Ustawa z dnia 28 marca 1933 r. o grobach i cmentarzach wojennych.

(1)

Grobami wojennemi w rozumieniu ustawy niniejszej są

a)

groby poległych w walkach o niepodległość i zjednoczenie Państwa Polskiego,

b)

groby osób wojskowych, poległych lub zmarłych z powodu działań wojennych, bez względu

na narodowość,

c)

groby sióstr miłosierdzia i wszystkich osób, które, wykonywając zlecone im czynności

przy jakiejkolwiek formacji wojskowej, poległy lub zmarły z powodu działań wojennych,

d)

groby jeńców wojennych i osób internowanych,

e)

groby uchodźców z 1915 roku.

(2)

Groby rodzinne, chociażby w nich były umieszczone zwłoki osób, wymienionych w ust.

1, nie są grobami wojennemi.

(3)

Cmentarzami wojennemi w rozumieniu ustawy niniejszej są cmentarze, przeznaczone do

chowania zwłok osób, wymienionych w ust. 1.

(4)

Groby wojenne zasadniczo powinny być zgrupowane na cmentarzach wojennych.

Groby wojenne bez względu na narodowość i wyznanie osób, w nich pochowanych, oraz

formacje, do których osoby te należały, mają być pielęgnowane i otaczane należnym

tym miejscom szacunkiem i powagą.

(1)

Grunty, zajęte przez groby i cmentarze wojenne, jako też grunty, potrzebne do założenia

takich cmentarzy i grobów, - z wyjątkiem gruntów cmentarzy wyznaniowych i gminnych

- nabywa na własność Skarb Państwa w drodze umowy, bądź też, gdy umowa nie przyjdzie

do skutku, na zasadach, określonych w obowiązujących przepisach o wywłaszczeniu nieruchomości

na potrzeby urządzeń użyteczności publicznej, a w województwach krakowskiem, lwowskiem,

stanisławowskiem i tarnopolskiem, oraz w cieszyńskiej części województwa śląskiego

z zastosowaniem ustawy z dnia 18 lutego 1878 r. (Dz. U. P. austr. Nr. 30).

(2)

Termin, od którego postanowienie ust. 1 będzie stosowane do gruntów, zajętych w dniu

wejścia w życie ustawy niniejszej przez groby i cmentarze wojenne, określi rozporządzenie

Ministra Spraw Wewnętrznych, wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

(3)

Postanowienie ust. 1 nie ma zastosowania do gruntów, które przed terminem, określonym

na podstawie ust. 2, zostaną zwolnione przez przeniesienie grobów bądź cmentarzy na

inne miejsce.

(1)

Władzy przysługuje prawo zarządzania ekshumacji zwłok z grobu wojennego i przeniesienia

ich do innego grobu.

(2)

Władza wskutek umotywowanej prośby rodziny lub otoczenia osoby, pochowanej w grobie

wojennym, bądź prośby instytucji społecznej może zezwolić na ekshumację zwłok z grobu

wojennego, przeniesienie ich na inne miejsce w kraju lub poza granicami Państwa i

na sprowadzenie zwłok z obcego państwa celem pochowania w kraju w grobie wojennym.

Przeprowadzenie robót ziemnych, wznoszenie pomników i innych urządzeń na cmentarzach

i grobach wojennych wymaga zezwolenia władzy. Zezwolenia władzy wymaga również dokonywanie

zdjęć fotograficznych i planów sytuacyjnych cmentarzy wojennych, oraz tych grobów

wojennych, które są położone poza obszarem cmentarzy wyznaniowych i gminnych.

(1)

Groby i cmentarze wojenne pozostają pod opieką Państwa; zwierzchni nadzór nad niemi

sprawuje Minister Spraw Wewnętrznych z zachowaniem uprawnień, przysługujących związkom

religijnym i innym wyznaniowym osobom prawnym, jako też zarządom gmin i instytucjom

wojskowym w myśl art. 6 ustawy z dnia 17 marca 1932 r. o chowaniu zmarłych i stwierdzaniu przyczyny

zgonu

(Dz. U. R. P. Nr 35, poz. 359).

(2)

Koszty utrzymania grobów i cmentarzy wojennych ponosi Skarb Państwa.

(3)

Wojewódzka władza administracji ogólnej może poruczyć gminie obowiązek utrzymania

grobów i cmentarzy wojennych z jednoczesnem przekazaniem odpowiednich funduszów, o

ile gmina nie przyjmie obowiązku tego bezpłatnie.

(4)

Minister Spraw Wewnętrznych może poruczyć zrzeszeniom i instytucjom społecznym za

ich zgodą obowiązek utrzymywania grobów i cmentarzy wojennych.

Bezpośredni dozór nad stanem grobów i cmentarzy wojennych sprawują gminy, jeżeli czynności

dozoru nie poruczono zrzeszeniom i organizacjom społecznym w myśl art. 6 ust. 4.

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych i z Ministrem

Opieki Społecznej wyda w drodze rozporządzenia przepisy, określające obowiązki władz

i urzędów tak państwowych, jak samorządowych w zakresie utrzymywania i wykonywania

opieki i nadzoru nad grobami i cmentarzami wojennemi, jako też właściwość władz w

sprawach, przewidzianych w art. 4 i 5.

Kto naruszy postanowienia art. 4 ust. 2 i art. 5 oraz kto zachowuje się na cmentarzu

lub grobie wojennym w sposób nie licujący z powagą miejsca, jeżeli czyn nie stanowi

przestępstwa, podlegającego karze surowszej, ulega w drodze administracyjnej karze

aresztu do 6 tygodni i grzywny do 500 zł lub jednej z tych kar.

Przepisy ustawy z dnia 17 marca 1932 r. o chowaniu zmarłych i stwierdzaniu przyczyny zgonu

(Dz. U. R. P. Nr 35, poz. 359) stosuje się odpowiednio do grobów i cmentarzy wojennych, jeżeli nie są sprzeczne

z postanowieniami ustawy niniejszej.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z Ministrami: Spraw Zagranicznych, Spraw Wojskowych, Skarbu, Opieki Społecznej, Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego oraz Rolnictwa i Reform Rolnych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i obowiązuje na całym terenie

Rzeczypospolitej z tem, że na obszarze województwa śląskiego zamiast przepisów, powołanych

w art. 6 ust. 1 i art. 10, stosuje się odpowiednie przepisy, obowiązujące na tym obszarze.