Ustawa z dnia 20 grudnia 1934 r. w sprawie dodatków do podatku spożywczego od cukru.

(1)

Upoważnia się Ministra Skarbu do pobierania do podatku spożywczego od cukru, ustanowionego

rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 września 1927 r. o opodatkowaniu

cukru (Dz. U. R. P. Nr 81, poz. 700), zmienionem ustawą z dnia 27 lutego 1931 r. (Dz.

U. R. P. Nr 23, poz. 136), - dodatku w wysokości 5 zł od 100 kg cukru wszystkich gatunków.

(2)

Nadto Minister Skarbu jest uprawniony do wprowadzenia osobnego dodatku do podatku

spożywczego od cukru w głowach, kostkach i kawałkach, w wysokości 3,50 zł od 100 kg;

cukier w postaci pudru i kryształu (rafinowany i nierafinowany) nie podlega opłacie

tego dodatku.

(3)

Minister Skarbu określa w razie wątpliwości, jakie rodzaje cukru podlegają opłacie

osobnego dodatku, określonego w ustępie drugim artykułu niniejszego.

Od ustanowionych ustawą niniejszą dodatków do podatku spożywczego od cukru nie będzie

pobierany dodatek, wprowadzony na podstawie ustawy z dnia 12 lutego 1931 r. o poborze

10% dodatku do niektórych podatków i opłat stemplowych (Dz. U. R. P. Nr 16, poz. 82).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.