Ustawa z dnia 28 marca 1933 r. o opiece nad muzeami publicznemi.

Muzeami publicznemi w rozumieniu ustawy niniejszej są wszelkie zbiory z zakresu sztuki,

kultury i przyrody z wyłączeniem bibljotek, zorganizowane pod kątem widzenia wartości

naukowej, artystycznej lub pamiątkowej, będące własnością

a)

Państwa,

b)

samorządów oraz innych instytucyj i korporacyj publiczno - prawnych,

c)

stowarzyszeń i osób prywatnych, o ile te zbiory są udostępnione dla publiczności.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego sprawuje nad muzeami publicznemi

opiekę i nadzór w zakresie naukowym, artystycznym, technicznym i organizacyjnym, udziela

zezwoleń na założenie muzeów publicznych, wymienionych w art. 1 lit. a) i b), oraz

zatwierdza ich statuty.

Tworzy się przy Ministrze Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego Państwową Radę

Muzealną, która jest organem doradczym i opiniodawczym w zakresie opieki i nadzoru

nad muzeami publicznemi; organizację i zakres działania Państwowej Rady Muzealnej

określa rozporządzenie Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Minister Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego może rozciągnąć opiekę i nadzór

w zakresie, ustalonym w art. 2, również na inne muzea, oprócz wymienionych w art.

1, na wniosek ich właścicieli.

Postanowienia ustawy niniejszej nie mają zastosowania do Muzeum Wojska i Wielkopolskiego

Muzeum Wojska, nad któremi opiekę i nadzór sprawuje wyłącznie Minister Spraw Wojskowych.

Wykonanie niniejszej ustawy, a w szczególności określenie - w porozumieniu z zainteresowanymi

ministrami - sposobu wykonywania nadzoru nad muzeami publicznemi porucza się Ministrowi

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie piętnastego dnia po dniu ogłoszenia.