Ustawa z dnia 13 marca 1934 r. o nadzorze nad hodowlą koni.

(1)

W celu stwierdzania pochodzenia kom prowadzone będą księgi stadne koni, a w celu stwierdzania

wartości hodowlanej ogierów i klaczyksięgi ogierów i klaczy zarodowych. Z ksiąg tych

będą wydawane świadectwa i zaświadczenia.

(2)

Księgi ogierów i klaczy zarodowych prowadzone będą przez izby rolnicze, księgi zaś

stadne koni przez izby rolnicze lub upoważnione przez Ministra Rolnictwa i Reform

Rolnych organizacje hodowlane.

(3)

Wymagania, jakim powinny odpowiadać konie, które mogą być wpisane do ksiąg stadnych

koni oraz ksiąg ogierów i klaczy zarodowych, a w szczególności wymagania pod względem

pochodzenia i wartości hodowlanej, zasady prowadzenia tych ksiąg, zasady wydawania

świadectw oraz wzory tych świadectw - ustala Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych może

uznawać pewne rasy i typy koni za nieodpowiednie pod wzglądem hodowlanym dla poszczególnych

obszarów Państwa.

(1)

Pokrywanie cudzych klaczy dozwolone jest tylko ogierami, uznanemi dla danego obszaru.

(2)

Wyrazy „ogier uznany” oznaczają, w rozumieniu niniejszej ustawy, ogiera, na którego

właścicielowi zostało wydane świadectwo uznania.

(3)

Ogier, wybrany na podstawie art. 4 ust. (3), jest ogierem, uznanym tylko na obszarze

tej gminy, dla której został wybrany.

(1)

Do orzekania o uznaniu ogierów za odpowiednie do hodowli i wydawania właścicielom

ogierów wybranych bezpłatnych świadectw uznania powołuje się komisje kwalifikacyjne

przy izbach rolniczych.

(2)

Komisje kwalifikacyjne wybierają jako odpowiednie do hodowli te z pośród doprowadzonych

ogierów, które odpowiadają wymaganiom, ustalonym przez Ministra Rolnictwa i Reform

Rolnych, i nie należą do ras lub typów, uznanych za nieodpowiednie dla danego obszaru

(art. 2).

(3)

Jeżeli ilość ogierów, wybranych na podstawie ustępu poprzedzającego, nie jest dostateczna

dla zaspokojenia potrzeb hodowlanych gminy, komisja kwalifikacyjna może z pośród pozostałych

ogierów, nie odpowiadających wymaganiom, określonym w ustępie poprzedzającym, wybrać

najodpowiedniejsze do hodowli w ilości niezbędnej dla zaspokojenia potrzeb hodowlanych

tej gminy.

(4)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustala zakres działania, organizację, postępowanie,

okresy działania komisyj oraz wzory i terminy ważności świadectw uznania.

(5)

Członkowie komisyj, nie będący pracownikami instytucyj państwowych lub samorządowych,

otrzymują za udział w komisjach zwrot kosztów podróży, diety i wynagrodzenie według

norm, które ustali Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.

(6)

Koszty podróży i diety członków komisyj, delegowanych przez władze państwowe, ponosi

Skarb Państwa, innych zaś członków - instytucje, delegujące te osoby.

(1)

Właściciele ogierów trzyletnich i starszych obowiązani są zgłaszać je do zarządu gminy

oraz doprowadzać przed komisję kwalifikacyjną w czasie i miejscu, wyznaczonem przez

izbę rolniczą.

(2)

Zarząd gminy obowiązany jest prowadzić spisy ogierów trzyletnich i starszych oraz

zawiadamiać komisje kwalifikacyjne o ilości klaczy trzyletnich i starszych, znajdujących

się na obszarze gminy.

(3)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych określa, do jakich ogierów nie mają zastosowania

postanowienia ustępów poprzedzających.

(1)

Właściciele ogierów nie uznanych obowiązani są uiszczać na rzecz izb rolniczych opłatę

w wysokości 50 zł od każdego nie uznanego ogiera za każdy rok kalendarzowy.

(2)

Opłatę, przewidzianą w ustępie poprzedzającym, pobierają zarządy gmin, przyczem za

czynności te otrzymują 25% pobranych opłat.

(3)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych ustala termin uiszczania opłaty i zasady umarzania

zaległych opłat oraz określa, do jakich ogierów nie uznanych nie mają zastosowania

postanowienia ust. (1).

(4)

Opłaty od ogierów, nie posiadających świadectw uznania, wprowadzone dotychczasowemi

przepisami, a nie ściągnięte do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, mogą umarzać

wojewodowie stosownie do zasad, ustalonych na podstawie ustępu poprzedzającego.

(5)

Minister Rolnictwa i Reform Rolnych może nakładać na organa służby weterynaryjnej

państwowej i samorządowej obowiązek trzebienia na koszt Państwa ogierów nie uznanych

w przypadku ubóstwa ich właścicieli.

(1)

Właściciele ogierów uznanych, używanych do pokrywania cudzych klaczy, obowiązani są

na żądanie właścicieli klaczy wydawać świadectwa pokrycia.

(2)

Urodzenie źrebięcia winien na żądanie właściciela klaczy poświadczyć na świadectwie

pokrycia przełożony właściwej gminy.

(3)

Poświadczenie przez przełożonego gminy urodzenia źrebięcia może być zastąpione poświadczeniem

instytucji, prowadzącej księgę stadną, jeżeli klacz, która urodziła to źrebię, wpisana

jest do tej księgi.

(4)

Wzory świadectw pokrycia ustala Minister Rolnictwa i Reform Rolnych.

(1)

Konie, wpisane do ksiąg stadnych lub ksiąg ogierów i klaczy zarodowych

1)

nie mogą być przedmiotem wyjątkowego opodatkowania na rzecz samorządu;

2)

jeżeli przepisy obowiązujące nie przewidują ulg dalej idących, konie te nie podlegają

wykonywaniu świadczeń podwodowych, o ile właściciel uiści równowartość świadczenia

w gotówce według taryfy urzędowej.

(2)

Właściciel klaczy, wpisanej do księgi ogierów i klaczy zarodowych, nie posiadający

innego konia, jest wolny zupełnie od świadczeń podwodowych.

(1)

Grzywną do 300 zł karany będzie, kto pokrywa ogierem nie uznanym cudzą klacz (art.

3 ust. (1)).

(2)

Grzywną do 20 zł karany będzie

1)

kto dopuszcza do powstania warunków, przy których jest możliwe pokrycie ogierem nie

uznanym cudzej klaczy (art. 3 ust. (1));

2)

kto nie zgłasza zarządowi gminy ogiera lub nie doprowadza go przed komisję kwalifikacyjną

(art. 5 ust. (1)).

(1)

Orzecznictwo w sprawach o czyny karalne, przewidziane w ustawie niniejszej, należy

do powiatowej władzy administracji ogólnej.

(2)

W orzeczeniu skazującem władza administracyjna na wypadek niemożności ściągnięcia

grzywny oznaczy karę zastępczego aresztu - stosownie do art. 10 prawa o wykroczeniach.

(3)

W razie wydania orzeczenia karnego w myśl art. 9 ust. (1) powiatowa władza administracji

ogólnej może zarządzić wytrzebienie ogiera na koszt i ryzyko właściciela.

Świadectwa uznania, wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, uważa się za świadectwa

uznania w rozumieniu niniejszej ustawy.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1934 r.

(2)

Jednocześnie tracą moc obowiązującą: ustawa z dnia 23 stycznia 1925 r. o nadzorze

państwowym nad ogierami i rejestracji klaczy zarodowych (Dz. U. R. P. Nr 17, poz.

113), ustawa z dnia 23 marca 1929 r. o opłatach od ogierów, nie posiadających świadectw

uznania (Dz. U. R. P. Nr, 24, poz. 247), ustawa z dnia 21 marca 1931 r. o zmianie

niektórych przepisów ustawy z dnia 23 marca 1929 r. o opłatach od ogierów, nie posiadających

świadectw uznania (Dz. U. R. P. Nr 39, poz. 339) oraz art. 7 rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 11 lipca 1932 r. o unormowaniu właściwości władz i trybu postępowania

w zakresie administracji rolnictwa i reform rolnych (Dz. U. R. P. Nr 67, poz. 622).