Ustawa z dnia 21 lutego 1935 r. o pielęgniarstwie.

Przez praktykę pielęgniarską rozumie się zawodowe wykonywanie następujących czynności

a)

pielęgnowanie chorych w zakładach leczniczych i domach prywatnych,

b)

wykonywanie zleceń lekarza przy chorych,

c)

pracę w zakładach leczniczych, instytucjach zapobiegawczych, zakładach opiekuńczych;

instytucjach społecznych, szkołach, zakładach przemysłowych oraz domach prywatnych

w zakresie szerzenia higjeny ogólnej i osobistej, zwalczania epidemji oraz zapobiegania

chorobom.

(1)

Do wykonywania praktyki pielęgniarskiej uprawnione są jedynie osoby, które uzyskały

prawo praktyki pielęgniarskiej na zasadzie ustawy niniejszej. Osobom tym przysługuje

również wyłączne prawo używania tytułu pielęgniarki.

(2)

Nadzór nad wykonywaniem praktyki pielęgniarskiej należy do Ministra Opieki Społecznej.

(1)

Prawo wykonywania praktyki pielęgniarskiej może być stałe lub czasowe.

(2)

Stałe prawo wykonywania praktyki pielęgniarskiej mają osoby, które posiadają obywatelstwo

polskie i dyplom szkoły pielęgniarstwa, przewidziany w art. 10 i 11.

(3)

Minister Opieki Społecznej może nadać stałe prawo wykonywania praktyki pielęgniarskiej

osobom, posiadającym obywatelstwo polskie, które ukończyły zagranicą szkołę pielęgniarstwa,

uznaną przez Ministra Opieki Społecznej za równorzędną z polskiemi szkołami pielęgniarstwa.

(4)

Czasowe prawo wykonywania praktyki pielęgniarskiej może nadać Minister Opieki Społecznej

1)

w drodze wyjątku osobom, nie posiadającym obywatelstwa polskiego, jeżeli

a)

ukończyły przed wejściem w życie ustawy niniejszej polską dwuletnią szkołę pielęgniarstwa,

posiadającą statut i program, zatwierdzone przez właściwe ministerstwo lub

b)

ukończyły szkołę pielęgniarstwa, przewidzianą w art. 10 i 11, lub też

c)

ukończyły zagranicą szkołę pielęgniarstwa, uznaną przez Ministra Opieki Społecznej

za równorzędną z polskiemi szkołami pielęgniarstwa, przyczem może on uzależnić nadanie

uprawnień od zdania egzaminu z pewnych przedmiotów w jednej z polskich szkół pielęgniarstwa;

2)

w czasie wojny, epidemji lub innych klęsk społecznych, osobom, nie mającym uprawnień

do wykonywania praktyki pielęgniarskiej, lecz posiadającym przeszkolenie sanitarne

lub doświadczenie w zakresie pielęgnowania chorych. Minister Opieki Społecznej może

ograniczyć prawa tych osób do częściowego wykonywania praktyki pielęgniarskiej.

Prawa wykonywania praktyki pielęgniarskiej nie mogą uzyskać osoby

a)

pozbawione własnej woli z powodu choroby psychicznej przez czas trwania ubezwłasnowolnienia,

b)

sądownie pozbawione praw publicznych i obywatelskich praw honorowych - do chwili odzyskania

tych praw,

c)

dotknięte chorobą, niebezpieczną dla otoczenia.

(1)

Przed przystąpieniem do wykonywania praktyki pielęgniarskiej pielęgniarki obowiązane

są do zarejestrowania się u wojewódzkiej władzy administracji ogólnej, składając dowody

posiadanych uprawnień oraz świadectwo zdrowia; władza ta wydaje pielęgniarkom pisemne

zaświadczenia o uprawnieniu do wykonywania praktyki pielęgniarskiej.

(2)

Pielęgniarki obowiązane są do zawiadamiania powiatowej władzy administracji ogólnej

o każdorazowej zmianie stałego miejsca wykonywania praktyki pielęgniarskiej i adresu.

(3)

Zasady i sposób przeprowadzenia rejestracji pielęgniarek określi Minister Opieki Społecznej

w drodze rozporządzenia.

(1)

Pielęgniarka traci prawo wykonywania praktyki pielęgniarskiej

a)

w razie utraty obywatelstwa polskiego, z wyjątkiem przypadku, gdy utraci je na skutek

poślubienia cudzoziemca,

b)

w razie ubezwłasnowolnienia z powodu choroby psychicznej, na czas trwania ubezwłasnowolnienia,

c)

w razie orzeczenia wyrokiem sądowym utraty prawa wykonywania praktyki pielęgniarskiej.

(2)

W przypadku, gdy z powodu choroby psychicznej pielęgniarki wykonywanie przez nią praktyki

pielęgniarskiej może zagrażać niebezpieczeństwem dla życia i zdrowia osoby pielęgnowanej,

wojewódzka władza administracji ogólnej władna jest na podstawie orzeczenia komisji

lekarskiej zawiesić pielęgniarkę w prawie wykonywania praktyki pielęgniarskiej na

czas trwania tej choroby.

(3)

W razie zachorowania pielęgniarki na przewlekłą chorobę zakaźną, niebezpieczną dla

otoczenia, lub stwierdzonego nosicielstwa czasowego albo trwałego, wojewódzka władza

administracji ogólnej władna jest na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej i przeprowadzonego

badania bakterjologicznego zawiesić pielęgniarkę w prawie wykonywania praktyki pielęgniarskiej

na czas choroby lub nosicielstwa, albo ograniczyć jej czynności do prac, niezagrażających

zdrowiu otoczenia.

(4)

Wykonywanie praktyki pielęgniarskiej wbrew postanowieniom ust. (2) i (3) jest wzbronione.

(5)

W razie uchylenia się pielęgniarki od stawienia się przed komisją lekarską, wojewódzka

władza administracji ogólnej może wzbronić jej wykonywania praktyki pielęgniarskiej

do czasu stawienia się przed komisją.

(6)

Na żądanie zainteresowanej pielęgniarki, wniesione w ciągu 14 dni od dnia doręczenia

jej orzeczenia komisji lekarskiej, wojewódzka władza administracji ogólnej zarządza

ponowne badanie jej przez wymienioną komisję.

(7)

Skład komisji, sposób jej powoływania i tryb urzędowania określi rozporządzenie wykonawcze.

(1)

Pielęgniarka obowiązana jest do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czem się dowie

w związku z wykonywaniem praktyki pielęgniarskiej.

(2)

Od obowiązku zachowania tajemnicy pielęgniarka zwolniona jest

a)

w stosunku do lekarza, pod którego opieką chory pozostaje,

b)

gdy ciąży na niej z mocy przepisów prawa obowiązek doniesienia władzy,

c)

w pracy higjeniczno-zapobiegawczej w stosunku do władz przełożonych.

Pielęgniarki zaliczają się do kategorji pracowników umysłowych i korzystają z praw

i obowiązków, ustawowo przepisanych dla tej kategorji pracowników.

Ustawa niniejsza nie narusza w niczem praw osób, uprawnionych do wykonywania praktyki

lekarskiej, felczerskiej i położniczej.

(1)

Państwowe, publiczne i prywatne szkoły pielęgniarstwa mogą być otwierane i prowadzone

tylko na podstawie zezwolenia Ministra Opieki Społecznej.

(2)

Minister Opieki Społecznej ustali w drodze rozporządzenia warunki niezbędne dla uzyskania

zezwolenia na otwarcie szkoły pielęgniarstwa.

(1)

Minister Opieki Społecznej zatwierdza statut szkoły pielęgniarstwa, regulamin rady

szkolnej, program i system nauczania, regulamin egzaminu końcowego i wzór dyplomu.

(2)

Nauczanie w szkole pielęgniarstwa winno trwać przynajmniej dwa i pół lat.

(3)

Przepisy, dotyczące statutów, regulaminów oraz programu nauczania, zostaną ustalone

w drodze rozporządzenia przez Ministra Opieki Społecznej.

Szkoły pielęgniarstwa mogą być zakładane jedynie w miejscowościach, które posiadają

odpowiednie warunki do szkolenia uczennic tak teoretycznego, jak i praktycznego w

pielęgnowaniu chorych i opiece społeczno-higjenicznej.

Szkoły pielęgniarstwa obowiązane są do utrzymywania internatów dla swych uczennic.

Zamieszkiwanie uczennic poza internatem jest wzbronione. Wyjątki dopuszczalne są tylko

dla uczęszczających do szkół pielęgniarstwa sióstr zakonnych, którym reguła zabrania

mieszkania poza zgromadzeniem zakonnem.

(1)

Dyrektorkę szkoły pielęgniarstwa zatwierdza Minister Opieki Społecznej.

(2)

Szczegółowe warunki, którym powinna odpowiadać dyrektorka szkoły pielęgniarstwa, określi

rozporządzenie; w każdym razie musi ona posiadać prawo do wykonywania praktyki pielęgniarskiej.

(3)

Ze stanowiskiem dyrektorki nie wolno łączyć innych stałych zajęć zarobkowych.

(4)

Minister Opieki Społecznej może zarządzić usunięcie dyrektorki, nieprzestrzegającej

obowiązujących przepisów i postanowień statutu szkoły.

(5)

Nad wykonaniem programu nauczania czuwa złożona z lekarzy i pielęgniarek rada szkolna,

której skład i zakres działania ustali regulamin.

(1)

Warunki, którym winny odpowiadać kandydatki, wstępujące do szkół pielęgniarstwa, są

następujące

a)

ukończone przynajmniej gimnazjum lub wykształcenie, uznane przez władze właściwe jako

równorzędne,

b)

ukończony 18, a nieprzekroczony 30 rok życia,

c)

odpowiednie właściwości psychiczne i uzdolnienie fizyczne,

d)

nieskazitelna przeszłość.

(2)

Minister Opieki Społecznej może na wniosek dyrektorki szkoły pielęgniarstwa zezwolić

w drodze wyjątku na przyjęcie kandydatki, która przekroczyła 30 rok życia.

Ministrowi Opieki Społecznej przysługuje prawo zamknięcia szkoły pielęgniarstwa

a)

jeżeli jest prowadzona niezgodnie z ustawą niniejszą, przepisami wydanemi na jej podstawie

lub ze statutem, regulaminem i programem naukowym,

b)

w przypadku, gdy nauczanie lub wychowanie uczennic odbywa się w duchu nielojalnym

dla Państwa, względnie gdy szkoła nie przeciwdziała skutecznie szkodliwym pod względem

wychowawczym wpływom na uczennice.

(1)

Minister Opieki Społecznej sprawuje nadzór nad szkoleniem kandydatek do zawodu pielęgniarskiego,

a w miarę potrzeby zarządza przeszkolenie pielęgniarek oraz osób, wymienionych w art.

20 ust. (3) i (4), na okresowych kursach uzupełniających.

(2)

Uprawnienia te może Minister Opieki Społecznej przekazać w całości lub części wojewódzkim

władzom administracji ogólnej.

(1)

Minister Opieki Społecznej ustala w drodze rozporządzenia oznakę ukończenia szkoły

pielęgniarstwa i wzory mundurów dla pielęgniarek.

(2)

Noszenie przez osoby nieuprawnione ustalonego munduru i oznaki jest wzbronione.

Równoznaczne z dyplomem szkoły pielęgniarstwa, przewidzianej w art. 10 i 11, są

1)

uzyskane przed wejściem w życie ustawy niniejszej

a)

świadectwo ze złożonego państwowego egzaminu (pielęgniarskiego w myśl rozporządzenia

Ministra Zdrowia Publicznego w przedmiocie państwowych egzaminów pielęgniarskich z

dnia 27 listopada 1923 r. (Dz. U. R. P. Nr 127, poz. 1049), zmienionego rozporządzeniem

Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 24 grudnia 1931 r. (Dz. U. R. P. z 1932 r. Nr 6,

poz. 38),

b)

świadectwo złożenia egzaminu pielęgniarskiego w myśl wydanych przez b. państwa zaborcze

przepisów, obowiązujących na obszarze województw poznańskiego i pomorskiego oraz górnośląskiej

części województwa śląskiego,

c)

świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarstwa Stowarzyszenia Pań Ekonomek św. Wincentego

a Paulo w Krakowie,

2)

świadectwo złożonego egzaminu pielęgniarskiego, uzyskane zgodnie z art. 20 ustawy

niniejszej.

(1)

Egzaminy, uprawniające do uzyskania prawa praktyki na zasadzie art. 19 pkt. 2), odbywać

się będą w ciągu lat czterech od wejścia w życie ustawy niniejszej przed komisją egzaminacyjną

przy urzędach wojewódzkich.

(2)

Program, terminy egzaminów i sposób przeprowadzenia egzaminów oraz skład komisji egzaminacyjnej

ustali Minister Opieki Społecznej w drodze rozporządzenia.

(3)

Do egzaminu dopuszczone będą osoby, posiadające obywatelstwo polskie, które przed

wejściem w życie ustawy niniejszej

a)

ukończyły dwuletnią szkołę pielęgniarstwa o zatwierdzonym przez właściwe ministerstwo

statucie i programie,

b)

ukończyły szkołę pielęgniarstwa, zatwierdzoną w myśl wydanych przez b. państwa zaborcze

przepisów, obowiązujących na obszarze województw poznańskiego i pomorskiego oraz górnośląskiej

części województwa śląskiego,

c)

ukończyły najmniej sześciomiesięczne kursy pielęgniarskie i wykażą się dwuletnią pracą

zawodową pielęgniarską,

d)

wykażą się pięcioletnią pracą zawodową pielęgniarską szpitalną lub higjeniczno-zapobiegawczą,

przyczem kursy pielęgniarskie mogą być zaliczone, jako praca zawodowa pielęgniarska,

licząc jeden miesiąc kursu za 6 miesięcy pracy zawodowej. Minister Opieki Społecznej

ustali w drodze rozporządzenia, które kursy mogą być zaliczone, jako praca zawodowa,

e)

wykażą się czteroletnią pracą zawodową pielęgniarską, pod warunkiem uzupełnienia brakującego

roku pracy zawodowej przez odbycie kursu, wymienionego w art. 17.

(4)

Ponadto do egzaminu dopuszczone będą osoby, posiadające obywatelstwo polskie, znajdujące

się w okresie próbnym (postulacie) lub nowicjacie, zgłoszone przez zgromadzenia zakonne

w ciągu 3 miesięcy od wejścia w życie ustawy niniejszej, pod warunkiem, że przed przystąpieniem

do egzaminu przejdą przeszkolenie, które ustali rozporządzenie wykonawcze, i w czasie

składania egzaminu będą należały do zgromadzenia zakonnego.

(5)

Osobom, które posiadają warunki do przystąpienia do egzaminu pielęgniarskiego, wojewódzka

władza administracji ogólnej wyda, do czasu złożenia egzaminu, czasowe zezwolenie

na wykonywanie praktyki pielęgniarskiej, nie dłużej jednak, jak do dnia 1 stycznia

1939 r.

(1)

Winny przekroczenia art. 5 ust. (1) i (2), art. 6 ust. (4) i art. 10 podlega karze

aresztu do 3 miesięcy i grzywny do 3.000 złotych lub jednej z tych kar, jeżeli za

czyny te nie grozi kara surowsza.

(2)

Do orzekania powołane są powiatowe władze administracji ogólnej.

Ilekroć przepisy ustawy niniejszej mówią o pielęgniarkach, uczennicach, dyrektorkach

i kandydatkach do szkół pielęgniarskich oraz o siostrach zakonnych, przepisy te dotyczą

również pielęgniarzy, uczniów, dyrektorów i kandydatów do szkół pielęgniarskich oraz

braci zakonnych.

Przepisy ustawy niniejszej nie naruszają szczególnych uprawnień, przewidzianych w

umowach międzynarodowych, w warunkach i granicach, w umowach tych ustalonych.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu

z właściwymi ministrami.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie trzech miesięcy od dnia ogłoszenia.

(2)

Równocześnie tracą moc obowiązującą wszystkie dotychczasowe przepisy, normujące wykonywanie

praktyki pielęgniarskiej, a w szczególności przepisy o państwowych egzaminach pielęgniarskich.