Ustawa z dnia 22 marca 1935 r. o zmianie ustawy z dnia 29 marca 1926 r. o prawie autorskiem.

W ustawie z dnia 29 marca 1926 r. o prawie autarskiem (Dz. U. R. P. Nr. 48, poz. 286?

w brzmieniu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 kwietnia 1927 r.

(Dz. U. R. P. Nr. 36, poz. 318) wprowadza się następujące zmiany i uzupełnienia

1)

w art. 1 ust. 5 otrzymuje brzmienie

„

Dzieła z zakresu wszystkich sztuk graficznych i plastycznych: rysunkowe, malarskie,

rytownicze, litograficzne, rzeźbiarskie, grawerskie, architektoniczne, dzieła sztuki

zdobniczej, stosowanej do rzemiosł i przemysłu, bez względu na ich rodzaj, rozmiary

i wartość materjału, zdjęcia fotograficzne lub otrzymane w podobny do fotografji sposób,

ilustracje naukowe, mapy i inne pomoce naukowe. W tam wszystkiem korzystają z ochrony

zarówno wykonanie ostateczne, jak prowadzące do niego szkice, rysunki, plany, modele,

projekty.

”

;

2)

w art. 1 ust. 6 otrzymuje brzmienie

„

Utwory sztuki mimicznej (pantomina), rytmicznej (choreografia), żywe obrazy, produkcje

kinematograficzne i tym podobne, utrwalone w scenariuszach, rysunkach, fotografjach

lub choćby tylko w pamięci pewnej liczby osób.

”

;

3)

art. 2 otrzymuje brzmienie

„

Opracowanie cudzych utworów, jak: tłumaczenie, przeróbka, przystosowanie, transpozycja

na inną technikę artystyczną, układ muzyczny, przeróbka na muzyczne instrumenty mechaniczne,

przeniesienie na film kinematograficzny i t. p., są również przedmiotem prawa autorskiego.

Wykonywanie takiego prawa zależy od zezwolenia twórcy oryginału (zależne prawo autorskie).

Zezwolenie jest zbędne, gdy prawo autorskie co do oryginału wygasło. Zezwolenie traci

moc, jeżeli opracowanie nie ukazało się w przeciągu lat pięciu.

Wymóg uzyskania zezwolenia nie stosuje się do dzieł, które mają cechy samodzielnej

twórczości, chociaż podnietę do nich dał utwór cudzy.

”

;

4)

w art. 4 pkt. 2) otrzymuje brzmienie

„

2)

proste informacje dziennikarskie (wiadomości bieżące, dział drobnych wypadków i t.

p.)

”

;

5)

w art. 13 pkt. 1) otrzymuje brzmienie

„

1)

przedrukowywać w prasie aktualne dyskusyjne artykuły prasowe na tematy ekonomiczne,

polityczne lub religijne, jeżeli zostały one ogłoszone bez zastrzeżenia

”

;

6)

w art. 13 pkt. 5) otrzymuje brzmienie

„

5)

rozpowszechniać wydane dzieło przez odnajmowanie egzemplarzy, wygłaszanie wykładów,

recytacje, jeśli się te recytacje odbywają nie w celach zarobkowych, chyba że autor

ich wyraźnie zabronił. Wydany utwór sceniczny wolno wystawiać, lecz nie w teatrze

i nie w celach zarobkowych

”

;

7)

w art. 14 pkt. 2) otrzymuje brzmienie

„

2)

rozpowszechniać wydane dzieła muzyczne przez odnajmowanie egzemplarzy, przez wygłaszanie

wykładów z produkcjami jedynie objaśniającemi, przez wykonywanie samego dzieła, jeżeli

za to wykonywanie nie pobiera się opłaty lub nie ma ono na celu innej korzyści materjalnej,

albo jeżeli wykonanie stanowi część składową obchodu narodowego lub też, jeżeli towarzystwo

muzyczne urządza wykonanie dzieła wyłącznie dla swych członków. Nie wolno wszakże

wykonywać dzieła scenicznego w teatrze.

”

;

8)

art. 15 na wstępie otrzymuje brzmienie

„

W zakresie utworów rysunkowych, malarskich, graficznych, rzeźbiarskich, architektonicznych

i fotograficznych wolno, pod warunkami art. 16

”

;

9)

w art. 15 pkt. 2) otrzymuje brzmienie

„

2)

umieszczać reprodukcje w dziełach naukowych, w podręcznikach i katalogach muzealnych

łub używać ich do objaśnienia wykładów, jeżeli utwory zostały wydane, albo wystawione

są stale w taki sposób, że każdy może je oglądać;

”

;

10)

po art. 15 wprowadza się art. 15

„

Art. 15

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może ze względów wyższej użyteczności

upoważnić do rozpowszechniania wydanego dzieła zapomocą środków radiofonicznych lub

radjowizyjnych, choćby twórcy lub nabywcy ich praw nie udzielili swego zezwolenia.

Orzeczenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zarazem ustala należne

za to upoważnienie słuszne odszkodowanie i powinno być doręczone na piśmie twórcy

lub nabywcy jego praw.

Orzeczenie może być wykonane przez osobę upoważnioną dopiero po wypłaceniu odszkodowania

lub złożeniu go do depozytu sądowego.

W ciągu miesiąca od dnia doręczenia orzeczenia twórca lub nabywca jego praw mogą w

drodze powództwa wniesionego do sądu okręgowego, właściwego ze względu na siedzibę

osoby upoważnionej, żądać podwyższenia odszkodowania. Wniesienie powództwa nie wstrzymuje

wykonania orzeczenia.

”

;

11)

w art. 16 ust. 1 otrzymuje brzmienie

„

Opracowanie, rozpowszechnianie, zapożyczanie z cudzych utworów, przewidziane w art.

2 oraz w art. 13 - 15

”

;

12)

art. 23 otrzymuje brzmienie

„

Art. 23.

Prawo autorskie można przenosić na inne osoby przez czynności prawne między żyjącymi

lub na przypadek śmierci; w braku rozporządzenia ostatniej woli prawo to przechodzi

na dziedziców ustawowych. Umowy, dotyczące przeniesienia prawa autorskiego, winny

być pismem stwierdzone.”

13)

po art. 27 wprowadza się art. 27

„

Art. 27

Jeżeli przy sprzedaży oryginalnego dzieła sztuki plastycznej sprzedawca uzyskuje cenę

przewyższającą więcej niż o połowę cenę nabycia, twórca i jego spadkobiercy przez

cały czas trwania prawa autorskiego mają prawo do dwudziestoprocentowego udziału we

wspomnianej przewyżce ponad połowę. Zrzeczenie się zgóry tego prawa ze strony twórcy

lub jego spadkobierców nie ma skutków prawnych.

Za zwrot udziałów w przewyżce odpowiada przed uprawnionym sprzedawca.

Udowodnienie ceny kupna i następnej ceny sprzedaży jest obowiązkiem uprawnionego.

”

;

14)

art. 34 otrzymuje brzmienie

„

Art. 34.

Nakładca nie może bez zezwolenia twórcy przenosić swych praw na inne osoby, chyba

że je przenosi razem z przedsiębiorstwem, lecz i w tym przypadku twórca ma prawo zabronić

przeniesienia w stosunku do swego niewydanego dotąd dzieła, jeżeliby wyszły na jaw

fakty, wobec których wydawnictwo zaszkodziłoby poważnie dobrej sławie twórcy.

Uważa się, że twórca udzielił zezwolenia, jeżeli nie sprzeciwił się przeniesieniu

w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania zawiadomienia o zamierzonem przeniesieniu.

Twórca, zabraniający nakładcy przeniesienia praw na inną osobę wraz z przedsiębiorstwem,

obowiązany jest zwrócić otrzymane już za swój utwór wynagrodzenie.

”

;

15)

uchyla się art. 48;

16)

po art. 50 wprowadza się artykuły 50

„

Art. 50

Jeżeli twórca zezwala na przeniesienie swego utworu na instrumenty mechaniczne, to,

w braku umowy odmiennej, uważa się, że zezwolenie nie obejmuje uprawnienia do publicznego

wykonywania dzieła za zapłatą lub dla jakiejkolwiek korzyści materjalnej.

Przepis powyższy stosuje się także w przvDad-kach, gdy przy przeniesieniu dzieła została

dokonana jego przeróbka, uzasadniająca ze względu na twórczą działalność powstanie

zależnego prawa autorskiego.

Art. 50

Art. 50

Posiadacze głośników lub innych podobnych urządzeń, nawet umieszczonych w miejscu

publicznem, mają prawo, bez odrębnego wynagrodzenia dla twórców, używać wspomnianych

urządzeń przy odbiorze dzieła rozpowszechnianego zapomocą radjofonji lub radjowizji.

”

;

17)

w art. 58 w ust. 1 wprowadza się zamiast powołania „art. 13 - 15” powołanie „art.

13 - 15

18)

w art. 59 dodaje się ust. 2 treści następującej

„

Niezależnie od osób, wymienionych w ustępie poprzedzającym, po śmierci twórcy może

wnieść pozew samodzielny z art. 58 Prokuratorja Generalna Rzeczypospolitej Polskiej

w interesie publicznym, na polecenie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego. Pozew może również obejmować żądanie pokutnego.

”

;

19)

po art. 60 wprowadza się nagłówek: „Postępowanie zabezpieczające”, poczem nowe artykuły

60

„

Art. 60

W sprawach o roszczenia z zakresu prawa autorskiego ma zastosowanie art. 859 kodeksu

postępowania cywilnego, choćby chodziło o zabezpieczenie roszczeń pieniężnych.

Art. 60

Jeżeli naruszenie prawa autorskiego nastąpiło w miejscu, w którem niema siedziby sądu

okręgowego, zarządzenia tymczasowe, dotyczące zabezpieczenia przed wytoczeniem powództwa,

może wydać także sąd grodzki, który byłby miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy.

Art. 840 kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

Art, 60

Sąd okręgowy, do którego wpłynął pozew w terminie wyznaczonym (art. 840 k. p. c),

zarządzi na wniosek pozwanego natychmiast rozprawę celem powzięcia postanowienia o

utrzymaniu w mocy lub uchyleniu zarządzenia tymczasowego.

”

;

20)

art. 61 otrzymuje brzmienie

„

Art. 61.

Kto wbrew przepisom ustawy niniejszej wkracza w wyłączne prawa twórcy lub jego następcy

prawnego, podlega karze aresztu do sześciu miesięcy lub grzywny do dziesięciu tysięcy

złotych albo obu tym karom łącznie.

Sporządzający kopję z cudzego utworu sztuki plastycznej podlega karze tylko wtedy,

gdy trudni się takiem kopiowaniem zarobkowo.

”

;

21)

art. 62 otrzymuje brzmienie

„

Art. 62.

Nakładca, który bez wiedzy twórcy zamawia, i sporządzający nakład, który bez wiedzy

twórcy wytwarza większą liczbę egzemplarzy utworu, aniżeli mu dozwolono, podlega karze

aresztu do dwóch lat lub grzywny do pięćdziesięciu tysięcy złotych, albo obu tym karom

łącznie.

”

;

22)

art. 63 otrzymuje brzmienie

„

Art. 63.

Kto przywłaszcza sobie cudze autorstwo, podlega karze aresztu do jednego roku lub

grzywny do dziesięciu tysięcy złotych, albo obu tym karom łącznie.

”

;

23)

art. 65 otrzymuje brzmienie

„

Art. 65.

Do ścigania z oskarżenia prywatnego są uprawnione te osoby, którym w danym przypadku

służy prawo do skargi cywilnej. Uprawnienie to nie przysługuje Prokuratorji Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, gdy występuje na zasadzie art. 59 ust. 2.

”

;

24)

uchyla się art. 66, 67, 68 i 74;

25)

art. 75 otrzymuje oznaczenie 69

Upoważnia się Ministra Sprawiedliwości do wydania jednolitego tekstu ustawy z dnia

29 marca 1926 r. o prawie autorskiem (Dz. U. R. P. Nr. 48, poz. 286) z nową numeracją

artykułów, z uwzględnieniem zmian, wynikających z rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej

z dnia 11 kwietnia 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr. 36, poz. 318), z ustawy niniejszej oraz

z innych przepisów obowiązujących.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia

Publicznego oraz Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może ze względów wyższej użyteczności

upoważnić do rozpowszechniania wydanego dzieła zapomocą środków radiofonicznych lub

radjowizyjnych, choćby twórcy lub nabywcy ich praw nie udzielili swego zezwolenia.

Orzeczenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zarazem ustala należne

za to upoważnienie słuszne odszkodowanie i powinno być doręczone na piśmie twórcy

lub nabywcy jego praw.

Orzeczenie może być wykonane przez osobę upoważnioną dopiero po wypłaceniu odszkodowania

lub złożeniu go do depozytu sądowego.

W ciągu miesiąca od dnia doręczenia orzeczenia twórca lub nabywca jego praw mogą w

drodze powództwa wniesionego do sądu okręgowego, właściwego ze względu na siedzibę

osoby upoważnionej, żądać podwyższenia odszkodowania. Wniesienie powództwa nie wstrzymuje

wykonania orzeczenia.

Prawo autorskie można przenosić na inne osoby przez czynności prawne między żyjącymi

lub na przypadek śmierci; w braku rozporządzenia ostatniej woli prawo to przechodzi

na dziedziców ustawowych. Umowy, dotyczące przeniesienia prawa autorskiego, winny

być pismem stwierdzone.”

Jeżeli przy sprzedaży oryginalnego dzieła sztuki plastycznej sprzedawca uzyskuje cenę

przewyższającą więcej niż o połowę cenę nabycia, twórca i jego spadkobiercy przez

cały czas trwania prawa autorskiego mają prawo do dwudziestoprocentowego udziału we

wspomnianej przewyżce ponad połowę. Zrzeczenie się zgóry tego prawa ze strony twórcy

lub jego spadkobierców nie ma skutków prawnych.

Za zwrot udziałów w przewyżce odpowiada przed uprawnionym sprzedawca.

Udowodnienie ceny kupna i następnej ceny sprzedaży jest obowiązkiem uprawnionego.

Nakładca nie może bez zezwolenia twórcy przenosić swych praw na inne osoby, chyba

że je przenosi razem z przedsiębiorstwem, lecz i w tym przypadku twórca ma prawo zabronić

przeniesienia w stosunku do swego niewydanego dotąd dzieła, jeżeliby wyszły na jaw

fakty, wobec których wydawnictwo zaszkodziłoby poważnie dobrej sławie twórcy.

Uważa się, że twórca udzielił zezwolenia, jeżeli nie sprzeciwił się przeniesieniu

w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania zawiadomienia o zamierzonem przeniesieniu.

Twórca, zabraniający nakładcy przeniesienia praw na inną osobę wraz z przedsiębiorstwem,

obowiązany jest zwrócić otrzymane już za swój utwór wynagrodzenie.

Jeżeli twórca zezwala na przeniesienie swego utworu na instrumenty mechaniczne, to,

w braku umowy odmiennej, uważa się, że zezwolenie nie obejmuje uprawnienia do publicznego

wykonywania dzieła za zapłatą lub dla jakiejkolwiek korzyści materjalnej.

Przepis powyższy stosuje się także w przvDad-kach, gdy przy przeniesieniu dzieła została

dokonana jego przeróbka, uzasadniająca ze względu na twórczą działalność powstanie

zależnego prawa autorskiego.

Art. 50

Art. 50

Posiadacze głośników lub innych podobnych urządzeń, nawet umieszczonych w miejscu

publicznem, mają prawo, bez odrębnego wynagrodzenia dla twórców, używać wspomnianych

urządzeń przy odbiorze dzieła rozpowszechnianego zapomocą radjofonji lub radjowizji.

W sprawach o roszczenia z zakresu prawa autorskiego ma zastosowanie art. 859 kodeksu

postępowania cywilnego, choćby chodziło o zabezpieczenie roszczeń pieniężnych.

Jeżeli naruszenie prawa autorskiego nastąpiło w miejscu, w którem niema siedziby sądu

okręgowego, zarządzenia tymczasowe, dotyczące zabezpieczenia przed wytoczeniem powództwa,

może wydać także sąd grodzki, który byłby miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy.

Art. 840 kodeksu postępowania cywilnego stosuje się odpowiednio.

Art, 60

Sąd okręgowy, do którego wpłynął pozew w terminie wyznaczonym (art. 840 k. p. c),

zarządzi na wniosek pozwanego natychmiast rozprawę celem powzięcia postanowienia o

utrzymaniu w mocy lub uchyleniu zarządzenia tymczasowego.

Kto wbrew przepisom ustawy niniejszej wkracza w wyłączne prawa twórcy lub jego następcy

prawnego, podlega karze aresztu do sześciu miesięcy lub grzywny do dziesięciu tysięcy

złotych albo obu tym karom łącznie.

Sporządzający kopję z cudzego utworu sztuki plastycznej podlega karze tylko wtedy,

gdy trudni się takiem kopiowaniem zarobkowo.

Nakładca, który bez wiedzy twórcy zamawia, i sporządzający nakład, który bez wiedzy

twórcy wytwarza większą liczbę egzemplarzy utworu, aniżeli mu dozwolono, podlega karze

aresztu do dwóch lat lub grzywny do pięćdziesięciu tysięcy złotych, albo obu tym karom

łącznie.

Kto przywłaszcza sobie cudze autorstwo, podlega karze aresztu do jednego roku lub

grzywny do dziesięciu tysięcy złotych, albo obu tym karom łącznie.

Do ścigania z oskarżenia prywatnego są uprawnione te osoby, którym w danym przypadku

służy prawo do skargi cywilnej. Uprawnienie to nie przysługuje Prokuratorji Generalnej

Rzeczypospolitej Polskiej w przypadkach, gdy występuje na zasadzie art. 59 ust. 2.