Ustawa z dnia 5 marca 1934 r. o nadzorze nad hodowlą bydła, trzody chlewnej i owiec.

(1)

W celu stwierdzania wartości hodowlanej bydła, trzody chlewnej i owiec będą prowadzone

przez izby rolnicze księgi zarodowego bydła, zarodowej trzody chlewnej i zarodowych

owiec, oraz wydawane rodowody i inne zaświadczenia z tych ksiąg. Izby rolnicze mogą

powierzać organizacjom rolniczym prowadzenie tych ksiąg oraz wydawanie rodowodów i

zaświadczeń tylko za zgodą Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.

(2)

Prowadzenie ksiąg gospodarskich zwierząt zarodowych, wymienionych w ustępie poprzedzającym,

oraz wydawanie rodowodów i zaświadczeń przez osoby prywatne lub instytucje, nie upoważnione

do tego w myśl ustępu poprzedzającego, jest wzbronione.

(1)

Wpisywanie zwierząt do ksiąg gospodarskich zwierząt zarodowych będzie dokonywane na

żądanie właścicieli tych zwierząt, wydawanie zaś rodowodów i zaświadczeń - na żądanie

osób interesowanych.

(2)

Wymagania, jakim powinny odpowiadać zwierzęta, które mogą być wpisane do ksiąg gospodarskich

zwierząt zarodowych, a w szczególności wymagania pod względem pochodzenia i wartości

użytkowej oraz zasady prowadzenia tych ksiąg - ustala Minister Rolnictwa i Reform

Rolnych.

(1)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustala wymagania, jakim winny odpowiadać zarodowe

obory, chlewnie i owczarnie.

(2)

Z chwilą ustalenia tych wymagań nazwy, zawierające określenie „zarodowy”, mogą być

używane tylko na oznaczanie tych gospodarstw hodowlanych, co do których izba rolnicza

stwierdzi, że gospodarstwa te odpowiadają wymaganiom, ustalonym na podstawie ustępu

poprzedzającego.

(1)

Izby rolnicze za zgodą Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych mogą uznawać pewne rasy

bydła, trzody chlewnej i owiec za odpowiednie pod względem hodowlanym dla poszczególnych

obszarów (gmin, powiatów) w okręgach swej działalności.

(2)

W razie uznania pewnych ras bydła, trzody chlewnej lub owiec za odpowiednie dla danego

obszaru, zwierzęta innych ras, hodowane na tym obszarze, mogą być wpisywane do ksiąg

gospodarskich zwierząt zarodowych (art. 1) jedynie w przypadkach i pod warunkami,

ustalonemi przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.

(3)

W razie zmiany uznanej rasy (ust. (1)), rasę poprzednio uznaną uważa się nadal w okresie

lat trzech również za odpowiednią dla danego obszaru.

(1)

Izby rolnicze przeprowadzać będą na żądanie właścicieli bydła, trzody chlewnej lub

owiec kontrolę wartości użytkowej tych zwierząt oraz wydawać odpowiednie świadectwa.

(2)

Przepisy o kontroli wartości użytkowej zwierząt oraz o wydawaniu świadectw wyda Minister

Rolnictwa i Reform Rolnych.

(1)

Pokrywanie cudzych krów, świń i owiec dozwolone jest tylko rozpłodnikami, uznanemi

dla danego obszaru.

(2)

Wyraz „rozpłodnik” oznacza w rozumieniu niniejszej ustawy buhaja po ukończeniu 10

miesięcy życia, knura po ukończeniu 6 miesięcy oraz tryka po ukończeniu 3 miesięcy.

(3)

Wyrazy „rozpłodnik uznany” oznaczają w rozumieniu niniejszej ustawy rozpłodnika, na

którego właścicielowi wydane zostało świadectwo uznania (art. 7 ust. (1)).

(4)

Rozpłodnik, wybrany na podstawie art. 7 ust. (3), jest rozpłodnikiem uznanym tylko

na obszarze tej gminy, dla której został wybrany.

(1)

Do orzekania o uznaniu rozpłodników za odpowiednie do hodowli i wydawania właścicielom

rozpłodników wybranych bezpłatnych świadectw uznania powołuje się komisje kwalifikacyjne

przy izbach rolniczych.

(2)

Komisje kwalifikacyjne uznają jako odpowiednie do hodowli te z pośród doprowadzonych

rozpłodników, które należą do rasy, uznanej za odpowiednią (art. 4), oraz odpowiadają

wymaganiom, ustalonym przez Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych.

(3)

Jeżeli ilość rozpłodników, wybranych na podstawie ustępu poprzedzającego, nie jest

dostateczna dla zaspokojenia potrzeb hodowlanych gminy, komisja kwalifikacyjna może

z pośród pozostałych rozpłodników, nie odpowiadających wymaganiom, określonym w ustępie

poprzedzającym, wybrać najodpowiedniejsze do hodowli w ilości niezbędnej do zaspokojenia

potrzeb hodowlanych tej gminy.

(4)

Zakres działania, organizację, postępowanie, okresy działania komisyj, wzory oraz

terminy ważności świadectw uznania ustala Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.

(5)

Koszty podróży i diety członków komisyj ponoszą instytucje, delegujące te osoby.

(1)

Właściciele rozpłodników obowiązani są zgłaszać je do zarządu gminy oraz doprowadzać

przed komisję kwalifikacyjną w czasie i miejscu, wyznaczonem przez izbę rolniczą.

(2)

Obowiązek doprowadzania rozpłodników przed komisję kwalifikacyjną nie dotyczy rozpłodników,

zapisanych do ksiąg gospodarskich zwierząt zarodowych (art. 1).

(1)

Jeżeli na obszarze gminy niema dostatecznej ilości rozpłodników uznanych, odpowiadających

wymaganiom, ustalonym na podstawie art. 7 ust. (2), gminy oraz powiatowe związki samorządowe

obowiązane są zapewniać miejscowym rolnikom konieczną ilość takich rozpłodników.

(2)

O ilości rozpłodników uznanych, potrzebnych dla poszczególnych gmin, rozstrzyga wydział

powiatowy na podstawie zasad, ustalanych przez właściwą izbę rolniczą,

(3)

Koszty nabywania przez gminy rozpłodników ponosi Państwo w wysokości 10%, powiatowe

związki samorządowe w wysokości 25% oraz zainteresowane gminy w wysokości 65% ogólnej

sumy kosztów.

(4)

Gminy sąsiadujące mogą łączyć się celem wspólnego kupna rozpłodników.

(5)

Za pokrywanie krów, świń i owiec uznanemi rozpłodnikami gminnemi zarząd gminy może

ustanawiać opłaty, które winny być zatwierdzone przez władzę nadzorczą.

(6)

Zarząd gminy obowiązany jest prowadzić spisy rozpłodników oraz zawiadamiać komisję

kwalifikacyjną o ilości krów, świń i owiec, znajdujących się na obszarze gminy.

(1)

Izby rolnicze, po zasięgnięciu opinji właściwych powiatowych związków samorządowych,

mogą za zgodą Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych ustanawiać na swą rzecz opłaty od

rozpłodników nie uznanych w wysokości 50 zł od buhaja, 25 zł od knura i 10 zł od tryka

za każdy rok kalendarzowy oraz ustalać terminy uiszczania tych opłat.

(2)

Opłaty, przewidziane w ustępie poprzedzającym, pobierają zarządy gmin, przyczem za

czynności te otrzymują 25% pobranych opłat.

(3)

Izba rolnicza może umarzać zaległe opłaty w przypadkach, zasługujących na szczególne

uwzględnienie.

(4)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustali, jakie rozpłodniki nie uznane wolne być

mają od opłat, przewidzianych w ust. (1).

Grzywną do 20 zł karany będzie

1)

kto nie zgłasza zarządowi gminy rozpłodnika lub nie doprowadza go przed komisję kwalifikacyjną

(art. 8);

2)

kto dopuszcza do powstania warunków, przy których jest możliwe pokrycie rozpłodnikiem

nie uznanym cudzej krowy, świni lub owcy (art. 6 ust. (1)).

(1)

Grzywną do 300 zł karany będzie

1)

kto pokrywa rozpłodnikiem nie uznanym cudzą krowę, świnię lub owcę (art. 6 ust. (1));

2)

kto wbrew postanowieniu art. 1 ust. (2) prowadzi księgi gospodarskich zwierząt zarodowych

oraz wydaje rodowody i zaświadczenia;

3)

kto wbrew postanowieniu art. 3 ust. (2) używa na oznaczenie obory, chlewni lub owczarni

nazwy, zawierającej określenie „zarodowy”.

(2)

W razie wydania orzeczenia karnego w myśl pkt. 1) artykułu niniejszego powiatowa władza

administracji ogólnej może zarządzić wytrzebienie rozpłodnika na koszt i ryzyko właściciela.

(1)

Orzecznictwo w sprawach o czyny karalne, przewidziane w niniejszej ustawie, należy

do powiatowej władzy administracji ogólnej.

(2)

W orzeczeniu skazującem władza administracyjna na wypadek niemożności ściągnięcia

grzywny oznaczy karę zastępczego aresztu stosownie do art. 10 prawa o wykroczeniach.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych.

(1)

Postanowienia art. 1 - 5, 12 pkt. 2) i 3) oraz art. 13 - 16 wchodzą w życie z dniem

ogłoszenia ustawy niniejszej ma całym obszarze Państwa z wyjątkiem województwa śląskiego.

(2)

Postanowienia art. 6 - 11, 12 pkt. 1) oraz ustępu ostatniego tego artykułu wchodzą

w życie w zastosowaniu do bydła na obszarach gmin i powiatów, na których była wprowadzona

w życie ustawa z dnia 28 października 1925 r. o nadzorze państwowym nad buhajami (Dz.

U. R. P. z 1933 r. Nr 10, poz. 69) - z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy.

(3)

Terminy wejścia w życie postanowień art. 6 - 11, 12 pkt. 1) oraz ustępu ostatniego

tego artykułu w zastosowaniu do bydła na obszarach gmin i powiatów, na których nie

była wprowadzona w życie ustawa, wymieniona w ustępie poprzedzającym, jak również

terminy wejścia w życie postanowień art. 6 - 11, 12 pkt. 1) oraz ustępu ostatniego

tego artykułu w zastosowaniu do trzody chlewnej lub owiec na obszarach gmin i powiatów,

- ustala w drodze rozporządzeń Minister Rolnictwa i Reform Rolnych na wniosek izby

rolniczej, przedstawiony za zgodą właściwego powiatowego związku samorządowego za

pośrednictwem wojewody. Powyższy wniosek izby rolniczej może dotyczyć tylko tych obszarów,

dla których - stosownie do postanowienia art. 4 ust. (1) - zostały uznane odpowiednie

rasy bydła, trzody chlewnej lub owiec i jedynie tych zwierząt, których rasy zostały

uznane. Wniosek może dotyczyć każdego rodzaju określonych wyżej zwierząt oddzielnie

lub kilku rodzajów razem.

(4)

Ustalone na podstawie ustawy z dnia 28 października 1925 r. o nadzorze państwowym

nad buhajami (Dz. U. R. P. z 1933 r. Nr 10, poz. 69) rasy bydła w okręgach hodowlanych

uważa się za rasy uznane za odpowiednie pod względem hodowlanym dla poszczególnych

obszarów (art. 4).

(5)

Świadectwa uznania, wydane na podstawie ustawy, wymienionej w ustępie poprzedzającym,

których termin ważności nie upłynął, uważa się za świadectwa uznania w rozumieniu

niniejszej ustawy.

Z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy traci moc obowiązującą ustawa z dnia 28 października

1925 r. o nadzorze państwowym nad buhajami wraz ze zmianami, wprowadzonemi art. 6

rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. o unormowaniu właściwości

władz i trybu postępowania w zakresie administracji rolnictwa i reform rolnych (Dz.

U. R. P. z 1933 r. Nr 10, poz. 69).