Ustawa z dnia 13 marca 1934 r. o oddaleniu budowli, składów, zadrzewienia i robót ziemnych od linij kolejowych oraz o pasach ochronnych przeciwpożarowych i zasłonach odśnieżnych.

(1)

Budowle ogniotrwałe można wznosić lub przebudowywać w odległości nie mniej niż 4 m,

budowle nieogniotrwałe o ogniotrwałem pokryciu dachów w odległości nie mniejszej niż

20 m, budowle nieogniotrwałe o nieogniotrwałem pokryciu dachów i budowle, przeznaczone

na składy materjałów łatwopalnych, w odległości nie mniejszej niż 30 m od osi najbliższego

toru kolejowego. Przepisu powyższego, o ile dotyczy on budowli ogniotrwałych, nie

stosuje się, jeżeli tory kolejowe są położone w wykopie o głębokości ponad 7 m.

(2)

Budowle ogniotrwałe, przeznaczone na zakłady o większych paleniskach, jak kuźnie,

odlewnie, suszarnie i t. p., można wznosić lub przebudowywać w odległości nie mniejszej

niż 8 m od osi najbliższego toru kolejowego.

(3)

Składy materjałów łatwopalnych, nie zabezpieczone przed iskrami parowozów, jak również

przedmioty łatwopalne, powinny być oddalone co najmniej o 40 im od osi najbliższego

toru kolejowego. Postanowienie to nie dotyczy zbiorów ziemiopłodów w czasie ich uprzątania

z pola.

Przy stawianiu składów olejów mineralnych, niezależnie od postanowień prawa budowlanego

i przemysłowego oraz wydanych na ich podstawie rozporządzeń, a w szczególności przepisów

o przechowywaniu i magazynowaniu olejów mineralnych przez zakłady przemysłowe, obowiązują

następujące postanowienia

1)

Składy olejów mineralnych I i II klasy niebezpieczeństwa, określonych w powołanych

wyżej przepisach, o pojemności do 50 tonn, można stawiać w odległości nie mniejszej

niż 30 m od osi najbliższego toru kolejowego lub od budowli, służących celom eksploatacji

kolei; przy pojemności takich składów ponad 50 tonn wskazaną odległość należy zwiększyć

co najmniej do 50 m.

2)

Składy olejów mineralnych III klasy niebezpieczeństwa o pojemności do 50 tonn można

stawiać w odległości nie mniejszej niż 10 m od osi najbliższego toru kolejowego lub

od budowli, służących celom eksploatacji kolei; przy pojemności takich składów ponad

50 tonn wskazaną odległość należy zwiększyć co najmniej do 20 m.

Jeżeli tory kolejowe są położone na nasypach, odległość budowli nieogniotrwałych,

składów materjałów łatwopalnych, jako też składów olejów mineralnych od osi najbliższego

toru kolejowego należy zwiększyć o 1,5 h, przyczem „h” jest różnicą poziomów krawędzi

torowiska i terenu budowli; zwiększenie takie nie powinno przekraczać dwukrotnych

odległości, określonych w art. 1 i 2.

Właściwa władza może, w przypadkach wyjątkowych po uzgodnieniu warunków z zarządem

kolei, udzielać pozwoleń na wznoszenie lub przebudowywanie budowli i składów w odległości

mniejszej od ustalonej w artykułach poprzedzających.

(1)

W odległości mniejszej niż 4 m od granicy gruntu, będącego w zarządzie kolei, nie

wolno robić rowów i wykopów dla wydobywania gliny, piasku, żwiru, kamieni, torfu i

t. p. lub dla innego celu.

(2)

Zarządowi kolei służy prawo zwiększenia lub zmniejszenia wymienionej w ust. (1) odległości

w przypadkach, uzasadnionych właściwościami geologicznemi gruntu.

(3)

Jeżeli na roboty, wymienione w ust. (1), wykonywane w odległości 4 do 20 m odgranicy

gruntu, będącego w zarządzie kolei, wymagane jest zezwolenie władzy administracji

ogólnej, ma ona przed wydaniem zezwolenia zasięgnąć opinji właściwego zarządu kolei.

(4)

Ograniczenia prawa poszukiwania i robót górniczych w pobliżu torów kolejowych normuje

prawo górnicze.

(1)

Grunty można zadrzewiać (zakrzewiać) w odległości nie mniejszej niż 15 m od osi toru

kolejowego.

(2)

W przypadkach potrzeby usunięcia zadrzewienia (zakrzewienia), pogarszającego widzialność

sygnałów i pociągów na przejazdach lub powodującego zaspy śnieżne, powiatowa władza

administracji ogólnej na wniosek zarządu kolei - po wysłuchaniu stron co do celowości

usunięcia zadrzewienia (zakrzewienia) - zarządzi usuniecie zadrzewienia (zakrzewienia)

za odszkodowaniem, ustalonem w trybie, określonym w art. 8.

(3)

Jeżeli chodzi o usunięcie zadrzewienia (zakrzewienia) z państwowych gruntów leśnych

dla celów kolei państwowych, zarząd kolei zwraca się bezpośrednio do władzy, pod której

zarządem grunty te pozostają.

(4)

Zarząd kolei może w przypadkach wyjątkowych zezwalać na zadrzewienie (zakrzewienie)

gruntów oraz na pozostawienie zadrzewienia (zakrzewienia) w odległości mniejszej od

wymienionej w ust. (1).

(1)

Zarząd kolei ma prawo za odszkodowaniem ustalonem w trybie, określonym w art. 8, urządzać

i utrzymywać na obcym gruncie pasy ochronne przeciwpożarowe i zasłony odśnieżne.

(2)

Koszty urządzenia i utrzymywania pasów ochronnych przeciwpożarowych i zasłon odśnieżnych

ponosi zarząd kolei, jednakże w przypadkach, gdy zadrzewienia (zakrzewienia), powodujące

potrzebę pasów ochronnych przeciwpożarowych, powstały po wybudowaniu kolei, urządzenie

i utrzymanie tych pasów oraz związane z tem koszty obciążają właścicieli zadrzewionych

(zakrzewionych) gruntów.

(3)

Sposób urządzania i utrzymywania pasów ochronnych przeciwpożarowych i zasłon odśnieżnych

określi rozporządzenie Ministra Komunikacji, wydane w porozumieniu z Ministrami Spraw

Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Reform Rolnych.

(4)

Właściciele i użytkownicy gruntów, przylegających do kolei, są obowiązani dozwolić

organom kolejowym wstępu na te grunty dla urządzenia i utrzymywania na nich pasów

ochronnych przeciwpożarowych i zasłon odśnieżnych.

(1)

Wysokość odszkodowania (art. 6 ust. (2) i art. 7 ust. (1)) ustala zarząd kolei w drodze

porozumienia z osobami interesowanemi. W razie niedojścia do porozumienia wysokość

odszkodowania określa sąd.

(2)

Wysokość odszkodowania za usunięcie zadrzewienia (zakrzewienia) z państwowych gruntów

leśnych dla celów kolei państwowych (art. 6 ust. (3)) a za urządzanie pasów ochronnych

przeciwpożarowych i zasłon odśnieżnych na tych gruntach (art. 7 ust. (1)) ustala się

według zasad, obowiązujących w administracji lasów państwowych.

(3)

Ustalanie wysokości odszkodowania nie wstrzymuje wykonania zarządzeń i robót, przewidzianych

w art. 6 ust. (2) i (3) oraz w art. 7 ust. (1) i (4).

(4)

Osobom, które naruszyły przepisy art. 1, 2, 3, 5 ust. (1), art. 6 ust. (1), nie należy

się odszkodowanie za szkody, powstałe z powodu naruszenia tych przepisów.

W razie wykonywania budowli lub jakichkolwiek urządzeń i robót wzdłuż linij kolejowych

wbrew przepisom ustawy niniejszej lub przepisom, na jej podstawie wydanym, właściwa

władza na wniosek zarządu kolei zarządzi na koszt winnego doprowadzenie otoczenia

kolei do stanu zgodnego z powyższemi przepisami.

Kto wznosi lub przebudowuje budowle lub składy, wykonywa roboty ziemne lub zadrzewia

(zakrzewia) grunty wbrew przepisom ustawy niniejszej lub rozporządzeń, wydanych na

jej podstawie, karany będzie w drodze administracyjnej aresztem do dwóch tygodni lub

grzywną do 500 złotych, jeżeli nie podlega ukaraniu w myśl art. 399 - 407 rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanem i zabudowaniu

osiedli (Dz. U. R. P. Nr 23, poz. 202).

(1)

Przepisy ustawy niniejszej nie dotyczą torów, służących wyłącznie do użytku zakładów

przemysłowych oraz do innego użytku prywatnego, kolei miejskich, jako też kolei użytku

publicznego trakcji niemechanicznej (konnej).

(2)

Przepisy art. 1 ust. (1) i (3) oraz art. 2 nie dotyczą kolei o silniku mechanicznym

nieparowym.

(3)

Przepisy art. 1, 2, 3, 5 i 6 nie dotyczą budowli, składów, zadrzewienia i robót ziemnych,

wykonywanych przez zarząd kolei na terenie kolejowym, oraz składania materjałów teletechnicznych

tudzież robót, wykonywanych przez przedsiębiorstwo państwowe „Polska Poczta, Telegraf

i Telefon”.

(1)

Przepisy ustawy niniejszej nie dotyczą budowli i urządzeń, istniejących w chwili wejścia

w życie ustawy niniejszej, nie odpowiadających jej przepisom, jeżeli budowle te i

urządzenia powstały zgodnie z obowiązującemi dotychczas przepisami i nie zagrażają

bezpieczeństwu ruchu kolejowego. Budowli tych nie można rozbudowywać i przebudowywać

bez zezwolenia właściwej władzy, uzgodnionego z zarządem kolei.

(2)

W przypadkach, gdy po wejściu w życie ustawy niniejszej zajdzie konieczność usunięcia

istniejących budowli ze względów bezpieczeństwa ruchu kolejowego, usunięcie to może

być dokonane tylko w drodze przeprowadzenia postępowania wyr właszczeniowego na zasadach

ogólnych.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Komunikacji i Ministrowi Spraw

Wewnętrznych stosownie do zakresu ich działania w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 kwietnia 1934 r.

(2)

Jednocześnie tracą moc obowiązującą wszystkie dotychczasowe przepisy, wydane w przedmiotach,

unormowanych ustawą niniejszą.

(3)

W szczególności tracą moc obowiązującą

1)

dekret niemieckiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Robót Publicznych z dnia 23

lipca 1892 r. o zażegnywaniu niebezpieczeństwa pożaru przy wznoszeniu budowli i składaniu

materjałów w pobliżu kolei (Ministerialblatt für die innere Verwaltung 351, EV, B,

93 z 1892 r.);

2)

§§ 99 - 101 rozporządzenia cesarskiego o porządku ruchu kolei żelaznych (Eisenbahnbetriebsordnung)

z dnia 16 listopada 1851 r. (Dz. u. p. austr. z 1852 r. Nr 1);

3)

§§ 25 - 27 rozporządzenia Ministerstwa Handlu z 25 stycznia 1879 r. (Dz. u. p. austr.

Nr 19);

4)

art. 153 ogólnej ustawy z 1906 r. o rosyjskich kolejach żelaznych i załączone doń

przepisy o budowlach, składach, robotach ziemnych i zadrzewieniu w pobliżu linji dróg

żelaznych wraz z późniejszemi zmianami;

5)

art. 1 pkt. 1) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 30 października 1930 r.

(Dz. U. R. P. Nr 76, poz. 599) co do wydawania przez Ministra Komunikacji przepisów

o oddaleniu od terytorjum kolejowego budynków i składów materjałów oraz o szerokości

pasa ogniochronnego.