Ustawa z dnia 26 marca 1935 r. o klasyfikacji gruntów dla podatku gruntowego.

W celu ustalenia jednolitych podstaw dla równomiernego wymiaru podatku gruntowego

i utrzymania ewidencji gruntów będzie przeprowadzona klasyfikacja gruntów na całym

obszarze Państwa.

Klasyfikacji nie podlegają grunty

1)

zajęte pod cmentarze,

2)

pod lorami kolejowemi, publiczne drogi i place, należące do Państwa lub instytucyj

oraz związków prawa publicznego,

3)

w miastach, podlegające państwowemu podatkowi od nieruchomości.

(1)

Grunty dzieli się na następujące kategorje według rodzajów użytkowania

a)

grunty orne,

b)

łąki,

c)

pastwiska,

d)

grunty pod wodami,

e)

grunty pod lasami,

f)

nieużytki.

(2)

Za grunty orne uważa się ziemie pod polami uprawnemi, sztucznemi pastwiskami, sadami

i ogrodami, jak również pod budynkami i podwórzami; za łąki uważa się ziemie, trwale

pokryte roślinnością łąkową, które z zasady są koszone; za pastwiska uważa się ziemie,

trwale pokryte roślinnością pastwiskową, które z zasady nie bywają koszone, lecz spasane

przez inwentarz; za grunty pod wodami uważa się ziemie pod wodami zamkniętemi i otwartemi,

w rozumieniu obowiązujących przepisów rybackich, o ile wody te są użytkowane w celach

hodowli ryb lub rybołówstwa; za grunty pod lasami uważa się ziemie, służące do produkcji

drewna i wikliny.

(3)

Ilość klas oraz rodzaje gleby w poszczególnych kategoriach gruntów (ust. 1) podaje

tabela, załączona do ustawy niniejszej. Tabela ta ustalona jest dla gruntów o przeciętnej

kulturze i wydajności, z uwzględnieniem ich właściwości naturalnych. Przy klasyfikacji

nie będą uwzględniane indywidualne różnice bonitacji, spowodowane nakładami i zabiegami

posiadaczy gruntów, powodującemi przychodowość nietrwale wyższą od przeciętnej. Za

takie nakłady uważa się stałe utrzymywanie w należytym stanie meljoracyj szczegółowych.

Grunty, na których dokonano meljoracyj szczegółowych, po przeprowadzeniu klasyfikacji

na podstawie niniejszej ustawy, nie mogą być z tego powodu przeklasyfikowane do klas

wyższych. Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrami Rolnictwa i Reform Rolnych oraz

Spraw Wewnętrznych wyda szczegółowe przepisy co do zaliczania gruntów do odpowiednich

kategoryj i klas.

(4)

Instrukcje regjonalne określą lokalne nazwy gleb oraz warunki przyrodnicze i sposób,

w jaki one przy klasyfikowaniu poszczególnych gruntów będą brane pod ocenę. Instrukcje

te wyda Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych.

(5)

Rada Ministrów dokona na wniosek Ministra Skarbu podziału Państwa na okręgi rolnicze

i leśne, z uwzględnieniem warunków gospodarczych i klimatycznych, oraz określi stosunek

współczynników między poszczególnemi okręgami.

(1)

Celem dokonania klasyfikacji gruntów tworzy się

1)

powiatowe komisje klasyfikacyjne - w siedzibie właściwego urzędu skarbowego. Minister

Skarbu może zwiększać lub zmniejszać teren działania powiatowych komisyj klasyfikacyjnych;

2)

wojewódzkie komisje klasyfikacyjne - w siedzibie właściwej izby skarbowej;

3)

Główną Komisję Klasyfikacyjną - przy Ministerstwie Skarbu.

(2)

Powiatowe komisje klasyfikacyjne przeprowadzają klasyfikację gruntów w swych okręgach.

Wojewódzkie komisje klasyfikacyjne sprawują nadzór nad komisjami powiatowemi, a Główna

Komisja Klasyfikacyjna - nad komisjami wojewódzkiemi i powiatowemi co do należytego

wykonywania przez nie ich czynności. Do zadań Głównej Komisji Klasyfikacyjnej należy

ponadto opracowywanie i przedstawianie Ministrowi Skarbu wniosków co do postanowień,

przewidzianych w art. 3 ust. 4 i 5. Główna Komisja Klasyfikacyjna opinjuje na podstawie

wniosków wojewódzkich komisyj klasyfikacyjnych instrukcje regjonalne, przewidziane

w art. 3 ust. 4.

(3)

Klasyfikację gruntów, stanowiących własność Państwa, dokonywają wojewódzkie komisje

klasyfikacyjne w porozumieniu z właściwą władzą.

(1)

Rozporządzenie Ministra Skarbu określi współudział zainteresowanych w czynnościach

klasyfikacyjnych. Przed ustaleniem decyzji powiatowej komisji klasyfikacyjnej zainteresowanym

przysługiwać będzie prawo czynienia ustnych i pisemnych wniosków.

(2)

Od orzeczeń powiatowych komisyj klasyfikacyjnych można wnosić odwołania do wojewódzkich

komisyj klasyfikacyjnych, które, rozstrzygają ostatecznie.

(3)

Rozporządzenie Ministra Skarbu określi sposób składania wyjaśnień pisemnych lub ustnych

przez zainteresowane strony w komisjach odwoławczych.

Minister Skarbu ma prawo uchylać w drodze nadzoru wszelkie decyzje i orzeczenia powiatowych

i wojewódzkich komisyj klasyfikacyjnych w przypadkach stwierdzenia wadliwości postępowania

przy ich powzięciu lub naruszenia materjalnych przepisów o klasyfikacji gruntów. W

tym ostatnim wypadku Minister Skarbu zasięga uprzednio opinji Głównej Komisji Klasyfikacyjnej.

(1)

W skład powiatowych komisyj klasyfikacyjnych wchodzą: naczelnik miejscowego urzędu

skarbowego, jako przewodniczący, zastępca przewodniczącego, wyznaczony przez Ministra

Skarbu, przedstawiciel Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, dwaj członkowie i dwaj

ich zastępcy, delegowani przez izbę rolniczą, oraz dwaj członkowie i dwaj ich zastępcy

z pośród miejscowych płatników państwowego podatku gruntowego, powołani przez urząd

skarbowy z listy, przedstawionej przez radę powiatową; z tych ostatnich dwóch członków

i dwóch zastępców, jeden członek i jeden zastępca powinni być przedstawicielami większej,

a jeden członek i jeden zastępca - mniejszej własności gruntowej.

(2)

W skład wojewódzkich komisyj klasyfikacyjnych wchodzą: dyrektor miejscowej izby skarbowej,

jako przewodniczący, zastępca przewodniczącego, wyznaczony przez Ministra Skarbu,

kierownik oddziału podatków realnych izby skarbowej, przedstawiciel Ministra Rolnictwa

i Reform Rolnych, przedstawiciel Ministra Spraw Wewnętrznych oraz czterej delegaci

izby rolniczej i czterech ich zastępców, z których dwaj delegaci i dwaj zastępcy winni

być przedstawicielami większej, a dwaj delegaci i dwaj zastępcy mniejszej własności

gruntowej.

(3)

W skład Głównej Komisji Klasyfikacyjnej wchodzą, czterej przedstawiciele Ministra

Skarbu, z których jeden jest przewodniczącym komisji, drugi zastępcą przewodniczącego,

trzej przedstawiciele Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych, dwaj przedstawiciele Ministra

Spraw Wewnętrznych oraz sześciu przedstawicieli i sześciu zastępców organizacyj rolniczych,

powołani przez Ministra Skarbu w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Reform Rolnych,

(4)

Minister Skarbu ma prawo powoływać do udziału w komisjach wojewódzkich i Głównej doradców

fachowych.

(1)

Wydatki, związane z przeprowadzeniem pomiarów i klasyfikacyj gruntów na podstawie

ustawy niniejszej, ponosi z zastrzeżeniem ust. 2 Skarb Państwa.

(2)

Koszty podróży i diet członków powiatowych komisyj klasyfikacyjnych z ramienia związków

samorządu terytorialnego i gospodarczego ponoszą związki, właściciele zaś i stali

użytkownicy obowiązani są do bezpłatnych świadczeń w naturze przy przeprowadzaniu

pomiarów i badaniu ich gruntów; w stosunku do gruntów, wchodzących w skład podatkowych

jednostek zbiorowych na obszarze województw środkowych i wschodnich, obowiązek ten

ciąży na gromadach. Rozmiar tych świadczeń oraz tryb wymierzania i ściągania należności

pieniężnych w razie zastępczego wykonania tych świadczeń wskutek niewypełnienia ich

przez zobowiązanych w całości lub częściowo w wyznaczonym terminie, określi w drodze

rozporządzenia Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrami: Rolnictwa i Reform Rolnych

oraz Spraw Wewnętrznych.

(3)

Minister Skarbu określa wysokość ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów podróży i

diet członków komisyj klasyfikacyjnych. Natomiast wysokość kosztów podróży i diet

członków komisji klasyfikacyjnej, delegowanych przez związki samorządu terytorjalnego

i gospodarczego, ustalają te związki,

(1)

Wszystkie władze i urzędy państwowe i samorządowe, notarjusze, instytucje publiczne,

zakłady naukowe, banki państwowe i zakłady kredytu długoterminowego obowiązane są

aa żądanie komisyj klasyfikacyjnych udzielać bezpłatnie wszelkich posiadanych materjałów

i danych, dotyczących określenia obszaru, sposobu użytkowania i jakości gruntów oraz

zezwalać na sporządzanie z nich odpisów.

(2)

Państwowe i prywatne zakłady kredytu długoterminowego obowiązane są udzielać zainteresowanym

posiadaczom gruntów bezpłatnie do wglądu map i rejestrów pomiarowych tych gruntów

oraz zezwalać na sporządzanie z nich odpisów.

(1)

Przepisy co do warunków, jakim powinny odpowiadać osoby, powoływane na członków komisyj

klasyfikacyjnych, organizacji tych komisyj, zmian w ich składzie, wywołanych miejscowemi

warunkami, zakresu czynności komisyj i sposobu wykonania tych czynności oraz postępowania

w komisjach, wyda w drodze rozporządzeń Minister Skarbu w porozumieniu z Ministrami;

Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Spraw Wewnętrznych. Rozporządzenia określą również

obowiązek sporządzania i dostarczania komisjom klasyfikacyjnym przez zarządy gmin

wiejskich i miejskich wykazów wszystkich posiadłości gruntowych w obrębie gminy, sposób

przeprowadzania i granice dokładności pomiaru dla celów klasyfikacji gruntów oraz

terminy rozpoczęcia i ukończenia prac komisyj.

(2)

Minister Skarbu ma prawo zwalniać od opłat stemplowych pisma, związane z działalnością

komisyj klasyfikacyjnych.

Na podstawie przeprowadzonej klasyfikacji zostaną założone powiatowe rejestry gruntowe.

Minister Skarbu ustali zasady założenia tych rejestrów oraz sposób ich prowadzenia.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu, co do art. 3, 7, 8 i 10

w porozumieniu z interesowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.