Ustawa z dnia 13 marca 1934 r. o filmach i ich wyświetlaniu.

Filmami w rozumieniu ustawy niniejszej są naświetlone taśmy kinematograficzne.

(1)

Prowadzenie przedsiębiorstwa sprzedaży i wynajmu filmów wymaga uprzedniego uzyskania

koncesji wojewódzkiej władzy przemysłowej.

(2)

Udzielanie i odbieranie koncesyj, przewidzianych w ust. (1), odbywa się przy zastosowaniu

odpowiednich przepisów prawa przemysłowego.

(3)

Rada Ministrów może wydać przepisy, według których powinny być prowadzone przedsiębiorstwa

sprzedaży i wynajmu filmów.

(1)

Dla urządzenia wytwórni filmowych oraz laboratorjów filmowych (zakładów wywoływania,

utrwalania, suszenia, kopjowania i montowania zdjęć filmowych) jest wymagane uprzednie

zatwierdzenie projektu urządzenia przez wojewódzką władzę przemysłową.

(2)

Do zatwierdzania urządzeń, wymienionych w ust. (1), stosuje się odpowiednie przepisy

prawa przemysłowego, dotyczące zatwierdzania urządzeń zakładów przemysłowych.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzeń regulować przywóz filmów do obszaru Rzeczypospolitej

z zagranicy oraz z obszarów, na których ustawa niniejsza nie obowiązuje.

Rada Ministrów może w drodze rozporządzenia ustanowić opłaty za wystawienie pozwoleń

na publiczne wyświetlanie filmów (art. 15 ust. (1)).

(1)

W budżecie Państwa będą na cele popierania krajowej wytwórczości filmowej przewidziane

dotacje w wysokości wpływów z opłat, wymienionych w art. 5.

(2)

Przepisy, normujące zakres i sposób popierania krajowej wytwórczości filmowej, wyda

Rada Ministrów.

(3)

Rada Ministrów może powołać do życia Radę Filmową, jako ciało doradcze w zakresie

popierania krajowej wytwórczości filmowej i opieki nad filmem jako czynnikiem, służącym

kulturze państwowej, społecznej i artystycznej.

Prowadzenie przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania filmów zapomocą aparatu kinematograficznego

wymaga pozwolenia wojewódzkiej władzy administracji ogólnej,

Pozwolenie, przewidziane w art. 7, może uprawniać do wyświetlania filmów

1)

w pewnym określonym lokalu (przedsiębiorstwo z siedzibą stałą),

2)

sposobem wędrownym, t. j. w pewnych określonych miejscowościach lub na pewnym obszarze

Państwa bez zakładania siedziby stałej.

Pozwolenia na prowadzenie przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania filmów należy

odmówić, jeżeli

1)

udzielenie pozwolenia sprzeciwia się interesowi publicznemu,

2)

ubiegający się nie ma prawa samodzielnego rozporządzania swoim majątkiem,

3)

ubiegający się o pozwolenie na prowadzenie przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania

filmów sposobem wędrownym nie ma obywatelstwa polskiego,

4)

lokal, przeznaczony do publicznego wyświetlania filmów (art. 8 pkt. 1)), ze względu

na swoją budowę, usytuowanie lub wewnętrzne urządzenie nie czyni zadość przepisom

o budowie i urządzeniu lokali, przeznaczonych do wyświetlania filmów.

Pozwolenie na prowadzenie przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania filmów może być

cofnięte przez władzę, która udzieliła pozwolenia, jeżeli

1)

przedsiębiorstwa nie uruchomiono w przeciągu 3 miesięcy od upływu wyznaczonego terminu

uruchomienia przedsiębiorstwa, lub też jeżeli przerwa w ruchu przedsiębiorstwa trwała

dłużej niż 6 miesięcy, a władza, udzielająca pozwolenia, wymienionych czasokresów

nie przedłużyła;

2)

przedsiębiorca został prawomocnie skazany za naruszenie trzykrotnie w ciągu 2 lat

przepisów ustawy niniejszej;

3)

co do osoby przedsiębiorcy zajdzie okoliczność, określona w art. 9 pkt. 2) lub 3);

4)

w lokalu co do usytuowania lub wewnętrznego urządzenia zajdą takie zmiany, które nie

będą czyniły zadość przepisom o budowie i urządzeniu tego rodzaju budynków (lokali),

a braków tych przedsiębiorca nie usunie w oznaczonym przez właściwą władzę terminie;

5)

przedsiębiorca nie spełni warunków, zastrzeżonych przez władzę w udzielonem pozwoleniu

na prowadzenie przedsiębiorstwa.

(1)

Pozwolenie na prowadzenie przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania filmów jest ściśle

osobiste, nie wolno go przenieść na inne osoby fizyczne lub prawne, ani przez czynności

prawne między żyjącymi, ani w drodze rozporządzenia ostatniej woli, prócz przypadków,

o których mowa w art. 12.

(2)

W przypadkach godnych uwzględnienia wolno za zgodą władzy, wskazanej w art. 7, ustanowić

zastępcę do prowadzenia przedsiębiorstwa lub wydzierżawić przedsiębiorstwo. Dla osób

prawnych i małoletnich zstępnych (art. 12) muszą być ustanowieni zastępcy do prowadzenia

przedsiębiorstwa. (3) Osoba zastępcy, jak również osoba dzierżawcy, powinna odpowiadać

warunkom, określonym w art. 9 pkt. 2)i 3).

(1)

W przypadku śmierci przedsiębiorcy należy wdowie na skutek jej zgłoszenia, o ile małżeństwo

nie było separowane z jej winy i nie zachodzą w stosunku do niej przeszkody z art.

9 pkt. 2) lub 3), przedłużyć na czas wdowieństwa pozwolenie na dalsze prowadzenie

przedsiębiorstwa.

(2)

To samo dotyczy uprawnionych do dziedziczenia małoletnich zstępnych przedsiębiorcy

w czasie ich małoletności.

(1)

Do obsługi aparatu kinematograficznego przy wyświetlaniu filmów wolno używać tylko

mechanika, który z pomyślnym wynikiem zdał egzamin z uzdolnienia zawodowego.

(2)

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrami Przemysłu 1 Handlu oraz Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego ustala w drodze rozporządzenia szczegółowe przepisy

o ustanowieniu komisji egzaminacyjnej, jej składzie, o sposobie egzaminowania, o zakresie

wiadomości, wymaganych od kandydatów, ubiegających się o dopuszczenie do egzaminu,

tudzież o kosztach egzaminacyjnych, jak również przepisy, określające zakres obowiązków

mechanika przy obsługiwaniu przyrządu projekcyjnego.

(3)

Wojewódzka władza administracji ogólnej może poszczególne osoby zwalniać od obowiązku

składania egzaminu, określonego w ustępie poprzednim, jeżeli dane osoby wykażą w inny

wystarczający sposób, że posiadają odpowiednie uzdolnienie zawodowe.

(4)

Przepisy ust. (1) - (3) nie odnoszą się do obsługiwania aparatów projekcyjnych małego

typu, służących do wyświetlania filmów niepalnych,

(1)

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami ustala w

drodze rozporządzenia;

1)

wymagania, jakim, niezależnie od przepisów prawa budowlanego, powinny odpowiadać pod

względem przeciwpożarowym, bezpieczeństwa i porządku lokale, przeznaczone do publicznego

wyświetlania filmów, oraz urządzenia techniczne;

2)

przepisy, według których powinny być prowadzone przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania

filmów;

3)

dni, w których, z uwagi na uroczyste obrzędy religijne lub ze względów narodowych,

przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania powinny wstrzymać się od wyświetlania bądź

wszystkich, bądź niektórych filmów.

(2)

Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami ustala w drodze

rozporządzenia wymagania, jakim w zakresie higjeny powinny odpowiadać lokale, przeznaczone

do publicznego wyświetlania filmów, oraz urządzenia techniczne - niezależnie od przepisów

prawa budowlanego.

(3)

Godziny, w których wolno publicznie wyświetlać filmy, oznaczają wojewódzkie władze

administracji ogólnej.

(1)

Tylko te filmy wolno wyświetlać publicznie, na których wyświetlanie uzyskano pozwolenie

władzy, wymienionej w art. 23.

(2)

Wyświetlanie filmów w klubach, kasynach i innych stowarzyszeniach uważa się za publiczne.

Natomiast nie uważa się za publiczne wyświetlanie; w mieszkaniach prywatnych wobec

członków rodziny i zaproszonych gości (kino domowe), zorganizowane przez władze wojskowe

dla żołnierzy, w zakresie urzędowania władz, w celach naukowych i wychowawczych w

instytucjach, w szkole lub poza budynkiem szkolnym, o ile jest ograniczone do uczniów,

nauczycieli i opiek szkolnych.

(3)

Nie jest publicznem w rozumieniu ust. (1) i (2) wyświetlanie filmów dokonywane przez

przedsiębiorstwa sprzedaży i wynajmu lub wytwórców filmów dla swych odbiorców oraz

rzeczoznawców w celu zbadania wartości handlowej filmu.

(1)

Podania o udzielenie pozwolenia na publiczne wyświetlanie filmu mogą wnosić: wytwórcy

filmów oraz przedsiębiorstwa sprzedaży i wynajmu filmów.

(2)

Rozstrzygnięcie podania poprzedza komisyjne badanie filmu w formie rozprawy ustnej

stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca

1928 r. o postępowaniu administracyjnem. Przeprowadzenia rozprawy ustnej nie wymagają

jedynie filmy, przedstawiające krajobrazy lub aktualności (zdarzenia) dnia.

(1)

Badanie filmów obejmuje: tytuł filmu, jego treść oraz wszelkie z filmem bezpośrednio

łączące się słowa mówione, śpiewane lub pisane, jak również dźwięki.

(2)

Badaniu podlegają także pozostające w związku z wyświetlaniem filmów środki reklamy

(fotosy, diafolje, plakaty ilustrowane). Inne środki reklamy nie podlegają badaniu,

winny one jednak odpowiadać ściśle tytułowi i treści filmu, na który uzyskano pozwolenie,

przewidziane w art. 23. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych określi sposób

i termin przedstawiania środków reklamy do zatwierdzenia.

(3)

Zatwierdzenia reklamy wolno odmówić jedynie z powodów, określonych w art. 20 ust.

(1) i (2).

(1)

Badanie filmów i środków reklamy przeprowadzają komisje, których skład, sposób powoływania

iodwoływania oraz zakres obowiązków i uprawnień określi rozporządzenie Ministra Spraw

Wewnętrznych oraz Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

(2)

Przy badaniu filmów treści wojskowej lub związanej z życiem wojska wymagany jest udział

delegata Ministerstwa Spraw Wojskowych.

(1)

Pozwolenie na publiczne wyświetlanie filmu uprawnia do wyświetlania go z reguły tylko

przed osobami, które ukończyły 18 lat życia.

(2)

Przed młodzieżą poniżej lat 18 wolno wyświetlać tylko filmy, których wyświetlanie

uznano wyraźnie dla niej za dozwolone.

(3)

W przerwach wyświetlania filmów, dozwolonych dla młodzieży, nie mogą być demonstrowane

urywki filmów nie dozwolonych dla młodzieży oraz nieodpowiednie dla młodzieży reklamy

handlowe.

(4)

Wyświetlanie filmu dostępnego dla młodzieży nie może być połączone z produkcjami o

charakterze widowiskowym,

(5)

Publiczne wyświetlanie filmów przed dziećmi poniżej lat 6 jest zabronione.

(1)

Władza odmówi pozwolenia na wyświetlanie filmu, jeśli badanie wykaże, że publiczne

wyświetlanie mogłoby: zagrażać żywotnym interesem Rzeczypospolitej, bezpieczeństwu,

spokojowi lub porządkowi publicznemu, narazić na szkodę powagę Rzeczypospolitej lub

jej stosunek do państw zagranicznych, obrażać cześć narodową lub uczucia religijne,

nawoływać do wojny, wpływać na zdziczenie obyczajów u widzów lub działać na nich demoralizująco.

(2)

Władza odmówi pozwolenia na wyświetlanie przed młodzieżą (art. 19 ust. (2)) filmów,

wskazanych w ust. (1), a nadto tych filmów, które mogą oddziałać szkodliwie na rozwój

tych osób pod względem moralnym, umysłowym lub zdrowotnym, albo też spowodować ich

przewrażliwienie.

(3)

Jeżeli powody odmowy pozwolenia odnoszą się tylko do części filmu, władza udzieli

pozwolenia na wyświetlanie filmu z wyłączeniem części zakwestjonowanej, o ile wnoszący

podanie wyrazi zgodę na wycięcie tych części i oddanie ich władzy, udzielającej pozwolenia.

(4)

Władza może ograniczyć pozwolenie na wyświetlanie filmu do pewnego obszaru Rzeczypospolitej,

jeśli uzna, że, ze względu na szczególne stosunki na obszarze wyłączonym, wyświetlanie

na nim filmu mogłoby być szkodliwe z uwagi na interes publiczny.

(1)

Film, na którego wyświetlanie władza odmówiła pozwolenia, można przedstawić do powtórnego

zbadania, jednakże z wyraźnem wskazaniem na tę okoliczność.

(2)

Postanowienie ust. (1) stosuje się analogicznie do reklam, którym odmówiono zatwierdzenia.

(1)

Władza, która udzieliła pozwolenia na wyświetlanie filmu, może zawiesić udzielone

pozwolenie w stosunku do całego lub części filmu, jeżeli istnienie jednego z wymienionych

w art. 20 ust. (1) i (2) powodów odmowy pozwolenia na publiczne wyświetlanie zostanie

ujawnione dopiero po wydaniu pozwolenia.

(2)

W przypadku zawieszenia pozwolenia film podlega z urzędu nowemu badaniu w przeciągu

14 dni od daty zawieszenia. W razie ujemnego wyniku badania pozwolenie należy cofnąć

w całości lub w części (art. 20),

(3)

Pozwolenie na publiczne wyświetlanie filmu gaśnie, o ile chodzi o filmy pełno-programowe,

po upływie lat 6, a o ile chodzi o filmy, przedstawiające aktualności (zdarzenia)

dnia, po upływie 6 miesięcy, zaś na obszarze m. st. Warszawy po upływie 3 miesięcy

od daty wystawienia pozwolenia.

(1)

Pozwoleń na publiczne wyświetlanie filmów udziela oraz środki reklamy zatwierdza Minister

Spraw Wewnętrznych.

(2)

Od odmownej decyzji służy stronie sprzeciw do władzy, wymienionej w ust. (1), który

wnieść należy w ciągu 14 dni od doręczenia decyzji.

(1)

Za badanie filmów ubiegający się o pozwolenie obowiązany jest uiścić opłatę, której

wysokość i sposób uiszczania ustala rozporządzenie, wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrami Przemysłu i Handlu oraz Skarbu.

(2)

Podania i świadectwa w sprawie zatwierdzenia środków reklamy są wolne od opłaty, przewidzianej

w ust. (1), i od opłat stemplowych.

(1)

Nadzór nad publicznem wyświetlaniem filmów sprawują powiatowe władze administracji

ogólnej oraz w trybie nadzoru służbowego wojewódzkie władze administracji ogólnej

i Minister Spraw Wewnętrznych.

(2)

Delegatów tych władz, zaopatrzonych w delegacje służbowe, zarządy instytucyj, wymienionych

w art. 15 ust. (2) zdanie pierwsze, jak również posiadacze przedsiębiorstw publicznego

wyświetlania filmów, obowiązani są wpuścić w każdym czasie do lokalu wyświetlania

filmu i oddać do ich dyspozycji odpowiednie miejsca siedzące.

Posiadacze pozwolenia, przewidzianego w art. 7, oraz instytucje, wskazane w art. 15

ust. (2) zdanie pierwsze, podlegają obowiązkowi wykazania się na żądanie organów,

wymienionych w art. 25, uzyskanem pozwoleniem na publiczne wyświetlanie filmu.

(1)

W razie stwierdzenia, że na wyświetlany publicznie film nie uzyskano pozwolenia, przewidzianego

w art. 23 ust. (1), lub że treść tego pozwolenia nie jest zgodna z wyświetlanym filmem,

delegat władzy (art. 25 ust. (2)) może zarządzić zaprzestanie dalszego wyświetlania

filmu. O zarządzeniu winien on niezwłocznie zawiadomić powiatową władzę administracji

ogólnej.

(2)

Powiatowa władza administracji ogólnej może zarządzić zaprzestanie wyświetlania filmu,

jeżeli ma dostateczne podstawy do przypuszczenia, że wyświetlenie to miałoby się odbyć

z pogwałceniem praw autorskich.

(1)

Kto wykracza przeciwko postanowieniom art. 2 ust. (1), art. 3 ust. (1), art. 7, art.

11, art. 13 ust. (1), art. 15 ust. (1) i (2), art. 19 ustawy niniejszej lub przeciwko

przepisom rozporządzeń, wydanych na tej podstawie, podlega karze aresztu do 1 miesiąca

i grzywnie do 5000 zł, lub jednej z tych kar.

(2)

Kto wykracza przeciw postanowieniom art. 21 i art. 22 ust. (3), podlega karze grzywny

do 200 zł.

(3)

Do orzekania powołane są powiatowe władze administracji ogólnej.

(1)

Przedsiębiorstwa sprzedaży i wynajmu filmów, które powstały przed ogłoszeniem ustawy

niniejszej, nie tracą praw nabytych na podstawie dotychczasowych przepisów.

(2)

Wymienione w ust. (1) przedsiębiorstwa sprzedaży i wynajmu filmów podlegać będą obowiązkowi

rejestracji w trybie, który określi Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrem

Spraw Wewnętrznych.

(3)

Co do dalszego prowadzenia zarejestrowanych przedsiębiorstw sprzedaży i wynajmu filmów

będą mieć zastosowanie odnośne przepisy rozdziału 1 ustawy niniejszej.

(4)

Prawa prowadzenia przedsiębiorstwa publicznego wyświetlania filmów, nabyte na podstawie

dotychczasowych przepisów, pozostają w mocy.

Filmy, na których wyświetlanie udzielono pozwolenia jeszcze przed wejściem w życie

ustawy niniejszej, wolno dalej wyświetlać, jednakże z tem, że także do tych filmów

mają zastosowanie postanowienia art. 19 i 22.

Powiatową władzą administracji ogólnej w rozumieniu ustawy niniejszej jest w powiatach

miejskich starosta grodzki, a na obszarze województwa śląskiego - dyrektor policji;

przez wojewódzką władzę administracji ogólnej należy rozumieć takie wojewodę śląskiego.

Przepisy ustawy niniejszej nie naruszają w niczem postanowień, zawartych w umowach

międzynarodowych.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami, a o ile chodzi o art. 2, 3 i art. 29 ust. (1), (2)

i (3) Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w 3 miesiące po ogłoszeniu.

(2)

Równocześnie tracą moc obowiązującą

1)

dekret z dnia 7 lutego 1919 r. w przedmiocie przepisów tymczasowych o widowiskach

(Dz. P. P. P. Nr 14, poz. 177), o ile dotyczy pozwoleń na wyświetlanie obrazów kinematograficznych,

2)

rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 18 września 1912 r. (Dz. u. p. austr.

Nr 191) oraz z dnia 8 czerwca 1916 r. (Dz. u. p. austr. Nr 172).

(3)

Z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych, wymienionego w

art. 24 ust. (1), utraci moc obowiązującą ustawa z dnia 3 grudnia 1924 r. o uzupełnieniu

dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. w przedmiocie przepisów tymczasowych o widowiskach

(Dz. U. R. P. Nr 110, poz. 986).