Ustawa z dnia 15 marca 1934 r. o wynagrodzeniu za grunty, wywłaszczane na rzecz gminy.

Cena wykupu prywatnych gruntów, wywłaszczanych w granicach osiedli na rzecz gminy,

a przeznaczonych na ulice i drogi gminne wraz z gruntami pomocniczemi, wynosi jedną

dziesiątą ich ceny szacunkowej. Przepisu tego nie stosuje się do tych części ulic

i dróg, które położone są poza pasem o szerokości 20 m, biegnącym przez środek ulicy

lub drogi, przewidzianej w planie zabudowania.

Cena wykupu prywatnych placów, targowisk i skwerów, użytkowanych na cele publiczne,

a wywłaszczanych w granicach osiedli na rzecz gminy, wynosi połowę ceny szacunkowej.

Przepisy artykułów 1 i 2 odnoszą się tylko do gruntów, które odpowiadają wszystkim

niżej podanym warunkom

a)

grunty te do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stale były użytkowane na cele

publiczne;

b)

grunty te zostały przeznaczone prawomocnym planem zabudowy danego osiedla na ulice,

drogi, place, targowiska lub skwery;

c)

właścicielami gruntów tych są jeszcze te same osoby lub ich spadkobiercy, które były

ich właścicielami w dniu oddania gruntów na powyższe cele;

d)

właściciele powyższych gruntów lub ich spadkodawcy byli w dniu oddania gruntów na

powyższe cele albo przed tym dniem właścicielami terenów, przylegających do wymienionych

gruntów;

e)

na gruntach tych niema innych budowli, niż stanowiących własność gminy.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.