Ustawa z dnia 15 marca 1934 r. o morskich opłatach portowych.

(1)

W państwowych morskich portach handlowych mogą być pobierane następujące opłaty portowe

a)

za wejście i wyjście statku,

b)

za postój statku (postojowe),

c)

za przystanie i nabrzeża (przystaniowe),

d)

za wylądowanie lub przyjęcie pasażera (pasażerskie),

e)

za wyładowanie lub naładowanie towaru (ładunkowe),

f)

za służbę pilotową (pilotowe),

g)

za korzystanie z administrowanych przez władze portowe urządzeń portowych, jak: magazynów,

urządzeń przeładunkowych i innych.

(2)

Całkowite lub częściowe wprowadzenie powyższych opłat należy do Ministra Przemysłu

i Handlu.

(1)

Taryfy opłat portowych, terminy i sposób pobierania tych opłat, jak również środki

odwoławcze ustala Minister Przemysłu i Handlu w drodze rozporządzeń, ogłaszanych w

Monitorze Polskim.

(2)

Rozporządzenia te mogą przewidzieć zarazem przypadki lub warunki częściowego lub całkowitego

zwalniania od niektórych opłat.

(3)

Uprawnienia, zawarte w ustępach poprzedzających, Minister Przemysłu i Handlu może

w całości lub części przekazać Dyrektorowi Urzędu Morskiego.

Opłaty portowe, wymienione w art. 1 pkt. a) - f), nie mogą być pobierane od okrętów

wojennych i statków, pozostających w zarządzie marynarki wojennej.

(1)

Do uiszczania opłat, wymienionych w art. 1, obowiązani są

a)

właściciel statku lub przedsiębiorca żeglugowy (armator), o ile statek nie jest eksploatowany

bezpośrednio przez właściciela - co do opłat, wymienionych w pkt, a)- f); b) osoba,

korzystająca z danego urządzenia - co do opłat, wymienionych w pkt, g).

(2)

Opłaty portowe korzystają z przywilejów, służących podatkom państwowym.

(3)

Nieuiszczone w terminie opłaty portowe ściągają powiatowe władze administracji ogólnej

w trybie, określonym przez obowiązujące przepisy o postępowaniu przymusowem w administracji.

(4)

Przez czas obowiązywania ustawy z dnia 10 marca 1932 r. o przejęciu egzekucji administracyjnej

przez władze skarbowe oraz o postępowaniu egzekucyjnem władz skarbowych (Dz. U. R.

P. Nr 32, poz. 328) ściąganie opłat portowych przeprowadzają zamiast organów, wymienionych

w ustępie poprzedzającym, urzędy skarbowe, zgodnie z przepisami, dotyczącemi postępowania

egzekucyjnego władz skarbowych.

Taryfy opłat dla portów, stanowiących własność gminną, zatwierdza Urząd Morski.

(1)

Pisma, stwierdzające należność lub uiszczenie opłat, wymienionych w art. 1 pkt. a)-f),

są wolne od opłat stemplowych.

(2)

Minister Skarbu władny jest zwolnić od opłat stemplowych pisma, stwierdzające zawarcie

lub wykonanie umów, przewidzianych w art. 1 pkt. g), i to także wówczas, gdy urządzenie

portowe jest własnością gminną.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Przemysłu i Handlu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia. Jednocześnie traci moc obowiązującą

ustawa z dnia 25 lipca 1924 r. o morskich opłatach portowych (Dz. U. R. P. Nr 79,

poz. 764). Taryfy opłat, ustalone na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 1924 r., obowiązują

do czasu wejścia w życie taryf, wydanych na podstawie art. 2 ustawy niniejszej.