Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 16 marca 1935 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu w sprawie szacowania nieruchomości ziemskich przymusowo wykupywanych przy przeprowadzeniu reformy rolnej.

Załącznik

Nr. 2 do rozp. Min. Roln. i Re-

form R oln. z dni a 16 marca 1935 r. (poz. 107).

Województwo

Warszawskie

O k

I

I

1

g

2

e

I

k

o

n

3

błoński

ciechanowski

gosŁyniński

kuŁnowski

lipnowski

makowski

mlawski

przasnyski

lowicki

rawski

skierniewicki

sochaczewski

warszawski

miński

rypiński

nieszawski

sierpecki

brzeziński

kolski

piotrkowski

laski

sieradzki

turecki

koniński

l

I

I

jędrzejowski

miechowski

opatowski

-

n

4

J

l

5

-

I

I

I

I

I

I

I

I

-

I

I

-

I.

II

i

wieluński

I

iłżecki

konecki

kielecki

kozienicki

olkuski

wl os zczowski

opoczyński

I

I

I

I

I

i

I

i

-

I

-

I

I

I

I

lubelski

puł awsk i

chełmski

garwoliński

bialski

bilg9rajski

hrubieszowski

jan owski

krasnostawski

sokołowski

tomaszowski

wlodawski

I

i

I

I

I

I

I

I

lubarłowski

I łukowski

-

radzyński

-

I

siedlecki

węgrow Eki

I

za moJski

I

I

Białostockie

y

-

I

pińczowski

Lubelskie

z

c

radzymiński

łęczycki

łódzki

radomski

sandomierski

stopnicki

za wierciań ski

i

m

pułtuski

kaliski

będziński

częstochowski

o

płocki

płoński

rado m szcza ński

Kieleckie

ą

grójecki

włocławski

Łódzkie

r

,

;

-

augustowski

bielski

białostocki

grodzieński

ło mży ń sk i

sokólski

wolkow ysk i

ost r o łęcki

-

-

os trowski

suwalski

szczuczyński

wys. mazowiecki

!

.....,

l

-

I

\

Dziennik Ustaw. Poz. 107.

Okrą

Wolewództwo

I

g

2

Nr. 19.

ekonomiczny

I

3

1

4

oszmiański

święciański

wileńsko-trocki

Wileńskie

1

5

brasławski

dziśnieński

mołodecki

postawski

wilejski

~--------------------I-------------i-----------~! -------------I·-------------I-~------~--~

baranowieki

lidzki

stołpechi

wołożyński

nieświeski

Nowogródzkie

nowogródzki

słonimski

szczuczyński

brzeski

drohicki

koszyrski

kobryński

kosowski

Poleskie

łuniniecki

piński

prużański

stoliński

dubieński

kosŁopolski

kowelski (na

horochowski

południe od

kowelski (na

północ od

krzemieniecki

linji kolejołucki (na polinji kolej 0- .

wej Lublin-Równe)

łudnie od

wej LublinRówne)

linji kolejolubomelski (na

lubomelski (mi

wej Lublinpołudnie od

-Równe)

północ od

linji kolejolinji kolejorówieński

wej Lublinwej Lublin- Równe)

włodzimierski

Równe)

łucki (na ·pół­

zdołbunowski

noc od linji sarneński

kolejowej

Lublin - Równe)

Wołyńskie

I

zaleszczycki

borszczowski

brodzki

brzeżański

Tarnopolskie

buczacki

czortkowski

kamionecki

kopyczyniecki

podhajecki

przemyślański

radziechowski

skałacki

tarnopolski

trembowelski

zbaraski

zborowski

złoczowski

_

f

Nr. 19.

Woiewództwo

Dziennik Ustaw. Poz. 107.

I

O

1

I

k

r

e ·k

ąg

2

o

n

o

3

I

I

m

I

i

c

z

"

Stanisławowskie

w granicach

do rzeki

Stryj i linii

kolejowej

Stryj - 00lina)

śniatyński

kałuski (na pół-

noc od linji

kolejowej

y

I

5

I

I

horodeński

stryj ski (część

północna

n

doJiński

kału ski (na po-

ludnie od

linji kolej 0wów - 00wej Stanisłalina)

wów - Oolikołomyj ski

na)

rohatyński

kosowski

stanisła wowski nad wórniański

tłumacki

stryjski (część

Stanisła-

żydaczowski

-

-

południowa

w granicach

do rzeki Stryj

linii kol~jowej StryjDolina)

drohobycki

jarosławski

lwowski

łańcucki

Lwowskie

przemyski

przeworski

rzeszowski

samborski

tarnobrzeski

bobrecki

brzozowski

gródecki

kolbuszowski

dobromilski

jaworowski

liski

lubaczowski

krośnieński

mościski

niżański

turczański

. .

., ';

-

-

rawski

rudecki

sanocki

sokalski

żółkiewski

bialski

bocheński

brzeski

chrzanowski

Krakowskie

gorlicki

jasielski

limanowski

.

nowosądecki

dąbrowski

nowotarski

krakowski

mielecki

żywiecki

-

-

-

myśJenicki

ropczycki

tarnowski

wadowicki

I

I

Śląskie

bielski

cieszyński

-

-

,

-

I

-

I

Dziennik Ustaw. Poz. 107.

O

I

Województwo

I

1

r

ą

g

e

I

2

gnieźnieński

gosŁyński

inowrocławski

kościański

mogileński

k

o

n

o

m

i

c

I

3

z

n

y

I

4

5

bydgoski

chodzie ski

czarnkowski

jarociński

kępiński

krotoszyński

leszczyński

międzychodzki

ostrowski

poznański

szamoŁulski

średzki

śremski

Poznańskie

k

Nr. 19.

-

-

nowotomyski

obornicki

rawicki

-

szubiński

wągrowiecki

wolsztyński

wrzesiński

wyrzyski

żniński

--

-

Pomorskie

chełmiński

grudziądzki

brodnicki

działdowski

chojnicki

kartuski

morski

tczewski

lubawski

kościerski

toruński

wąbrzeski

starogardzki

-

sępoleński

świecki

tucholski

I

§ 3. Od orzeczeń, wydanych przez władze, wymienione w§§ 1 i 2, służy osobom interesowanym .

prawo odwołania do wojewody.

.

•

Art. 4.

Ustawa niniejsza wchodzi w

Załącznik Nr. 3 do rozp. Min. Roln. i Reform

Rolnych z dnia 16 marca 1935 r. (poz. 107).

A.

Grunty orne

C.

Cena w złotych 1 ha w klasach

Okrąg

--

ekonomiczny

ekonomiczny

1

2'

3

4

5

I

I

1320

1150

950

740

530

1

2

3

4

5

II

I

III

1060

920

755

590

425

880

765

630

490

355

B.

Łąki

I

IV

I

660

575

475

370

265

V

I

I

VI

145

130

105

80

60

380

330

270

210

150

I

1655

1440

1185

920

660

I

II

I

1245

1080

890

690

500

III

780

680

560

430

310

,

1

2

3

4

5

1320

1150

950

740

530

I

IV

390

340

280

215

155

I

V

255

220

180

140

100

I

90

75

65

50

35

III

I

760

660

540

420

300

IV

I

380

330

270

210

150

V

I

VI

90

75

65

50

35

240

210

170

135

95

Cena w złotych 1 ha w klasach

ekonomiczny

1

2

3

4

5

I

Grunty pod wodami

Okrąg

VI

II

1060

920

755

590

425

D.

Cena w złotych 1 ha w klasach

Okrąg

ekonomiczny

I

Cena w złotych 1 ha w klasach

Okrąg

Pastwiska

I

1820

1585

1300

l

1010

730

I

II

1370

1190

845

760

550

I

III

860

750

610

480

340

I

IV

430

375

305

240

170

I

V

280

245

200

155

110

I

VI

100

90

Nr. 19.

Dziennik Ustaw. Poz. 107, 108 i 109.

E.

Nieużytki

Okrąg

Cena

ekonomiczny

w złotych

1

2

3

4

22

19

16

12

5

9

1 ha

108.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA SKARBU

z dnia 9 marca 1935 r.

w sprawie zwinięcia Urzędu Celnego w Lublinie.

Na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 października

1933 r. o prawie celnem (Dz. U. R. P. Nr. 84, poz. 610)

zarządzam co następuje

§ 1. W okręgu administracyjnym Dyrekcji

Ceł w Warszawie zwija się Urząd Celny w Lublinie.

§ 2. Likwidację Urzędu Celnego w Lublinie

porucza się Urzędowi Celnemu w Warszawie.

§ 3. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży­

ciez dn~m 31 marca 1935 r.

Minister Skarbu: Wł. Zawadzki

109.

ROZPOltzĄDZENIE MINISTRóW

SKARBU ORAZ SPRAWIEDLIWOśCI

z dnia 22 ma'r ca 1935 r.

o ujednostajnieniu okresów umorzenia i innych warunków wierzytelności diługoterminowych i listów

zastawnych instytucyj kredytu długoterminowego

oraz o pierwszeństwie hipołecznem i konwersji zale·

głości od wierzytelności tych instytucyj.

Na podstawie art. 36 i 110 rozporządzenia Pre· zydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października

1934 r.o konwersji i upoł"ząd!kowaniu długów rolni' c'z ych (Dz. U,. R. P. Nr. 94, poz. 841) zanądza s:ię co

· następuje

§ 1. Przenosi się do nOlwego okresu umorze· nia wierzytelności

281

1) Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego w

Warszawie, na których podstawie wypuszczono

4 %-owe i 4 1/2-owe listy zastawne złotowe, pochodzące z przerachowania listów zastawnych rublowych i markowych, z tern, że nowy okres ich umorzenia będzie wynosić lat 53, poczynając od dnia

30 listopada 1934 r., przyczem przez pierwszy rok

tego okresu wstrzymuje się spłatę kapitału tych

wierzytelności;

2) Poznańskiego Ziemstwa Kredytowego w Poznaniu, na których podsŁawie wypuszczono 4 y; %-owe

listy zastawne, umarzalne w c:iągu 33 lat, pochodzące

z konwersji 8 %-owych listów zastawnych ,dolaro~

Wych, i 4 Y; %-owe listy zastawne, umarzalne w ciągu

23 lat, po,chodz,ące z 1wnwersj'i 6 % -nwych liisŁóiW zastawnych, okreś'lonych w równowalrŁości; żyta, z tern

że IlIowy okres ich umo'rzenia będzie wyno1sić lat 53,

poczynając od dnia 1 stycznia 1935 r., przyczem prlz ez

pie'rws'z y rok teg'o okresu wstrzymuje się spłatęka­

pitału tych wierzytelności;

3) Wileńskiego Barniku Ziems'kie:go Spół'ki Akcyjnej w Wilnie, 'z ahe'zpiec:z one na ni' emchomościach

ziemskich, których okres umorzenia 'kończy się przed

dniem 1 stycznia 1988 r., a na których podstawie wypu:s,zczono 4 Y; 9& -owe lisŁy zastawne, pochodzące

z przerachowania listów zasta;wnych rublowych,

z tern, że nowy okres umorzenia tych wierzytelności

będzie wynosić lat 53, poczyna, jąc od' dnia 31 grudnia

1934 r., przyczem przez pierwszy rok tego okresu

wstrzymuje się spłatę kapitału tych wierzytelności;

4) Akcyj:nego Banku Hi:poteez-nego we Lwowie,

zabezpieczone na nieruchomo ś cia'ch ziemsikich, których okres umorzenia kończy się przed dniem l maja 1966 r., a na których podstawie wypuszczono

4 Y; %-owe lilsŁy zastawne, pochodzące z przerachowania listów zastawnych koromolwych, z tern, że nowy ckres umorzenia tych wierzytelności będzie wyHo's' ić la,t 31, poczynając od d:n ia 30 kwietnia 1935 r.,

przyc:zem przez. pierwszy roik te,go ok,re'SUi wstrzymuje się spłatę kapital'u tych wie,r,zytelmości.

§ 2. 1) Listy zastawne, wypuszczone na podsta

wie wie'f'zyteilnośc,j, wymienionych w § 1, O' ile nie są

be:zte'r minowe, ulegają kornwe'lisj:i na listy zastalwne,

umarzalne na 'z.a s a.dach , odpowiadających olkre's om

umO'rzenia li W'str:z ymania spłaty kapitału tych wie:rzyteJności.

2) Listy zastawne be'z.f.erminowe będą umarzane zgodnie z planem umorzenia odpowiednich wierzytelnośd.

§ 3. 1) Wszystkie listy zastawne Towarzy'

stwa Kred'ytowego Ziemskie,.g o w Warsza'wie, Poznańskiego Ziemstwa Kredytowego w Pei'z naniu, Towarzystwa Kredytoweg,o Ziems!kieg,o we .. Lwowie,

Wileńs'kiego Banku Ziemskie,go Spółki Akcyjnej

w Wilnie i A'kcyjnego Banku HipoteC'znego we Lwowie mogą być umarzane zarówno w drodze losowania jak i wykupu. Niezależnie od tego może być stosowane umarzanie listów zastawnych przez wypowiedzenie, w zakresie obowiązujących w tym względzie przepisów;

.

2) Przepisy ustępu 1 rozciągają się również na

Oizna'c zone w nim listy zastawne, kt6re nie zostały

umorzone ,zgodnie z planami umorzenia na po'd stawie

§ 4. Rozporządzenie nini~jsze wchodzi w życie

po upływie 7 -miu dni, licząc od dnia ogłoszenia . .

106.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW

WEWNĘTRZNYCH

Minister Spraw Wewnętrznych

Marjan Zyndram-Koścźalkowski

z dnia 13 marca 1935 r .

o odjęciu uprawnień organom samorządu terytorjalnego w zakresie nadzoru policyjno - budowlanego

i podziale tych uprawnień pomiędzy władze administracji ogólnej a wydziały powiatowe w powiatach

brzezińskim, laskim, łęczyckim, łódzkim, sieradzkim,

w województwie łódzkiem.

Na podstawie art. 393a i art. 398a rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r.

o prawie budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz. U.

R. P. Nr. 23, poz. 202) w brzmieniu rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 3 grudnia 1930 r.

(Dz. U. R. P. Nr. 86, poz. 663) i rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 grudnia 1934 r.

o unormowaniu właściwości władz i trybu postępo­

wania w niektórych działach administracji państwo ··

wej (Dz. U. R. P. Nr. 110, poz. 976) zarządzam co

następuje

§ 1. Uprawnienia zarządów gmin wiejskich,

określone wart. 391 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowIanem i zabudowaniu osiedli (Dz. U. R. P. Nr. 23,

poz. 202) w brzmieniu rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 28 grudnia 1934 r. o unormowaniu ' właściwości władz i trybu postępowania

w niektórych działach administracji państwowej (Dz.

U. R. P. Nr. 110, poz. 976), odejmuje się zarządom

gmin wiejskich na obszarach powiatów brzezińskie­

go, łaskiego, łęczyckiego , łódzkiego, sieradzkiego ''1

województwie łódzkiem i dzieli się te uprawnienia

pomiędzy powiatowe władze administracji ogólnej

oraz ' wydziały powiatowe, a mianowicie: powiatowym władzom administracji ogólnej zastrzega się

uprawnienia, określone wart. 391 punkt c, w czę­

ści dotyczącej wydawania zarządzeń, przewidzianych

wart. 379 pkt. a) i b) cytowanego rozporządzenia,

wydziałom zaś powiatowym przekazuje się innz

uprawnienia, określone wart. 391 tegoż rozporzą­

dzenia.

wydziałów powiatowych,

wart. 389 punkt c) i d) rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r.

o. prawi~ budowlanem i zabudowaniu osiedli (Dz.

U. R. P. Nr. 23, pot. 202) w brzmieniu rozporządze­

nia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 grudnia

1934 r. o unormowaniu właściwości władz i trybu

postępowania w niektórych

działach administrac ji

państwowej (Dz. U. R. P. Nr. 110, poz. 976), odejmuje się odnośnym wydziałom powiatowym na obszarach powiatów, wymienionych w § 1, i zastrzega się

107.

ROZPORZĄDZENIE

MINISTRA ROLNICTWA I REFORM ROLNYCH

z dnia 16 marca 1935 r.

wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu w 8pra~

wie szacowania nieruchomości ziemskich przymusowo wykupywanych przy przeprowadzeniu reformy

rolnej.

Na podstawie art. 27 ust. (3) ustawy z dnia 28

grudnia 1925 r. o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U.

R.. P. z 1926 r. Nr. 1, poz. 1), zmienionego przez

art. 17 pkt. 12) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. o unormowaniu

właściwości władz i trybu postępowania w zakresie

administracji rolnictwa i reform rolnych (Dz. U. R. P.

Nr. 67, poz. 622) zarządza się Co następuje

§ 1. (1) Szacunek gruntó~ przymusowo wyku~

pywanych winien być dokonywany na podstawie cen

jednostkowych gruntów poszczególnych rodzajów

użytkowania i klas w poszczególnych okręgach ekonomicznych.

(2) Klasy gruntów poszczególnych rodzajów

użytkowania określa się według załącznika Nr. 1.

(3) Grunty w poszq:ególnych powiatach zaliczą

się do okręgów ekonomicznych według załącznika

Nr. 2.

(4) Ustala się ceny jednostkowe gruntów, po ..

dane w załączniku Nr, 3.

§ 2. (1) Szacunek gruntów, ustalony w myśl

§ 1, podwyższa się zależnie od odległoŚci

1) od stacji lub przystanku kolei szerokotorowej. oddanej do użytku publicznego, według tabeli

następującej

o d legło ść

I·

Zwyżka

§ 2. Uprawnienia

określone

do 1 km

ponad 1 km do 3 km

ponad 3 km do 7 km

o 15%

O

10(10

O

5%;

2} od stacji lub przystanku kolei wąskotoro­

wej stałej oraz od przystani rzecznej, jezeli w danym

majątku odstawy i dostawy przeprowadza się regularnie drogą wodną, według tabeli podanej w pkt. 1

ze zmniejszeniem stawek o połCJwę;

Nr. 19.

Dziennik Ustaw. p.oz. 107.

3) od miast według tabeli następującej

Przy zaludnieniu

w tysiącach

Do 15 km

ponad 10 do 20

ponad 20do 100

ponad 100 do 500

ponad 500

5%

o 10%

o 15%

o 20 ! "

Ponad 15 km Ponad 20 km

do 35 km

do 20 km

szosą

ó

szosą

o 5 '">jo

o lO Yo

o 15%

szosą

o 10%;

tabelę tę slosuje się również przy połączeniu z miaslem drogą boczną, przyczem 1 km drogi bocznej liczy się za l ~ km szosy;

4) od uzdrowisk, posiadających charak ter uży­

teczności publicznej; według tabeli następującej

Odległość

do 3 km

ponad 3 km do 7 km

Zwyżka

o t5%

o 10%

(2) W razie zbiegu zwyżek z ust. (1) pkt. 1)-4)

stosuje się sŁawkę najwyższą.

(3) Ustalony w myśl § 1 szacunek gruntów w

niskiej kulturze lub leżących odłogiem może być

zmniejszony w granicach do 20 %.

271

1) wartość lasu oblicza się w wysokości skapitalizowanego dochodu rocznego, możliwego do osią­

gnięcia przy racjonalnej gospodarce leśnej, po potrą­

ceniu wydatków;

2) za dochody przyjmuje się dochody z użytku

2łównego, t. j. drewna oraz ,dochody z użytków

ubocznych, dopuszczalnych z punktu widzenia racjonalnej gospodarki leśnej; dochody z użytku głównego

w lasach, zagospodarowanych na podstawie zatwierdzonych przez ' właściwą władzę planów lub

programów gospodarczych, określa się przez oszacowanie ustalonych w tych planach użytków, w lasach zaś niezagospodarowanych - przez oszacowanie użytków, określonych zgodnie z zasa,dami racjonalnej gospodarki leśnej;

3) za wydatki przyjmuje się koszty zalesień,

administracji, wzniesienia niezbędnych budowli i

urządzeń, remontów oraz podatki;

4) dla kapitalizacji i dyskonta ustala się stopę

procentową 5.

(3) Wysokość cen i kosztów określa się według

przeciętnych cen miejscowych z ostatnich dwóch lat

gospodarczych, poprzedzających dokonanie szacunku, z uwzględnieniem przedawszystkiem cen i kosztów w lasach państwowych.

§ 4. (1) Torfowiska, które z uwagi na miejsco,"

we warunki nadają się do eksploatacji, szacować na~

leży indywidualni~ według cen miejscowych tych

użytków, a inne torfowiska - jak odpowiednią klasę

gruntów.

(2) Grunty, zawierające pokłady piasku, ZWlru, kamienia i t. p ., nienadające się do uprawy, szacować należy jak grunty klasy VI, a jeżeli są eksploatowane, to tereny zajęte pod eksploatację należy

szacować indywidualnie według cen miejscowych.,

(3) Specjalne kultury, jak: plantacje wikliny"

chmielniki, sady, szparagarnie i t. p., których trwa-,

łość rozciąga się przynajmniej na lat 3, należy szacować odrębnie i indywidualnie, jeżeli obszar poszczególnych kultur obejmuje nie mniej niż 1/ 4 ha.

, . (4) Drogi należy szacować jak grunty orne klasy VI.

§ 3. (1) Przy ustalaniu szacunku odosobnionych lasów, nie obciążonych służebnościami, a nieuznanych za ochronne o obszarze mniejszym niż 5 ha

w województwach: warszawskiem, łódzkiem, kieleckiem, lubelskiem, tarnopolskiem, stanisławow­

skiem, lwowskiem, krakowskiem,śląskiem, poznań­

skiem i pomorskie m oraz o 'obszarze mniejszym niż

lO ha w województwach: białostockiem, wileńskiem,

nowogródzkiem, poleskiem i wołyńskiem, należy odrębnie szacować wartość gruntów pod lasem i dodać

do niej wartość znajdujących się na tych gruntach

drzewostanów z tem, że

l) grunty pod lasem klasyfikuje się według § l

ust. (2), a szacunek ich ustala się na 50 % Sumy, jaka

§ 5. W celu obliczenia wartości prac, słuią­

wynikałaby z zastosowania § l i 2 ust. (1) i (2) roz- cych właścicielowi nieruchomości, a polegających na

portądzenia niniejszego;

ciągnięciu pewnych korzyści z innych nieruchomoś<;i

2) wartość drzewostanów wysokopiennych do (n,p. prawo pastwiska, rybołówstwa, brania z lasów

lat.20 szacuje się na podstawie skapitalizowanych drzewa, chróstu, ściółki i t. p.), należy ustalić roczną

kosztów upraw z uwzględnieniem stopnia zadrzewie- wartość wszystkich korzyści na podstawie cen obienia i zastosowaniem stopy procentowej 5; wartość ~owych w czasie dokonywania szacunku i skapitalidrzewostanów, określóna: w ten sposób, nie może zować sumę tych wartości w sposób następujący

przekraczać wartości użytkowej, jaką drzewostany

1) przy korzyściach wieczystych pomnożyć

te miałyby po dojściu do lat 20;

roczną sumę korzyści przez 20,

3) wartość drzewostanów starszych, jak rów2) przy korzyściach, ograniczonych czasem

nież drzewostanów niskopiennych ustala się na zatrwania, pomnożyć roczną sumę korzyści przez ilość

sadzie ich wartości użytkowej.

lat ich trwania, nie więcej jednak niż przez 20, .

(2) Przy ustalaniu szacunku lasów, niewymie3) przy korzyściach, których czas trwania jest

nionych w ust. (t), szacuje się łącznie grunty z drze- nieokreślony,

pomnożyć roczną sumę

korzyści

wostanami i wszelkii:!mi związanemi z gospodar- przeż 10.

stwe.m leśnem terenami, wodami prywatnemi, budynkami, zakładami przemysłowe mi i transportowemi,

§ 6. (1) Szacunek budynków należy ustalać

urządzeniami kornuI1ikac:yjnemi l t. p. według zasad

według norm Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń

następujłlcych

Wzajemnych, przyczem uwzględniane być willn}"

Nr. 19.

Dziennik Ustaw. Poz. 107.

mIejSCOWe ceny materjałów i robocizny oraz stopień

zużycia budynków w czasie dokonywania szacunku

lub objęcia w posiadanie Państwa, gdy poprzedza

ono dokonanie szacunku.

(2) Jeżeli wykupywane budynki nie posiadają

pełnej przydatności gospodarczej dla gospodarstwa

objętego przymusowym wykupem, to szacunek obliczony w myśl ust. (l) należy odpowiednio obniżyć

nie więcej jednak niż o 30 %.

§ 7. Budowle, zakłady przemysłowe lub ich

inne urządzenia gospodarcze i t. p., dla których zasady szacowania nie są ustalone w poprzednich paragrafach, należy szacowa.ć indywidualnie,

przyjmując pod uwagę ich gospodarczą przydatność

dla gospodarstwa objętego przymusowym wykupem.

przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1927 r.

Nr. 70, poz. 617 i z 1930 r. Nr. 32, poz. 272).

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych: J. Poniatowski

§ 8. Szacunek nieruchomości oblicZony w myśl

§ 1-7 rozporządzenia niniejszego winien być podwyższony lub obniżony w granicach do 30%, gdyby

zbytnio odbiegał od cen rynkowych z okresu bezpośrednio poprzedzającego dokonanie szacunku lub

objęcie w posiadanie Państwa,

gdy poprzedza ono

dokonanie szacunku.

§ 9. W przypadkach, w których przed wejw życie rozporządzenia niniejszego czynności

komisji klasyfikacyjno-szacunkowej zostały zakoń­

czone, winno nastąpić oszacowanie meruchomości

przymusowo wykupywanych bez zasięgania ponownej opinji komisji klasyfikacyjno-szacunkowej, przyczem ceny jednostkowe gruntów, ustalone na podstawie przepisów dotychczas obowiązujących, należy

zastąpić przez ceny jednostkowe, podane w załącz­

niku Nr. 3 do rozporządzenia niniejszego, w sposób

ściem

następujący

Klasa I. Grunty orne -

najlepsze.

Grunty łatwe do uprawy, ciepłe, czynne, o

czynn'em podglebiu, umożliwiającem nawet bardzo

głęboką orkę, przepuszczalne, lecz dostatecznie wilgotne, przewiewne, niezaskorupiające się, zawierają­

ce zazwyczaj znaczne ilości próchniCy słodkiej.

Meljoracyj nie wymagają. Dają nawet w warunkach

średniej kultury wysokie plony naj szlachetniejszych

warzyw oraz roślin, wymagających głębszego zakorzenienia , się.

Do klasy tej należy zaliczyć np. wybitnie dobre

kawałki gleb następujących

a) mady chude, średnio ciężkie, położone tak

wysoko, że nie zamakają podczas wylewów rzeki,

w której dolinie leżą. Warstwa mady, gruba co najmniej na 1 m, spoczywa na podłożu piaszczystem;

b) niektóre czarnoziemy stepowe, leżące na podłożu 16ssowem, i niektóre czarnoziemy stepowe

zdegraqowane (pozbawione znacznej ilości próchnicy), na 16ssach grubości od 1-1,5 m, leżące średnio

wysoko na podłożu piaszczystem, próchnica tych gleb

słodka;

c) najlepsze 16ssy całkowite;

d) najlepsze ziemie kujawskie o przepuszczalnem marglowe m podłożu.

Ceny według przepis6w dotychczas

obowiązujących

Grunty

orne

Łąki

Pastwiska

Grunty

pod

wodami

klas

"

l-VI

VII i VHa

Ceny według zał. Nr. 3 do

rozporządzenia niniejszego

klas l-VI tabeli A.

"

E,

klas I-IV

klasy ' V

klas I - IV tabeli B.

klasy VI

B.

klasy la

kias I-III

klasy IV

klasy I

tabeli C.

klas II-IV

C.

" C.

klasy VI

I-V

VI i VII

klas l-V tabeli D.

klasy VI

D.

klas

"

"

"

"

§ 10. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w ży­

ciez dniem ogłoszenia; równocześnie tracą moc Obowiązującą rozporządzenia Ministra Reform Rolnych

z dnia 11 lipca 1927 r. i z dnia 20 marca 1930 r., wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu oraz Ministrem Rolnictwa, w sprawie szacowania nieruchomości ziemskich przymusowo wykupywanych przy

Klasa II. Grunty orne -

bardzo dobre.

Grunty, zbliżone właściwościami do gruntów

klasy I, posiadające nieco gorsze warunki fizyczne,

a więc nieraz mniej przepuszczalne i przewiewne.

Nieco trudniejsze do uprawy. Stosunki wilgotnościo­

we trochę gorsze. Spadki, o ile występują, są łagod­

ne. Udają się na nich wszelkie warzywa.

Do klasy tej należy zaliczyć np.

a) mady chude (o ile nie są z materjału karpackiego), średnio ciężkie, zamakające na krótki okres

czasu podczas wylewów, grubość mady co najmniej

1 m, w podłożu piasek;

h) czarnoziemy stepowe 16ssowe niezdegradowane oraz zdegradowane, na warstwie 16ssowej

łącznej grubości co najmniej jednometrowej, leżące

na 16ssie, piasku lub żwirze oraz lepsze odmiany iło­

wych czarnoziemów stepowych na iłach podkarpackich;

c) 16ssy głębokie, całkowite, wysoko położone

względem zwierciadła wód gruntowych (porżnięte

wąwozami lub jarami), a z 16ssów płytkich niecałko­

witych: nażwirowy, napiaskowy, nawapienny i napiaskowcowy, grubości co najmniej 1 m, naglinowy

Nr. 19.

Dziennik Ustaw. Poz. 107.

czerwony, narędzinowy

nabielicowy, grubości co

najmniej 7.0 cmj

d) czarne ziemie (pochodzenia bagiennego) na

przepuszczalne m podłOŻUj

e) najlepszek~w..ałki dobrze położonych mocnych bielic, mocnych szczerków i glin - zmeljorowanej

f) najlepsze rędziny (borowiny)- głębokie ponad % m.

.

Klasa III. Grunty orne -

dobre.

273

b) gliny ciężkie, bielice, iły właściwe, szczerki

mocne na nieprzepuszczalnych podłożach - niezmeljorowane j

c) lossy: naglinowy mocny, naiłowy, - niezmeljorowane. '

Gleby, wymienione w pkt. b) i c), są gruntami

wadliwe mi z podłożem mało przepuszczalnem, mało

przewiewne, mało czynne. Ciężkie do uprawy. Spiekają się mocno od upałów i tworzą bryły trudne do

rozbicia, a uprawiane na mokro mażą się, co wymaga umiejętn.ego uchwycenia właściwej chwili do

uprawy. W niesprzyjającym czasie atmosferycznym

rozpoczęcie robót jest niezmiernie utrudnione j

d) grunty wapienne marglowe o małym zasobie

materji .organicznej, spoczywające na podłożu wapiennem, płytsze jak w klasie III, stąd więcej cierpiące od suszyj

e) grunty sapowate, podmokłe, ciężkie lub

zimne;

f) grunty torfowe bardzo dobre, zmeljorowane,

zawierające dość dużo części mineralnychj części

roślinne są w stanie dość daleko posuniętego rozkła­

du (włókien roślinnych nie widać lub można rozróż­

nić tylko poszczególne włókna roślinne) j

g) grunty okolic podgórskich, dość głębokie o

łagodnych spadach i łatwym dostępie; ciężkie zimne,

nieprzepuszczalne i nieprzewiewne, meljoracyj wymagają; trudności sprzętu wobec znacznych opadów.

Grunty cechuje mniejszy wybór roślin uprawnych z powodu warunków fizycznych, chemicznych

lub topograficznych, gorszych od tych, które posiadają grunty klasy l i II.

Do tej klasy należy zaliczyć np.

a) lossy nażwirowe, napiaskowe, nawapieniowe,

które nie dochodzą do 1 m grubośCi, ale przenoszą

50 cmj

b) lepsze bielice i lepsze szczerki mocne - co

najmniej 1 m grube, na przepuszczalnych podłożach;

c) piaski nalossowe i nabielicowe - głębokie

na 50 cm.

Gleby, wymienione w pkt. a), b) i c), są to gleby przepuszczalne, przewiewne, ciepłe, mocno czynne, stąd podobne do klasy I, lecz bardziej gruboziarniste i na suszę mniej wytrzymałe. Spadki, o ile występują, są łagodnej do uprawy łatwej

Klasa V. Grunty orne - słabe.

d) grunty nadrzeczne, nisko położone, mll1e)

spójne, niż w klasie II, przepuszczalne, często podGrunty naogół ubogie , a wskutek tego zawodmakające, ale w razie odpływu wód rzecznych mogą

być za suche, do meljoracyj nie nadają się, mało stone i nieurodzajne. Do klasy tej należy zaliczyć np.

a) grunty drobno-piaszczyste, gł.ębokie, często

sowne do uprawy oziminy ze względu na swe poło­

za suche, do uprawy łatwej

żenie w starem korycie rzek j

b) grunty iłowate, żelaziste z niebieskiemi i

e) grunty wapienne marglowe, głębokie ód

około 30 do 50 cm, przepuszczalne i przewiewne,

rdzawemi plamami, nieprzewiewne, na nieprzepuszlecz bardzo wrażliwe na suszę i nadmiar wilgoci czalnem podłożu, do meljoracji trudne lub nie nadaatmosferycznej, wymagające większej ilości sprzęża­ jące się wcale;

ju na jednostkę uprawną dla konieczności szybkiego

c) grunty wapienne marglowe płytkie z bardzo

wykonania robót, leżą wysoko na podłożu wapien- małą ilością części gliniastych, ze znaczną ilością ka. mieni wapiennych, ubogie w materje organicznej .

nem;

f) grunty torfowe najlepsze, zmeljorowane, zad) grunty torfowe dobre, zmeljorowane, zawh!wierające dużo części mineralnych, części zaś roślin­

rające mało części mineralnych; części roślinne są

ne są w stanie daleko posuniętego rozkładu (włó­ mało rozłożone (można rozróżnić włókna ro ślinne) j

kien roślinnych nie widać) j grunty zawierające mniej plony mniej pewne niż na gruntach klasy IV; są to

grunty świeżo wzięte pod uprawę polowąj

części mineralnych i części roślinne mniej rozłożone

zaliczane są do klas niższych;

.

e) grunty okolic podgórskich i górskich, dość

g) najlepsze grunty Podkarpacia,

płaskie,

płytkie, dość kamieniste, bądź więcej strome i mniej

względnie z łagodną wystawą południową lub połud­

dostępne niż w klasie IV.

niowo-zachodnią, niezbyt wysoko położone nad poziomem morza.

Klasa VI. Grunty orne- naisłabsze.

Klasa IV. Grunty orne -

średnie.

Grunty r-olniczo średnio-dobre w swym sŁanie

nahlralnym, bez ulepszeń fizycznie wadliwe

zawodne.

Do klasy tej należy zaliczyć np.: .·

a) grunty lekkie, więcej piaszczyste, prz;epuszczalne t. zw. lekkie szczerki, leżące na lżejszem

mniej zwięzłem podłożu, lecz z dużą ilością części

pyłowych w warstwie glebowej, o dobrze uformowanej warstwie próchnicznej grubości około 30 cm;

Grunty dają plony bardzo niskie lub bardzo niepewne. Do klasy tej należy zaliczyć np.

a) grunty zupełnie piaszczyste, niespójne, suche, bardzo ubogie w materje organicznej należą tu

piaski suche, bardzo płytkie lossy leżące na żwirze,

piasku lub bezpośrednio na · opoce i takież płytkie

bielice i rędzinYj

b) grunty piaszczyste, mało zasobne, podmokłe, zimne wskufekwysokiego poziomu wód gruntowych, sapowate, często ze sporą zawartością storfiałej próchnicy (grunty przyŁorfowe) j

Nr. 19.

Dziennik Ustaw. Poz. 107.,

c} grunty górskie płytkie, trudn.o d<?stęp?~,

bądź strome, komieniste albo w położemu umemozhwiającem uprawę oziminy;

.

d} wszelkie rodzaje gruntów ornych, które z Jakichkolwiek powodów (np. glebowych, stosunkó~

wodnych lub nachylenia terenu) nie mogą być zah.czone do klas wyższych.

B. ŁĄKI.

Łąki są zaliczane do poszczególnych klas na

podstawie średniej rocznej ilości i jakości zbieranego

siana. Jako czynniki wtórne wpływające na zaliczenie do klas wyższych lub niższych powinny być brane pod uwagę: poziom wód gruntowych, zalewność

jakość gruntu, dostęp i łatwość sprzętu, potrzeba I

możność wykonania meljoracji, stan kultury i stopień pielęgnacji.

Klasa I.

Łąki najlepsze.

Łąki, przynajmniej trzykośne, o g~e?ie zaso~nej

w składniki odżywcze, przepuszczalne) I przewIewnej. Położenie dostępne w każdej porze roku, powierzchnia równa, umożliwiająca wszelkie prace maszynowe . Poziom wód gruntowyc~ odpowied~i.

Zbiór siana co najmniej 60 q z 1 ha. Siano składa Się

z najs:zlachetniej!s zych traw słodkich i roślin motylkowych, prawie zupełnie bez chwastów łąkowych;

al łąki nadrzeczne i polne, zasilane naturalnemi zalewami, żyzną wodą z rzek i pól, przyczem zalewy przychodzą w porze odpow:iedniej i ~od~ nie

pozostaje na łące zbyt długo, maJąc odpowie dm odpływ; meljoracji nie wymagają;

bl łąki mineralne, zmeljorowane, nawadniane,

' przyczem możliwe jest doprowadzanie w miarę po

trzeby do każdej parceli dostatecznej ilości żyzneJ

i ciepłej wody.

W klasie I występują szlachetne trawy słodkie,

jak: rajgrasy, kostrzewy, wyczyniec łąkowy, owsiki

oraz rośliny motylkowe, jak koniczyny, komonica,

lucerna chmielowa i t . p. Wśród traw niema bezwartościowej. grubej i kwaśnej flory, skrzypów,

trzcin, sitowi, turzyc i t. p.

Klasa II.

Ląki bardzo dobre.

Łąki dwu i wielokośne o własnościach gleby, w

położeniu i powierzchni, jak w klasie I. W warunkach sprzyjających poziom wód odpowiedni, jakość

siana zbliżona do jakości na łąkach klasy I; w warun-

kach niesprzyjających poziom wody za niski lub za

wysoki, jakość siana gorsza lub ilość mniejsza, jednakże nie mniej niż 40 q z 1 ha;

al łąki nadrzeczne i polne, użyźniane przez naturalne zalewy, przyczem zalewy bywają czasem w

porze niewłaściwej, przeszkadzając w sprzęcie siana,

lub też odpływ nie jest zupełnie dostateczny i woda

miejscami stoi za długo;

b) łąki torfowe zmeljorowane z materją orga, niczną w stanie daleko posuniętego rozkładu (jak w

. klasie III gruntów ornych). posiadające urządzenia

do dowolnego doprowadzania świeżej wody i regulowania jej poziomu;

c} łąki mineralne zmeljorowane, z urządzenia­

mi, po,zlwwlającemi na dowolne regulowanie nawodnienia nie wszystkich poszczególnych . parcel lub też

nawodnienia wodami mniej żywemi niż w klasie I.

Klasa III.

Ląkidobre .

Łąki dwukośne, gleba o wła'sno'ścili'ch fizycznych i chemicznych gorszych niż w klasie I i II. Powi-e'rZichnia równa; zbió,r siana średnio ponad 25 q

z 1 ha, przyczem obok traw s'Z'lachetnych wys,tępuje

znaczna ilość traw nies'zlache-Łnych oraz chwastów;

a} łąki polne, nieużyźniane zalewami z pól,

w la'tach suchszych pozi;om wód za niski, wydajność

siana mniej'sza; w latach mo'k rych wydajność więk­

sza, jakość gorsza, dostęp łatwy;

b) łąki nadrze'c zne lub nadjeziorne, niezalewane lub z niedostatecznym odpływem; w la'ta'c h moIk rych poziom wód za wysoki, ilość siana większ.a,

lecz jakość gorsza; w la-Łach suchych ilo'ść siana

mniejsza, le·c z jakość lepsza, dos1tęp utmdni'o ny tylko w razie ,długotrwałych deszczów;

c) łąki torfowe zmeljorowane z mate.rją organiczną bardzo lub w znaC'znej części rozłożoną

i wskutek tego dość prze,p uszcza<1ne, posiadające

urządzenia do spięhzania wody gruntowej lub też

łąki z urządzeniami, jak w klasie II, jednak z mniej

rozł.ożoną materją organiczną;

d) łąki podgórskie i niżej poł·ożone, lepsze łąki

górskie; łąki sztuczne lub naturalne, zmeljorowane

i przynosrzące odpowłedni zbiór siana mogą być zaliczane do klasy II.

W klasie III obok traw szlachetnych występu­

ją stokłosy. wiechlin~, ~ietlica, SZCZ~Wi. a także

grubsza flora chwastowo Ja'~ skrzypy. Sttowle.

Klasa IV.

Ląki średnie.

Łąki przeważnie jednokośne

a) łąki zbyt suche o glebie przepuszczalnej,

mało zasohne, nadające się ra'c zej pod uprawę rolną,

poziom wód gruntowych zbyt niski, dostępne,

o powie'rzchni mniej więcej równej, uil"odlzaj siana

w latach suchych obniża się do 10 q z 1 ha, w lata,ch

mokrych może się znacznie podinieść, siano może

być średniej lubnaweł dobrej jakości;

b} łąki mogące, ze w'z.glęclu na wydajność i jakość siana, być zaliczone do klas wyższych. lecz na

których sprzęt jest znacznie utrudniony z powodu

nierówności powierz'c hni, obecności krzaków lub kamieni. jark o też do których jest utrudniony dostęp lub

podlegają one częstym powodziom;

cl łąki torfowe. zmeljorowane. z materją organiczną mało rozłożoną, posiadające urządzenia dO'

spiętrzania wody gruntowej, jedna'kże z małym zasięgiem podsiąkania wody wskutek małej przepuszczalności torfu lub też łąki torfowe o roślinności gorszej jakości niż w klasach wyższych;

d} łąki górskie wyżej położone lub mniej do~

stępne.

Wśród flory klasy IV spotyka s'ię zawsze,

a w miejscach niższych, nawet obficie, skr:zypy,

trzciny, sitowia, turzyce.

Nr. 19.

Dzienni!i Ustaw. Poz. 107.

Klasa V.

Łąki słabsze.

Łą:ki przeważnie jednokośne

a) łąki zbyt m01kre, poziom wód

gru,n towych

zbyt wysoki, dostęp często utrudni'o ny, z. re~~ły

sprzęt ręczny, ,z biór ,s iana dość obfity, lecz hcheJ J~­

kości, składający .się'·w przeważającej ilości z ro-ślm

grubych i kwaśnych;

b) łą'ki śródleśne, zacienione, bądź zachwaszczone Horą leśną nawet w dobrych stosunka,c h wi'lgótnośdowych.

."

Wśród flory klasy V spotykają się na łąkach,

·wymienionych w pkt. a) obficie skrzypy, trz;ciny, sitowia i turzyce; a łąki, wymienione W' plkt. b), czę­

stolkroć 'z achwaszczone są florą leśną·

Klasa VI.

Łąki najsłabsze.

Łąki liche jednokośne

a) łąki na glebach bagiennych; dostęp utrudniony; sprzęt ręczny; wywożenie siana bardzo

uciążliwe, często możliwe tylko w pe1

wnych porach

roku; na:leżą tu między innemi wierzchowiny wód

otwartych i zamkniętych (o ile kos'i się na nich trawę), moczary nad bn;eig ami rzek i jezior lub na drodze wód, wybijających się stale na powierzchnię

oraz w bagnistych kotlinach bez odpływów ; w latach

. wyjątkowo mokrych zbiór może być zupełnie uniemożliwiony; zbiór s'iana może być dość znaczny, lecz

jest ono bardzo liche, składające się wyłącznie z roślin grubych i, kwaśnych i nadaje się wi' ęce: j na podściół;

b) wszystk,ie pozostałe łą!ki, które z jakichkolwiek bądź powodów nie mogą być zaliczone do klas

wyższych.

.

Wśród flory klasy VI obficie występują shzypy, 'kzciny, sitowie, zjawiają się chwasty hujące .

c.

PASTWISKA.

Pastwiska są zaliczane do .poszczególnych klas

na podstawie średniej wydajności i jakości · paszy. Jako czynniki wtórne, wpływające na zaliczenie do

kla1sy wyższej lub niższej, winny być brane również

pod u,wagę: rodzaj gleby, warunki Iklima tyczne i stosunki wodne gruntu, potrzeba i łatwość meljoracji,

st8lnkultury i stopień pielęgnacji, ukształtowanie

i wystawa terenu oraz bliskość wodopoju.

Klasa I.

Pastwiska najlepsze.

..

Pa's tw:iska urządeone na pierwsz~j ja1k, ości gruntach mineralnych (jak Ii II klasa gruntów ornych),

posiadające odpowiednie stosun'ki wilgotnościowe

z odpowiednim poziomem wód gruntowych, bądź

wskutek dostatecznejillości (powyżej 600 mm rocznie) i odpowiednio rozłO'żonych opadów atmosferycznych, bądź też na skutek celowychzabie·g ów

meljoracyjnych. Okres wypasu co najmniej S-miesięczny, bez prze'rw w tym 'Okre:sie . Powierzchnia

równa, pastwisko łatwo dostępne. Roślinność szlacheha typowo pąsŁwiis,kowa, wystarczająca do dobrego wyżywienia 3-4 krów (łącznie :O'koło 1300 kg

żywej waj,!i) na l ha, bez dożywienia.

275

Klasa II. Pastwiska bardzo dobre.

Od pa·stwisk I klasy różnią się

al bądź nieco mniejszą zas'obnością ~leby, czy

gorszemi jej warunkami fizycznemi (np. torfy, jak

w klasie III gruntów ornych);

b) bądź też nieco gorszemistosuntkami wiłigot­

nościowemi, czy to z powodu mniejszej ilości (około

600 mm rocznie) lub gorzej rozłożonych opadów, co

może powodować w niesprzY1a~ących warunkach

,'krótkie przerwy w okres,i e pasania, czy też. w:s;~~tek

niemożności dosta·rczenia wody przez IstnIejące

urządizenia meljoracyjne wszyst.kim parcelom według potrzeby. Jakość paszy taJka sama, j,aJk na pastwilSkach klasy I, le'c z i, lość przeciętnie mniej:sz~,

umożbwiająca dobre wyżywieni'e do 3 'k rów (łączme

około 1000 kg żywej wagi) na l ha bez cro,ży,wienia.

Klasa III. Pastwiska dobre.

Gleba o własnościach fizycznych i chemicznych

gorszych niż w klasie I i II Uak w średnich klasach

gruntów OTllych). Pastwiska dostępne o równej powierzchni, o malej ilości kęp. Ilość paszy dostateczna do dohre 6 0 wyżywienia średnio 2 'krów [łącznie

około 800 kg żywej wagi) na l ha bez dożywienia.

Jakość paszy dobra, przyczem jednak obok najsz.lachetniejszej roślinności pastwisko.w ej ,występuje

mniej szlachetna i chwasty

a) pastwiska na gruntach bardziej zwięzłych

z niewyso:ką (olkoło S50 mm rocznie) illością opa!dów

lub na lżejszych o znaczniej's zej i,lo'śc'i opadów (około 600 mm rocznie), po,ziom wód gruntowych w dużym s.t opniu zależny od warunków at:mO'sfe:ycz.t.ty.c~,

w latach wilgotniejs zych porost rośhnnoścl bUJmeJszy, jak,ość leps za, w latach suchszych porost słab­

szy i dłuższe przerwy w pasanil1J;

b) pastlwlska na gruntach dość żyznych {) za

wysokim normalnie poziomie wód g,r untowych, powodującym w latach wilgotn1iejszych możność uszkadzania darni przez pasące się zwierzęta i gorszą jakość paszy skutkiem dość

znacz,nej przymieszki

chwastów; w latach suchs'z ych jaJkość paszy lepsza,

ale ilość mn'i ejsza i możliwość przerw w okresie pasania; pastwiska o lepszych stosunkach wilgotnościowych i zalewane żyznemi wodami, przyczem ,z alewy nie powodują dłuższej przerwy w pasaniu; mogą być zaliczone , zależnie od swej wydajności, do

klasy II;

cJ pastwis'ka urządzone na gruntach torfowych,

jak w klasie IV gruntów ornych;

d) pastwiska górskie z okresem wypas.ania n~e

krótszym niż 3 1/2 miesiąca, łatwo dostępne l praWIe

me kamieniste.

Klasa IV. Pastwiska średnie.

Pastwiska wymagające do normalnego użytko­

wania meljoracji, dostarczające paszy do dobrego

wyżywienia 1-2 -kró.w (łącznie OKoło 500 kg żywej

wagi) na l ha bez dożYlwienia, powierzchnia mniej

więcej równa, obecność krzaków, kamieni i kęp dopuszczalna j

Nr. 19.

Dziennik Ustaw. Foz. 107.

aj pastwiska na gruntach średnich jakości,

o małej przeciętnej ilości opadów (mniej niż 550 mm

rocznie) i zbyt nisJkim poziomie wody gruntowej; pasza może być średniej lub nawet dobrej jakości, ilość

piewielka; ze wz.ględu na duże przerwy w okresie

pasania, nadają się raczej pod uprawę rolną;

, bl pwstwiska na gruntach torfowych, analogicznych do zaliczonych do klasy V gruntów ornych.

Klasa V.

Pastwiska najsłabs~e.

Pastwiska, na których nie może znaleźć pełne­

go wyżywienia 1 krowa na 1 ha. Meljoracje potr'z eb·

· ne, lecz często utru,dnione;

a) pas,t'wvs'ka na glebach lel&ich, za suchych,

· mało również stosowanych pod uprawę; roślinność

' nikła, jakość pa's zy licha;

·

b)pastwLska na glehach bagiennych; często

nie mo'żna pasać na całej powie'r zchni, jakość paszy

_ z'upełnie licha. pas,twiska bywaią czę ściowo wyka, szane, da,jąc siano zdatne 1"aczej na podściół;

cI pastwiska, które z jakichkolwiek bądź powodów nie mogą być zaliczone dlo ik!la's wyższych (n:p.

strome stoki).

D.

Klasa I.

Klasa III.

Grunty pod wodami zamkpiętemi, posiada j ące.

jako n a turalną glebę dna, grunfy zalic zone do klasy III gruntów nrnych, opisanych IW pkt. al. b). c). f)

i g) oraz klasy IV opisanych w p'k t. d).

GRUNTY POD WODAMI.

Grunty pod wodami najlepsze.

Klasa IV.

Grunty pod wodami bardzo dobre.

Grunty pod wodami zamkniętemi, posiadaiące ,

jaiko natur.alną glebę dna, grunty zaliczone do kla-

Grunty pod wodami średnie,

Grunty pod wodami zamikniętemi. posiadające.

jako naturalną glebę dna, grunty zaliczone do kla~

sy IV gruntów ornych. opisanych w p'kt. a). e), f) i g} .

Klasa V.

Grunty pod wodami słabe.

Grunty pod wodami zamkniętemi. posiadające,

ja'ko naturalną glebę dna, gruntyzahczone do klasy V gruntów ornych .

Klasa VI.

Grunty pod ~odami najsłabsze.

Grunty pod wodami zamknięŁemi, posiadającę,

dna, grunty zaIrczone do ldą­

sy VI gruntów ornych oraz grunty pod wodami

otwartemi.

Obniża się klasyfikację o jedną klasę w ,przypadkach, gdy zachodzi jeden z następujących warunków

1) dno jest nie równe, niedające się osuszyć zapomocą normalnych śrndków;

,

2) zbiornik wody ma zlewnię z przewagą lasów, to rfowisk kwaśnych łąk. bagien, co wpływa na

kwasowo ść wody;

3) zbioTniki wód zasi,l ane są przewaZll1e ze

źródeł (nie dotyczy stawów pshągowych);

4) przepływ wód jest nieunikniony;

5) nadmiar !Wód (burzowych, z wylewów rzek

czy strumieni i t. p.);

6) dopływ wód jes t n iedos tateczny (sezonowy);

7) nadmierna przesiąkliwość dna.

W przypadku zbiegu dwóch lub więcej czynników, wyżej wymienionych , można obniżyć 'klasyfikac,ję o dwie klasy.

jaknnaturalną glebę

Grunty pod wodami zamkniętemi. posiadające,

jako ńaturalną glebę dna, grunty zaliczone do klasy I g'r untów ornych.

Klasa II.

Grunty pod wodami dobre.

Pastwiska słabsze.

Pastwiska dostarczające paszy do dobrego wvżywienia 1 krowy na 1 ha bez dożywienia , Obecność 'krzaków. kamieni i kęp dopusz'c zalna;

al pastwiska na gruntach lże'j1szych oza wysokim normalnie poziomie wód gruntowych; w latach

wi:}.g'oŁniej'szych pasanie utrudnione z POWO?U psucia się darni, liczne kępy śmiałka darmowego;

w paszy przeważają rośliny nieodpowiednie; w latach suchszych łatwiejsze pasanie i jakość paszy

-lepsza;

b) pastwiska górskie, o gorszej ja,kości traw

niż nazahczonych do kla,s y III i trudniej od nich do· stępne, więcej kamieniste, jednak możliwe do normalnego' wypasania lub z okresem wypasu 'krótszym

- niż 3 )1 miesiąca.

Klasa VI.

sy II gruntów ornych, do klasy III opisanych w pkt.

d) i e} oraz do klasy IV w pkt . bJ i c).

E.

NIEUŻYTKI.

Do nieużytków zalicza się lotne piaski, bagna,

(rojsty). strome stoki i parowy niemożli­

we do u ż ytkowania jako grunt y orne , leśne lub pa stwiska . s kały , szut rowiska, okopy , doły po żwirze,

torfle, glinie, piasku i t. p.

mokradła

,

Nr. 19.

DzienniK Ustaw. Poz. 107.

Dziennik Ustaw. p.o·z. 105, 106 i 107.

życie

Nr. 19.

z dniem ogłoszenia.

te uprawnienia powiatowym władzom administracji

ogólnej.

Prezydent Rzeczypospolitej: I. M oścźcki

Prezes Rady Ministrów: L. Kozłowski

:Minister Skarbu: WI. Zawadzki

Załącznik ' Nr.

1 do rozp. Min. Roln.

i Reform Roln. 'Z" dnia '16 marca 1935' r.

(poz. 107).

A.

GRUNTY ORNE.

części,