Ustawa z dnia 26 marca 1935 r. o Inwalidzkim Sądzie Administracyjnym.

(1)

Przy Najwyższym Trybunale Administracyjnym tworzy się Inwalidzki Sąd Administracyjny,

jako sąd szczególny, powołany do orzekania o legalności orzeczeń, wydanych w sprawach

zaopatrzeń inwalidów wojennych i wojskowych oraz osób pozostałych po tych inwalidach,

po poległych, zaginionych i zmarłych w związku ze służbą wojskową.

(2)

Inwalidzki Sąd Administracyjny nazywany będzie w dalszych przepisach ustawy niniejszej

„Sądem”.

(1)

Sąd wydaje wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.

(2)

Językiem sądowym jest język polski.

(1)

Sąd składa się z Przewodniczącego, jego zastępcy oraz potrzebnej liczby sędziów i

ławników.

(2)

Przewodniczącego i sędziów Sądu deleguje Pierwszy Prezes Najwyższego Trybunału Administracyjnego

z pośród sędziów Najwyższego Trybunału Admnistracyjnego. Zastępcą Przewodniczącego

Sądu jest wyznaczony przezeń sędzia.

(3)

Ławników powołuje na okres roczny Prezes Rady Ministrów w dwóch grupach: w grupie

urzędników i w grupie inwalidów; w grupie urzędników z pośród posiadających ukończone

wykształcenie prawnicze urzędników (pracowników kontraktowych), podległych Ministrowi

Skarbu i Ministrowi Opieki Społecznej, za zgodą właściwego Ministra, w grupie inwalidów

na wspólny wniosek Ministrów: Skarbu i Opieki Społecznej, z listy kandydatów, przedstawionych

przez stowarzyszenia inwalidów, rozciągające swą działalność na obszar całego Państwa.

Ławnikiem w grupie inwalidów może być tylko inwalida wojenny lub wojskowy, obywatel

polski, który korzysta w pełni z praw cywilnych i obywatelskich, jest nieskazitelnego

charakteru, ukończył 30 lat, posiada co najmniej średnie wykształcenie i włada językiem

polskim w słowie i piśmie. Od zajmowania tego stanowiska wyłączeni są: członkowie

Sejmu i Senatu, posłowie Sejmu Śląskiego oraz funkcjonarjusze państwowi i zawodowi

wojskowi w służbie czynnej.

(1)

Ławnicy są w sprawowaniu swego urzędu niezawiśli.

(2)

Ławnicy składają przed objęciem urzędu przed Przewodniczącym Sądu następujące przyrzeczenie

„

Przyrzekam, że na powierzonym mi urzędzie ławnika Inwalidzkiego Sądu Administracyjnego

będę sumiennie i gorliwie spełniał powierzone mi obowiązki, poświęcając im całą swą

wiedzę i doświadczenie, a sprawiedliwość bezstronnie i zgodnie z przepisami prawa

wymierzał

”

.

Z urzędnikiem, który pełni funkcje ławnika, może być w czasie pełnienia tych funkcyj

rozwiązany stosunek służbowy tylko na jego prośbę, albo w drodze postępowania dyscyplinarnego

lub w wykonaniu wyroku sądowego.

(1)

Prezes Rady Ministrów może odwołać ławnika przed upływem czasu, na który został powołany

1)

na własne jego żądanie;

2)

gdy utraci jeden z warunków, wymaganych prawem dla objęcia urzędu ławnika;

3)

dla dobra wymiaru sprawiedliwości.

(2)

Odwołanie w przypadkach, przewidzianych w pkt. 2) i 3), może nastąpić tylko na podstawie

orzeczenia kolegjum sędziowskiego (art. 10 ust. (2)).

Sędziowie ponoszą odpowiedzialność dyscyplinarną według przepisów o Najwyższym Trybunale

Administracyjnym.

Sąd orzeka w składzie: Przewodniczącego lub sędziego, jako przewodniczącego, oraz

dwóch ławników: jednego z grupy urzędników i jednego z grupy inwalidów.

(1)

Kolegjum orzekające może przekazać rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, budzącego

wątpliwości, kolegjum sędziowskiemu Sądu.

(2)

Kolegjum sędziowskie składa się z Przewodniczącego Sądu lub jego zastępcy oraz dwóch

sędziów.

(3)

Kolegjum sędziowskie może zwrócić się do Pierwszego Prezesa Najwyższego Trybunału

Administracyjnego o przekazanie rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego, budzącego poważne

wątpliwości, kolegjum zwiększonemu lub zgromadzeniu ogólnemu Najwyższego Trybunału

Administracyjnego. Do rozstrzygnięć kolegjum zwiększonego i zgromadzenia ogólnego

Najwyższego Trybunału Administracyjnego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy

art. 10 ust. (3) i art. 11 ust. (1) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr.

94, poz. 806).

(4)

Rozstrzygnięcia kolegjów wiążą kolegjum orzekające przy wydawaniu orzeczenia w danej

sprawie.

(5)

Odstąpienie w innej sprawie od zasady prawnej, wpisanej do księgi, wymaga ponownego

rozstrzygnięcia kolegjum, które daną zasadę uchwaliło, przyczem co do przekazania

rozstrzygnięcia stosuje się odpowiednio przepisy ust. (1)-(3).

(1)

Administrację oraz bezpośredni nadzór nad Sądem sprawuje Pierwszy Prezes Najwyższego

Trybunału Administracyjnego; naczelny nadzór należy do Prezesa Rady Ministrów. Przepisy

art. 18 ust. (2) i (3) oraz art. 22 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia

27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr.

94, poz. 806) stosuje się tu odpowiednio.

(2)

W zakresie postępowania Sądem kieruje jego Przewodniczący.

Czynności pomocnicze i kancelaryjne Sądu załatwiają sekretarjat prawniczy oraz kancelarja

sądowa Najwyższego Trybunału Administracyjnego.

Prezes Rady Ministrów wydaje w drodze rozporządzenia regulamin Sądu, w którym określa

tryb wewnętrznego urzędowania Sądu, sposób powoływania ławników, zasady wynagrodzenia

ławników za udział w posiedzeniach i strój urzędowy sędziów i ławników na rozprawach.

Do Sądu stosuje się odpowiednio art. 3, 6, 7 i 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R.

P. Nr. 94, poz. 806).

W postępowaniu przed Sądem stosuje się odpowiednio przepisy części II rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale

Administracyjnym (Dz. U. R. P. Nr. 94, poz. 806), jeżeli przepisy rozdziału niniejszego

nie stanowią inaczej.

(1)

Sprawozdawcą na rozprawie i posiedzeniu niejawnem może być tylko sędzia lub ławnik

z grupy urzędników.

(2)

Prawa i obowiązki przewodniczącego Izby należą do Przewodniczącego Sądu.

(3)

Orzeczenia, przewidziane w art. 61 i 101 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 27 października 1932 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. R.

P. Nr. 94, poz. 806), wydaje Przewodniczący Sądu.

Jeżeli stan faktyczny sprawy wymaga uzupełnienia, Sąd może przekazać sprawę władzy

pozwanej do ponownego ustalenia w terminie określonym stanu faktycznego według podanych

przez siebie wskazówek i dopiero po otrzymaniu tak zmienionych akt administracyjnych

przystąpić do wydania orzeczenia w sprawie.

(1)

Uznając skargę za uzasadnioną, Sąd może bądź uchylić zaskarżone orzeczenie, bądź zastąpić

to orzeczenie własnem rozstrzygnięciem.

(2)

Władza, której orzeczenie zostało zastąpione własnem rozstrzygnięciem Sądu, obowiązana

jest w ciągu miesiąca od dnia doręczenia jej wypisu wyroku wydać odpowiednie zarządzenie

celem wykonania wyroku.

(1)

Sąd rozpoczyna swe czynności z dniem 1 października 1935 r.

(2)

Z dniem tym zostaną mu przekazane wszystkie sprawy, wchodzące do zakresu jego właściwości,

a znajdujące się w Najwyższym Trybunale Administracyjnym, z wyjątkiem spraw, w których

Najwyższy Trybunał Administracyjny wyznaczył daty rozpoznania.

(3)

W czasie od wejścia w życie ustawy niniejszej do rozpoczęcia czynności Sądu skargi

na orzeczenia, wymienione w art. 1, powinny być wnoszone do Najwyższego Trybunału

Administracyjnego.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Rady Ministrów.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje do dnia 30 września

1940 r.