Ustawa z dnia 10 marca 1934 r. o zmianie ustawy z dnia 6 lipca 1923 r. w przedmiocie honorowego dożywotniego uposażenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1923 r. w przedmiocie honorowego dożywotniego uposażenia

Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. R. P. Nr 75, poz. 585) otrzymuje brzmienie

następujące

„

(1)

Prezydent Rzeczypospolitej otrzymuje po ustąpieniu z piastowanego urzędu dożywotnie

uposażenie honorowe w wysokości, przewidzianej dla grupy I uposażenia zasadniczego

funkcjonariuszów państwowych. Uposażenie to przysługuje Prezydentowi Rzeczypospolitej

od pierwszego dnia miesiąca, następującego po opróżnieniu przez niego urzędu.

(2)

Wdowa i sieroty po Prezydencie Rzeczypospolitej pobierają zaopatrzenie emerytalne,

obliczone w stosunku do honorowego uposażenia dożywotniego według zasad każdocześnie

obowiązującej ustawy o zaopatrzeniu emerytalnem funkcjonariuszów państwowych i zawodowych

wojskowych. Osobom tym służy prawo do zaopatrzenia emerytalnego niezależnie od tego,

czy Prezydent Rzeczypospolitej zmarł podczas pełnienia, ozy po ustąpieniu z urzędu.

(3)

Przepisy o zaopatrzeniu emerytalnem funkcjonariuszów państwowych i zawodowych wojskowych,

z wyjątkiem postanowień o zawieszeniu prawa do zaopatrzenia emerytalnego z powodu

przebywania poza granicami Państwa, mają odpowiednie zastosowanie do Prezydenta Rzeczypospolitej

i pozostałych po nim wdowy i sierot.

”

Ustawa niniejsza stosuje się również do honorowego uposażenia Prezydenta Rzeczypospolitej

i zaopatrzeń emerytalnych, wypłacanych do dnia wejścia jej w życie na zasadzie ustawy

z dnia 6 lipca 1923 r. (Dz. U. R. P. Nr 75, poz. 585).

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Prezesowi Rady Ministrów i Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą obowiązującą od dnia 1

lutego 1934 r.