Ustawa z dnia 15 marca 1934 r. o obronie przeciwlotniczej i przeciwgazowej.

(1)

W czasie, gdy grozi niebezpieczeństwo ataku lotniczego lub gazowego, Minister Spraw

Wojskowych lub wyznaczone przez niego w drodze rozporządzenia władze władni są zarządzić

pogotowie przeciwlotnicze i przeciwgazowe na całym obszarze Państwa lub jego części.

(2)

Na obszarze wojennym prawo to służy Naczelnemu Wodzowi lub wyznaczonym przez niego

władzom.

Zarządzenie pogotowia powinno być bezzwłocznie podane do publicznej wiadomości na

obszarze, dla którego zostało zarządzone, przy pomocy środków, zapewniających natychmiastowe

jego rozpowszechnienie.

(1)

Zarządzenie pogotowia

1)

uprawnia właściwe władze do podejmowania w czasie pogotowia wszelkich czynności i

wydawania nakazów i zakazów, potrzebnych do przeprowadzenia obrony przeciwlotniczej

i przeciwgazowej, i zapewnienia wykonania ich w razie potrzeby przy użyciu środków

przymusowych;

2)

powoduje powstanie z mocy samego prawa obowiązku osobistych i rzeczowych świadczeń

wojennych oraz służby pomocniczej na czas pogotowia.

(2)

Władze właściwe w rozumieniu ust. (1) określą w drodze rozporządzenia Ministrowie

Spraw Wojskowych i Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

Po ustaniu przyczyny, uzasadniającej zarządzenie pogotowia, władza, która pogotowie

zarządziła, albo Minister Spraw Wojskowych - a na obszarze wojennym Naczelny Wódz

- zarządza odwołanie pogotowia i podaje to do publicznej wiadomości w sposób, przewidziany

w art. 2.

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzeń właściwość władz oraz zakres i sposób

przygotowania w czasie pokoju obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej, tudzież związane

z tern obowiązki osób fizycznych i prawnych oraz instytucyj i władz w dziedzinach

1)

zorganizowania, wyszkolenia i wyposażenia w sprzęt personelu, powołanego do tej obrony;

2)

zorganizowania sieci obserwacyjnej i alarmowej;

3)

regulacji i zabudowania osiedli;

4)

budownictwa publicznego i prywatnego;

5)

maskowania miejscowości, objektów komunikacyjnych, zakładów przemysłowych, elektrycznych,

użyteczności publicznej oraz innych objektów i urządzeń, mających znaczenie społeczne;

6)

dostosowania istniejących objektów budowlanych i innych nieruchomości do potrzeb obrony,

jeśli obrona ta ma doniosłość społeczną;

7)

przystosowania systemu oświetlenia zewnętrznego i wewnętrznego miejscowości, objektów

budowlanych i innych nieruchomości do potrzeb tej obrony;

8)

zaopatrzenia w wodę miejscowości, objektów, zakładów i urządzeń, wymienionych w pkt.

5);

9)

budowy, utrzymania i użytkowania wszelkich linij komunikacyjnych i związanych z niemi

urządzeń;

10)

urządzeń technicznych w instytucjach użyteczności publicznej oraz w zakładach przemysłowych

i elektrycznych;

11)

przeprowadzania ćwiczeń personelu, wymienionego w pkt. 1), oraz pogotowi i alarmów

próbnych ludności, jak również objektów, zakładów i urządzeń, wymienionych w pkt.

5), w obronie przeciwlotniczej i przeciwgazowej;

12)

ratownictwa i lecznictwa osób, które padły ofiarą ataku lotniczego lub gazowego;

13)

pokrywania kosztów leczenia i zaopatrzenia na wypadek niezdolności do pracy z tytułu

uszkodzeń, doznanych w związku z przygotowaniem lub przeprowadzaniem obrony;

14)

uświadomienia oraz zorganizowania luddności w obronie przeciwlotniczej i przeciwgazowej;

15)

wprowadzenia w szkołach i zakładach naukowych obowiązkowej nauki lub wykładów oraz

ćwiczeń praktycznych z zakresu tej obrony;

16)

systemu zaopatrzenia ludności w przyrządy i środki obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej.

(1)

Koszty, związane z poczynaniami, wymienionemi w art. 5, ponoszą

1)

Skarb Państwa w zakresie poczynań, mających doniosłość dla całokształtu obrony w granicach

kredytów budżetowych;

2)

związki samorządowe w zakresie poczynań, mających doniosłość dla całokształtu obrony

na ich terytorjum;

3)

zakłady przemysłowe, elektryczne i użyteczności publicznej w zakresie, mającym na

celu ich obronę;

4)

zakłady ubezpieczeń i instytucje ubezpieczeń społecznych w zakresie poczynań, należących

do ich zakresu działania, lub mających dla tego zakresu doniosłość;

5)

organizacje społeczne, zajmujące się ratownictwem, oraz te, których statuty przewidują

współdziałanie w obronie przeciwlotniczej i przeciwgazowej - w zakresie poczynań,

należących do ich zakresu działania;

6)

właściciele lub posiadacze objektów budowlanych i innych nieruchomości - w zakresie,

mającym na celu obronę tych nieruchomości albo osób, w nich zatrudnionych.

(2)

Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia rodzaje zakładów przemysłowych, obowiązanych

według ust. (1) pkt. 3) do ponoszenia kosztów, oraz unormuje szczegółowo zakres i

sposób pokrywania kosztów, związanych z przygotowaniem obrony przeciwlotniczej i przeciwgazowej.

(1)

Kto wykracza przeciw nakazom i zakazom, wydanym na podstawie art. 3 ust. (1) pkt.

1), podlega karze więzienia do lat 2 i grzywny lub aresztu do lat 2 i grzywny.

(2)

W przypadkach mniejszej wagi sąd może orzec karę aresztu do miesięcy 6 lub grzywny

do 5.000 złotych.

Kto wykracza przeciw rozporządzeniom, wydanym na podstawie art. 5, podlega w drodze

administracyjnej karze aresztu do miesięcy 3 lub grzywny do 3.000 złotych albo obu

tym karom- łącznie.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom: Spraw Wojskowych, Spraw Wewnętrznych,

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz Opieki Społecznej, każdemu we właściwym

mu zakresie działania, w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.