Ustawa z dnia 2 marca 1935 r. o zmianie ustawy z dnia 26 lipca 1919 r. o utraconych tytułach na okaziciela.

Artykuł 13 ustawy z dnia 26 lipca 1919 r. o utraconych tytułach na okaziciela (Dz.

U. R. P. Nr. 67, poz. 406), zmieniony ustawą z dnia 18 października 1921 r. (Dz. U.

R. P. Nr. 87, poz. 637) otrzymuje brzmienie następujące

„

Ustawa niniejsza nie dotyczy

1)

biletów Banku Polskiego;

2)

obligacyj państwowych i samorządowych, emitowanych na rynkach zagranicznych, zarówno

tych, które będą wypuszczone, jak i tych, które znajdują się już w obiegu;

3)

kuponów od tytułów na okaziciela, emitowanych przez Państwo, kuponów od listów zastawnych

towarzystw kredytowych ziemskich i miejskich, Towarzystwa Kredytowego Przemysłu Polskiego

oraz Wileńskiego Banku Ziemskiego i od obligacyj, emitowanych przez związki samorządu

terytorialnego;

4)

biletów loteryjnych, kolejowych, znaków opłaty i t. p.

”

.

Postępowanie, przewidziane w ustawie z dnia 26 lipca 1919 r. (Dz. U. R. P. Nr. 67,

poz. 406), wszczęte co do tytułów, wyłączonych z pod działania tejże ustawy z mocy

art. 1 ustawy niniejszej, ulega umorzeniu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Skarbu i Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.