Ustawa z dnia 28 marca 1933 r. o biurach pisania podań oraz o zakazie udzielania porad prawnych i prowadzenia cudzych spraw.

Biuro pisania podań do władz państwowych i samorządowych może być prowadzone tylko

na podstawie zezwolenia właściwej władzy, udzielonego stosownie do jej swobodnego

uznania, w miarę istotnej potrzeby, zachodzącej w danej miejscowości. Rozporządzenie

Ministrów Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości określa okoliczności, warunkujące uznanie

tej potrzeby.

(1)

Biura pisania podań dzielą się na

a)

biura pisania podań do władz administracyjnych,

b)

biura pisania podań do władz administracyjnych i sądowych.

(2)

Zezwoleń na prowadzenie biur pisania podań do władz administracyjnych udziela starosta,

a na prowadzenie biur pisania podań do władz administracyjnych i sądowych - starosta

za zgodą prezesa sądu okręgowego. Zezwolenia udziela się na przeciąg lat 3.

(1)

Zezwolenie na prowadzenie biura pisania podań może otrzymać tylko osoba, która

a)

posiada obywatelstwo polskie,

b)

korzysta z pełni praw cywilnych i obywatelskich,

c)

nie była karana sądownie za przestępstwo przeciw Państwu, albo za zbrodnię lub występek

z ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym, albo za zbrodnię lub występek z chęci

zysku, lub za przestępstwo z art. 9 i 10 niniejszej ustawy, d] posiada odpowiednie

kwalifikacje moralne, ej złożyła egzamin w języku polskim, stwierdzający umiejętność

poprawnego pod względem językowym sporządzania pism do władz oraz znajomość niniejszej

ustawy i rozporządzeń, na jej podstawie wydanych, a także przewodnich zasad ustroju

i właściwości władz administracyjnych i sądowych; rozporządzenie, przewidziane w art.

5, określa warunki zwalniania od egzaminów. (2) Nie może również uzyskać zezwolenia

osoba, której biuro zamknięto stosownie do art. 13 niniejszej ustawy, ani też osoba,

skreślona dyscyplinarnie z listy adwokatów, aplikantów adwokackich lub obrońców, oraz

osoba, pozbawiona wyrokiem sądu dyscyplinarnego prawa zajmowania urzędu państwowego

bądź komunalnego.

(1)

W biurach pisania podań, przewidzianych w art. 2 ust. 1 pkt. a), mogą być sporządzane

podania do wszystkich władz i urzędów administracji państwowej, z wyjątkiem Ministerstwa

Sprawiedliwości, oraz do władz i urzędów administracji samorządowej.

(2)

Prośby do Prezydenta Rzeczypospolitej o darowanie kary lub jej skutków w drodze łaski,

podania do Ministerstwa Sprawiedliwości oraz podania do sadów, prokuratury i wszelkich

pomocniczych urzędów sądowych mogą być sporządzane tylko w biurach, przewidzianych

w art. 2 ust. 1 pkt. b).

(3)

Każde podanie należy zaopatrzyć wzmianką, wymieniającą biuro (imię i nazwisko właściciela,

oraz adres biura), które podanie sporządziło, datę sporządzenia oraz wysokość pobranego

wynagrodzenia.

Przepisy, dotyczące nadzoru nad biurami, sposobu prowadzenia biur, wynagrodzenia za

ich czynności, jako też szczegółowe przepisy, dotyczące egzaminów (art. 3 ust. 1 pkt.

e), będą wydane w drodze rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości.

Wzbronione jest właścicielowi biura i osobom w niem pracującym: a) działanie w zastępstwie

klientów i wogóle prowadzenie ich spraw w sądach i urzędach, b) udzielanie porad prawnych,

wyjąwszy przypadek, gdy trzeba wyprowadzić klienta z oczywistego błędu co do skuteczności

podania lub co do właściwości władzy, do której chce skierować podanie, c) pobieranie

wynagrodzenia powyżej określonego przez taksę, d) zjednywanie klienteli przez rozpowszechnianie

w słowie lub piśmie wiadomości o zaletach biura i skuteczności podań w niem sporządzanych,

nawet gdyby te wiadomości były prawdziwe.

Kto narusza przepisy art. 4 ust. 3 łub rozporządzeń o sposobie prowadzenia biur, oraz

wynagrodzenia za ich czynności (art. 6 pkt. c), - podlega w drodze administracyjnej

karze aresztu do miesiąca i grzywny do 1.000 złotych lub jednej z tych kar.

Właściciel biura, który narusza przepisy art. 4 ust. 1 lub 2, albo art. 6 pkt a),

b) lub d), podlega karze aresztu od 1 do 6 miesięcy i grzywny do 5.000 złotych. Tej

samej karze podlega pracownik biura, który narusza postanowienia art. 6 z wyjątkiem

pkt. c);

(1)

Kto pisze na zamówienie podanie do władz i urzędów, albo urządza lub prowadzi biuro

pisania tych podań, jeśli czynności powyższych dokonywa zawodowo, a bez zezwolenia,

przewidzianego w art. 2, podlega karze aresztu od 3 do 6 miesięcy i grzywny do 10.000

złotych.

(2)

Przepis powyższy nie dotyczy pracowników w dozwolonych biurach pisania podań, o ile

osoby te działają w obrębie biura, w zakresie uprawnień biura i zleconych przez właściciela

czynności.

(1)

Kto, nie będąc do tego upoważniony przez prawo, wykonywa zawód, polegający na udzielaniu

porad prawnych albo na prowadzeniu cudzych spraw w sądach i urzędach, podlega karze

aresztu od 3 do 6 miesięcy i grzywny do 10.000 złotych.

(2)

Przepis powyższy nie dotyczy czynności pracowników, zatrudnionych przez poszczególne

osoby lub instytucje.

Kto trudni się zawodowo dostarczaniem klientów dla adwokatów, notarjuszów, obrońców,

biur pisania podań, albo osób, zajmujących się bezprawnie pisaniem podań lub udzielaniem

porad prawnych, podlega w drodze administracyjnej karze aresztu do 2 tygodni lub grzywny

do 1.000 złotych.

Jeśli przestępstwo, przewidziane w art. 8 - 11, wyrządziło klientowi szkodę, należy

orzec na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w wysokości od 20 do 1.000 złotych; nie stoi

to na przeszkodzie do uzyskania wynagrodzenia szkody na zasadach ogólnych, lecz tylko

co do ewentualnej nadwyżki ponad orzeczoną nawiązkę,

(1)

W razie skazania właściciela biura w myśl art. 7, 8 lub 11, można orzec zamknięcie

biura.

(2)

W razie skazania właściciela biura w myśl art. 9 lub 10 albo za przestępstwo przeciw

Państwu, albo za zbrodnię lub występek z ustawy o powszechnym obowiązku wojskowym,

albo za zbrodnię lub występek z chęci zysku, oraz we wszystkich przypadkach, gdy ze

skazaniem jest połączona utrata praw, należy zawsze orzec zamknięcie biura.

Osobie, skazanej w myśl art. 8 - 11, starosta może zabronić pełnienia czynności pracownika

w biurze pisania podań; w biurach, przewidzianych w art. 2 ust, 1 pkt. b), winien

to uczynić na żądanie prezesa sądu okręgowego.

Biuro ulega zamknięciu w drodze administracyjnej: a) w razie stwierdzenia, iż właściciel

nie uczynił zadość warunkom art. 3 w chwili udzielenia zezwolenia, b) w razie utraty

po udzieleniu zezwolenia warunków, przewidzianych w pkt. a) i b) art. 3.

Dotychczas istniejące biura pisania podań zaprzestaną swej działalności z dniem 1

stycznia 1934 r., jeżeli nie uzyskają do tego czasu zezwolenia, przewidzianego w art.

2. W ciągu tego okresu podlegają przepisom rozporządzeń, wydanych na podstawie art.

5, oraz przepisom art, 4 ust. 3 i art. 6, nie podlegają natomiast ograniczeniom, wynikającym

z art. 2 i 4 ust. 1 i 2.

(1)

Osoby, które wykonywały w dniu 31 grudnia 1932 r. zawód zastępcy procesowego (agenta

procesowego) na mocy § 157 ust. 4 ustawy postępowania cywilnego z r. 1877, zachowują

nadal swe uprawnienia i mogą być ich pozbawione stosownie do przepisów dotychczasowych.

(2)

Rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości określa zastosowanie

niniejszej ustawy do osób, które w dniu jej wejścia w życie trudniły się prowadzeniem

cudzych spraw i pisaniem podań na podstawie § 35 ust. 3 niemieckiej ustawy przemysłowej

z dnia 26 lipca 1900 r.

(3)

Zachowują swe uprawnienia i mogą być ich pozbawione na zasadzie dotychczasowych przepisów

osoby, upoważnione do prowadzenia agencyj publicznych na obszarze b. zaboru austrjackiego.

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy powyższe uprawnienia nie mogą być nadal

udzielane.

Ustawa niniejsza nie dotyczy osób, należących do adwokatury, i osób, uprawnionych

do wykonywania zawodu obrońcy, oraz zrzeszeń, których statut przewiduje udzielanie

pomocy prawnej ich członkom - w zakresie tej pomocy.

Rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości określi warunki zakładania

i zasady działalności biur, tworzonych przez instytucje państwowe i samorządowe w

celu pisania podań i udzielania porad prawnych.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Ministrowi

Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia. Równocześnie

tracą moc obowiązującą wszelkie przepisy w przedmiotach, unormowanych niniejszą ustawą.