Ustawa z dnia 22 marca 1933 r. w sprawie zmian w ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu. (DU_1933_227) | PL

Dz.U. 1933 nr 27 poz. 227 notInForce

Art. 1 Ustawa z dnia 22 marca 1933 r. w sprawie zmian w ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu. Open official source

W ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (Dz. U. R.

P. z 1920 r. Nr. 2, poz. 7) wprowadza się następujące zmiany

1)

Art 1 otrzymuje brzmienie następujące

„

Czas pracy wszystkich pracowników, zatrudnionych na mocy umowy w przemyśle, górnictwie,

handlu, komunikacji i przewozie oraz w innych zakładach pracy, choćby na zysk nie

obliczonych, a prowadzonych w sposób przemysłowy, niezależnie od tego, czy te zakłady

pracy są własnością prywatną, czy państwową, czy też organów samorządowych, wynosi

bez wliczenia przerw odpoczynkowych najwyżej 8 godzin na dobę i nie może przekraczać

48 godzin na tydzień

”

.

2)

Po art. 4 dodaje się nowe artykuły 4-a i 4-b o treści następującej

„

Art. 4-a.

Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu lub z innymi

zainteresowanymi ministrami może po zasięgnięciu opinji organizacyj zawodowych pracowników

i pracodawców wydawać osobne przepisy, regulujące rozłożenie czasu pracy, ustalonego

w art. 1 dla osób, zatrudnionych w zakładach, w których praca jest uzależniona od

pory roku, i warunków atmosferycznych, w ten sposób, że wskutek skrócenia czasu pracy

w pewnych okresach nastąpi przedłużenie czasu pracy w innych okresach, przyczem przeciętny

czas pracy, obliczony na przyjętą liczbę tygodni, nie przekroczy 48 godzin na tydzień,

a dzienny czas pracy 10 godzin. Umowy zbiorowe, zawarte pomiędzy zainteresowanemi

organizacjami zawodowemi pracowników i pracodawców, mogą regulować czas pracy osób,

zatrudnionych w zakładach, wymienionych w ustępie poprzednim, w sposób odmienny niż

czynią to przepisy niniejszej ustawy lub rozporządzeń, wydanych na podstawie niniejszego

artykułu, pod warunkiem jednakże, iż postanowienia tych umów nie będą zawierały niekorzystnych

dla pracownika odstępstw od przepisów ustawowych

”

,

„

Art. 4-b.

Minister Opieki Społecznej w porozumieniu z właściwymi ministrami ureguluje w drodze

rozporządzeń czas pracy osób, zatrudnionych w zakładach leczniczych. Tygodniowy czas

pracy osób, zatrudnionych w zakładach, objętych niniejszym artykułem, nie może przekraczać

60 godzin na tydzień, nie wyłączając niedziel i dni świątecznych

”

.

3)

W art. 6 pkt. c) skreśla się wyrazy: jednakże wówczas musi być czas pracy w ten sposób

podzielony, by każdy robotnik mógł korzystać w każdym okresie 3-tygodniowym z dwukrotnego

co najmniej 24 godzinnego odpoczynku” oraz wprowadza się nowy punkt e) w brzmieniu

następującem

„

e)

W zakładach pracy lub w ich oddziałach, w których czas pracy w tygodniu trwał krócej

niż 48 godzin, dopuszczalne jest odrobienie nie przepracowanych w ten sposób godzin

w następnych trzech tygodniach pod warunkiem, iż czas pracy na dobę nie będzie przekraczać

9 godzin, a liczba godzin pracy w powyższym okresie 4-tygodniowym - 192. Odrabianie

godzin, przewidziane w ustępie poprzednim, może nastąpić, jeżeli kierownik zakładu

pracy zawiadomi o tern inspektora pracy właściwego obwodu, podając wykaz dni i godzin

nie przepracowanych, zamierzony rozkład czasu pracy oraz liczbę zatrudnionych w ten

sposób pracowników. Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści

Odrabianiu nie podlegają godziny nie przepracowane w niedzielę i w dni świąt uroczystych,

które w liczbie 8 określa dla całości lub poszczególnych obszarów Państwa rozporządzenie

Rady Ministrów, wydane na wniosek Ministra Opieki Społecznej

”

.

4)

Art. 8 i 9 skreśla się.

5)

Art. 13 otrzymuje brzmienie następujące: „O ile pracownicy pracują w niedzielę w myśl

przepisów art. 11 ustawy niniejszej, muszą otrzymać wzamian wolny dzień w tygodniu.

W zakładach o ruchu ciągłym, pracujących w myśl przepisów art. 6 pkt. c) ustawy niniejszej

przeciętnie do 56 godzin tygodniowo, musi być czas pracy w ten sposób podzielony,

by każdy robotnik mógł korzystać w każdym okresie 3-tygodniowym z dwukrotnego co najmniej

24-godzinnego odpoczynku”.

6)

Art. 16 otrzymuje brzmienie następujące: „Praca w godzinach nadliczbowych, przewidziana

w art. 6, z wyjątkiem pkt. e), niniejszej ustawy, ma być wynagradzana co najmniej

25% dodatkiem do płacy normalnej. Za godziny nadliczbowe ponad 2 godziny dziennie

oraz za pracę w godzinach nadliczbowych, przypadających na noc lub w niedzielę i święta,

dodatek ten ma wynosić co najmniej 50%. Przy pracy akordowej dodatki powyższe będą

obliczane na podstawie płacy za czas, o ile ich umową w danym zakładzie inaczej nie

unormowano”.

7)

Do art. 17 dodaje sięnowe ustępy o treści następującej

„

Minister Opieki Społecznej może udzielać zezwolenia dla poszczególnych gałęzi pracy,

kategoryj zakładów lub poszczególnych zakładów pracy bądź ich oddziałów, o ile tego

wymagać będą warunki pracy, na niestosowanie lub skracanie przerwy, przewidzianej

w niniejszym artykule. Tryb i warunki udzielania tych zezwoleń określą osobne rozporządzenia

Ministra Opieki Społecznej; rozporządzeniami temi Minister Opieki Społecznej może

również przekazać udzielanie zezwoleń organom inspekcji pracy

”

.

8)

Art. 19 otrzymuje brzmienie następujące: „Wykonanie niniejszej ustawy porucza się

Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Przemysłu i Handlu, odnośnie

zaś do zakładów pracy, podlegających poszczególnym ministrom, porucza się wykonanie

ustawy właściwemu ministrowi w porozumieniu z Ministrem Opieki Społecznej”.

Dz.U. 1933 nr 27 poz. 227 notInForce

Art. 2 Ustawa z dnia 22 marca 1933 r. w sprawie zmian w ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu. Open official source

Moc obowiązującą ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu

(Dz. U. R. P. z 1920 r. Nr. 2, poz. 7) wraz z późniejszemi zmianami rozciąga się na

cały obszar województwa śląskiego.

Dz.U. 1933 nr 27 poz. 227 notInForce

Art. 3 Ustawa z dnia 22 marca 1933 r. w sprawie zmian w ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu. Open official source

(1)

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Opieki Społecznej w porozumieniu

z Ministrem Przemysłu i Handlu, odnośnie zaś do zakładów pracy, podlegających poszczególnym

ministrom, porucza się wykonanie ustawy właściwemu ministrowi w porozumieniu z Ministrem

Opieki Społecznej.

(2)

Równocześnie upoważnia się Ministra Opieki Społecznej do ogłoszenia w drodze obwieszczenia

w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej jednolitego tekstu ustawy z dnia 18 grudnia

1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (Dz. U. R. P. z 1920 r. Nr. 2, poz. 7)

z uwzględnieniem zmian, wprowadzonych póżniejszemi przepisami prawnemi, oraz ustawą

niniejszą, do wprowadzenia nowej kolejnej numeracji artykułów i właściwej nomenklatury

władz.

Dz.U. 1933 nr 27 poz. 227 notInForce

Art. 4-a Ustawa z dnia 22 marca 1933 r. w sprawie zmian w ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu. Open official source