkodzenie ciała, przewidziane wart. 235 lub 236 K. K., albo

też śmierć człowieka, a sprawca mógł skutek przewidzieć, będzie karany za zbrodnię więzieniem od

jednego roku do lat piętnastu, a w razie okoliczności

łagodzących więzieniem od sześciu miesięcy do lat

pięciu .

(4) Jeżeli czyn popełniono z niedbalstwa, wymierza się karę więzienia do dwóch lat i grzywnę

do trzech tysięcy złotych lub jedną z tych kar, jeżeli

zaś nastąpił skutek, przewidziany w ustępie trzecim

niniejszego artykułu, można powiększyć karę wię­

zienia do lat pięciu ,

------------------------------

zastępczego aresztu według swego uznania, jednak

nie ponad 4 tygodnie.

Art. 78.

P.o stanowienia niniejsze w niczem nie zmieniają właściwości władz i sądów wojskowych.

Art. 79.

Postanowienia ustawy karnej skarbowej z dnia

18 marca 1932 r. (Dz. U. R. P. Nr. 34, poz. 355) stosuje się również w wypadkach, gdy przestępstwo

popełniono pr,zy użyciu statku powietrznego.

Art. 80.

Przestępstwa, popełnione na polskim statku

powietrznym poza granicami Rzeczypospolitej, uwa·

ża się za popełnione w Polsce w miejscu zarejestrowania statku.

Art. 74.

(1) Przedmioty, przewożone

statkiem powietrznym wbrew zakazowi, mogą ulec konfiskacie,

jeżeli należą do sprawcy lub uczestnika przestęp­

stwa .

(2) Konfiskatę można także orzec samoistnie,

jeżeli przedmioty należą do sprawcy lub uczestnika

przestępstwa.

Art, 75,

Na obszarze, na którym obowiązywała ustawa

karna z r. 1852, wymierza się za występki, przewidziane wart. 72 i 73 ust. (1) i (4), karę aresztu.

Art. 76,

W przypadkach, przewidzianych wart. 71, powołane są do orzekania sądy grodzkie, pozatem zaś

sądy okręgowe.

Art. 77,

(1) Do orzekania o czynach, przewidzianych w

art. 70, powołane są powiatowe władze administracji

ogólnej .

(2) Władza orzekająca oznaczy w orzec;z eniu

na wypadek niemożności ściągnięcia ~l'Izywny kar,ę

Warszawa. Drukarnia Państwowa.

Tłoczono

XIV. Postanowienia końcowe.

Art. 81.

Zasady współpracy i zakres porozumienia się

Ministrów Komunikacji i Spraw Wojskowych w

przedmiocie lotnictwa cywilnego ustala uchwała Rady Ministrów po zasięgnięciu opinji Komitetu Obrony Państwa,

.

Art. 82,

(1) Wykonanie ninie.jszego prawa porucza się

Ministrowi Komunikacji, tudzież innym Ministrom

stosownie do zakresu ich właściwości.

(2) Ponadto upoważnia się Ministra Komunikacji do przeprowadzania we własnym zakresie zmian

we wszelkich przepisach, wydanych na podstawie

prawa niniejszego, jeżeli zmiany te są niezbędne ze

względu na potrzebę przystosowania wspomnianych

przepisów do obowiązujących Państwo Polskie mię­

dzynarodowych przepisów lotniczych, normujących

sprawy porządkowo-techniczne oraz bezpieczeństwa

żeglugi powietrznej.

Art . 83.

Prawo mmeJsze wchodzi w życie w dwa mie-

sijce po o&łoszeniu.

z polecenia Ministra Sprawiedliwości.

78338

Cena 40 gr

Prenumerata Dz. U. R. P. wynosi w kraju 8 zł kwartalnie (32 zł rocznie). Władze, urzędy i instytucje państwowe

oraz władze samorządu terytorjalnego opłacają 6 zł kwartalnie (24 zł rocznie). Do prenumeraty zagranicznej dolicza się 4 zł

kwartalnie (16 zł rocznie) tytułem porta pocztowego. Prenumeratę wpłacać należy zgóry przed początkiem każdego kwartału, półrocza lub roku.

Zamówienia na prenumeratę jak również na numery pojedyńcze wykonywa się jedynie po wpłaceniu należnośw.

Reklamacje z powodu nieotrzymania poszczególnych numerów wnosić należy do właściwych urzędów pocztowych

niezwłocznie po otrzymaniu następnego kolejnego numeru. Reklamacyj spóźnionych lub wniesionych niewłaściwie nie

awz.lędnia się.

Wszelkie wpłaty .. Dz. U. R. P. wnosić należy za pośrednictwem P. K. O. na konto czekowe Adm. Dz. Ustaw 30-13Q.

Dziennik Ustaw. Poz. 434, 435, 436 i 437.

Nr. 69.

nego zezwolenia Rządu Chińskiego, prawa instalowania lub prowadzenia jakiejkolwiek stacji telegraficznej lub radjotelegraficznej w koncesjach, osadach,

dzierżawionych terytorjach,

dzielnicach poselstw,

strefach kolejowych lub innych analogicznych strefach, i że nic w tej konwencji i załączonych regulaminach, co się tyczy koncesyj i innych stref specjalnych wspomnianych wyżej, nie będzie 'mogło być interpretowane w sposób mogący uchybiać prawom

suwerennym Chin".

436.

OśWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 24 sierpnia 1935 r.

W sprawie złożenia przez Iran dokumentu ratyfik.acyjnego konwencji międzynarodowej z dnia 24 kwietnia 1926 r' dotyczącej ruchu samochodowego.

j

Podaje się niniejszem do wiadomości, zgodnie

z komunikatem Rządu Francuskiego, że w wykonaniu postanowień art. 11 konwencji międzynarodowej,

dotyczącej ruchu samochodowego, podpisanej w Pa··

ryżu dnia 24 kwietnia 1926 r. (Dz. U. R. P. z 1930 r.

Nr. 21, poz. 177), został złożony dnia 18 kwietnia

1935 r. w archiwach Rządu Francuskiego w imieniu

Rządu Irańskiego dokument ratyfikacyjny powyższej

..

lionwenCJ!.

Jednocześnie podaje się do wiadomości, że w

my~l art. 5 wymienionej konwencji, wybrane zostały

dla Iranu jako znaki wyróżniające dla samochodów

litery IR.

Minister Spraw Zagranicznych: Beck

.

435.

OśWIADCZENIE RZĄDOWE

z dnia 24 sierpnia 1935 r.

W sprawie złożenia przez Wenezuelę dokumentu ratyfikacyjnego oraz przystąpienia Albanji do między­

narodowej konwencji telekomunikacyjnej z dnia

9 grudnia 1932 r.

Podaje się niniejszem do wiadomości,

z komunikatami Rządu Hiszpańskiego, że

1207

Minister Spraw Zagranicznych: Beck

zgodnie

437.

OBWIESZCZENIE MINISTRA KOMUNIKACJI

w wykonaniu postanowień art. 6 międzynaro­

dowej konwencji telekomunikacyjnej, podpisanej w

Madrycie dnia 9 grudnia 1932 r. (Dz. U. R. P. z 1935 r.

Nt. 6, poz. 33), został złożony Rządowi His'zpańskie­

mu w dniu 9 maja 1935 r. w imieniu Rządu Wenezueli dokument ratyfikacyjny następujących umów,

podpisanych w Madrycie w grudniu 1932 r.

1) rn,iędzynarodowej konwencji telekomunikacyjnej,

2) regulaminu telefonicznego,

3) regulaminu radjokomunikacyjnego ogólnego,

4) regulaminu radjokomunikacyjnego dodatkowego.

II.

w wykonaniu postanowień art. 3 powyższej

konwencji został złożony Rządowi Hiszpańskiemu

w dniu 6 maja 1935 r . w imieniu Rządu Albanji akt

przystąpienia do międzynarodowej konwencji telekomunikacyjnej i regulaminu telegraficznego, podpisanych w Madrycie w grudniu 1932 r.

Minister Spraw Zagranicznych: Beck

z dnia 29 sierpnia 1935 r.

w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządze­

nia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 marca

1928 r. o p'rawie lotniczem.

Na podstawie art. 122 ust. (2) i (3) pkt. 8 rozPrezydenta Rzeczypospolitej z dnia

28 grudnia 1934 r. o unormowaniu właściwości władz

i trybu postępowania w niektórych działach administracji państwowej (Dz. U. R. P. Nr. 110, poz. 976)

ogłaszam jednolity tekst rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 14 marca 1928 r. o prawie

lotniczem (Dz. U. R. P. Nr. 31, poz. 294) z uwzględ­

nieniem zmian i uzupełnień, wynikających z

a) art. 269 Prawa o ustroju sądów powszechnych z dnia 6 lutego 1928 r. z późniejszemi

zmianami i uzupełnieniami (tekst jednolity

Dz. U. R. P. z 1932 r. Nr. 102, poz. 863);

b) art. 476, 479 i ,640 - 649 Kodeksu postępowania karnego z dnia 19 marca 1928 r.

(Dz. U. R. P. z 1932 r. Nr. 83, poz. 725);

c) art. 1 § 1 pkt. 17 przepisów wprowadzają­

cych Kodeks postępowania karnego z dnia

19 marca 1928 r. (Dz. U. R. P. Nr. 33, poz.

314);

d) ustawy z dnia 28 stycznia 1932 r. w sprawie

zmiany rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 marca 1928 r. o prawie

lotniczem (Dz. U. R. P. Nr. 26, poz. 227); ·

porządzenia

12C8

Nr. 69.

Dziennik Ustaw. Poz. 437.

e) art. 2, art. 10 lit. a) i art. 30 ust. 3 przepi-

sów wprowadzających Kodeks Karny i Prawo o wykroczeniach z dnia 11 lipca 1932 r.

(Dz. U. R. P. Nr. 60, poz. 573);

f) art. 7 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 23 sierpnia 1932 r. o stosowaniu przepisów ustawy karnej skarbowej do

przestępstw skarbowych, polegających na

naruszeniu przepisów w zakresie . . . .

prawa lotniczego

(Dz. U. R. P.

Nr. 72, poz. 657);

g) ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia

3 czerwca 1924 r. o poczcie, telegrafie i telefonie (Dz. U. R. P. z 1933 r. Nr. 63, poz.

481);

h) art. 136 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 paździer­

nika 1933 r. o prawie celnem (Dz. U. R. P.

Nr. 84, poz. 610), z tem zastrzeżeniem, iż

art. 52 - 54 tekstu jednolitego nie dotyczą

spraw celnych;

i) art. 61 § 2 prawa o postępowaniu wywła­

szczeniowem z dnia 24 września 1934 r. (Dz.

U. R. P. Nr. 86, poz. 776)

oraz wprowadzonych art. 97 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 grudnia 1934 r.

o unormowaniu właściwości władz i trybu postępo­

wania w niektórych działach administracji państwo­

wej (Dz. U. R. P. Nr. 110, poz. 976) i z zastosowaniem kolejnej numeracji artykułów i ustępów.

Minister Komunikacji: M. Butkiewicz

Załącznik do obwieszczenia Ministra Komunikacji z dn. 29 sierpnia 1935 r. (poz. 437).

(2) Obce statki powietrzne korzystają z prawa

przylotu do Polski i przelotu przez Polskę na mocy

umów międzynarodowych lub na mocy pozwolenia

władz polskich, mianowicie statki wojskowe na mocy pozwolenia Ministra Spraw Wojskowych, inne zaś

statki na mocy pozwolenia Ministra Komunikacji,

wydanego w porozumieniu z Ministrami Spraw Wewnętrznych, Spraw Wojskowych i Spraw Zagraniczriych.