Ustawa z dnia 29 marca 1933 r. o ulgach w zakresie oprocentowania i terminów spłaty wierzytelności hipotecznych.

(1)

Odsetki od wierzytelności hipotecznych, istniejących w dniu wejścia w życie ustawy

mniejszej, należne za czas od dnia 1 kwietnia 1933 r. choćby już zasądzone, obniża

się do 6%w stosunku rocznym.

(2)

Przepis powyższy dotyczy wierzytelności, zabezpieczonych hipoteką umowną (umownem

prawem zastawu), oraz długów gruntowych, - bez względu na to, czy zabezpieczenie jest

ujawnione w wykazie hipotecznym czystym wpisem (intabulacją), czy przez zastrzeżenie

(prenotację).

(3)

Wierzytelności, zabezpieczone kaucją hipoteczną (hipoteką zabezpieczającą), nie są

wierzytelnościami hipotecznemi w rozumieniu niniejszej ustawy.

Spłata kapitału wierzytelności, zabezpieczonych hipoteką umowną (umownem prawem zastawu),

oraz spłata kapitału długów gruntowych nie może być wymagana w terminie przed dniem

1 października 1934 r.

Niedopuszczalna jest do dnia 1 października 1934 r. egzekucja kapitału wierzytelności,

wymienionych w art. 2; egzekucja odsetek i kosztów jest dopuszczalna.

Dłużnik nie ma prawa korzystać z przepisów art. 2 i 3 w takim zakresie, w jakim może

lub będzie mogło być dokonane potrącenie wzajemnych należności między nim a wierzycielem.

(1)

Nieważne są postanowienia umowy, zawartej przed wejściem w życie niniejszej ustawy,

w myśl których w razie ustawowego obniżenia odsetek

1)

dłużnik obowiązany jest zrzec się korzyści, wynikających dla niego z tytułu tego obniżenia;

2)

wierzytelność staje się wymagalna lub może być przedterminowo wypowiedziana.

(2)

Nieważność powyższych postanowień umowy nie pociąga za sobą nieważności innych jej

postanowień.

Wierzycielowi służy prawo domagania się wcześniejszej spłaty kapitału, jeżeli zmniejszenie

się wartości zabezpieczenia rzeczowego było spowodowane czynem dłużnika. Obniżenie

się wartości nieruchomości skutkiem ogólnych warunków gospodarczych nie może być powodem

wypowiedzenia wierzytelności.

(1)

Jeżeli dłużnik zapłacił odsetki należne za czas od dnia 1 kwietnia 1933 r. ponad miarę,

określoną w ustawie niniejszej, ma prawo zarachować nadpłacone odsetki na najbliższe

raty procentowe od wierzytelności.

(2)

Dłużnik ma prawo żądać, aby wpłacane przez niego dobrowolnie odsetki były przedewszystkiem

zarachowywane na odsetki należne za czas od 1 kwietnia 1933 r., choćby nie były jeszcze

zapłacone odsetki za czas przed tym terminem.

Wierzyciel należności, której zapłata ulega odroczeniu z mocy niniejszej ustawy, może

wypowiedzieć przedterminowo kapitał wierzytelności, jeżeli dłużnik zalega z zapłatą

odsetek, należnych za czas od dnia 1 kwietnia 1933 r. dłużej niż 3 miesiące.

Jeżeli strony umówiły się, że w razie niezapłacenia w terminie odsetek, biec będą

odsetki wyższe, to w razie niezapłacenia odsetek, przypadających za czas od dnia 1

kwietnia 1933 r., rygor ten pozostaje w mocy z tem zastrzeżeniem, że umówione odsetki

wyższe nie mogą przekraczać 8%w stosunku rocznym.

(1)

Z ulg, przewidzianych ustawą niniejszą, korzystają również dłużnicy osobiście odpowiedzialni

za wierzytelność hipoteczną.

(2)

Zabezpieczenie hipoteczne odsetek wygasa dla tej ich części, o którą zostały obniżone.

(3)

Ulgi w zakresie oprocentowania i terminów spłaty, ustanowione ustawą niniejszą, osiągają

skutek z mocy samego prawa wobec stron i osób trzecich nawet bez ujawnienia ich w

wykazie hipotecznym (w księdze gruntowej).

(1)

Jeżeli zdolność płatnicza i możliwości gospodarcze dłużnika pozwalają mu na spłacenie

kapitału wierzytelności, którego spłata została odroczona ustawą niniejszą, wierzyciel

ma prawo żądać uchylenia odroczenia spłaty, przewidzianego w art. 2.

(2)

Ciężar dowodu co do zdolności płatniczej i możliwości gospodarczych dłużnika spoczywa

na wierzycielu. Spłata kapitału może być rozłożona na raty.

(3)

Do orzekania powołane są sądy według zasad kodeksu postępowania cywilnego. Jeżeli

chodzi o wierzytelność, zabezpieczoną na nieruchomości, stanowiącej gospodarstwo wiejskie,

do orzekania powołane są właściwe urzędy rozjemcze.

Postanowienia ustawy niniejszej nie dotyczą

1)

wierzytelności instytucyj kredytu długoterminowego, zabezpieczonych w listach zastawnych,

obligacjach lub gotowiźnie, oraz wierzytelności, zabezpieczających obligacje własne

(częściowe zapisy długu) instytucyj przemysłowych i fundacyj;

2)

wierzytelności banków państwowych, przedsiębiorstw bankowych, wymienionych w art.

2, 3 i 119 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1928 r. o prawie

bankowem (Dz. U. R. P. Nr. 34, poz. 321), spółdzielni kredytowych, należących do tych

związków rewizyjnych, których listę ustali Minister Skarbu, Centralnej Kasy Spółek

Rolniczych, Krajowej Kasy Pożyczkowej w Poznaniu, Pomorskiej Kasy Pożyczkowej w Toruniu,

komunalnych kas oszczędności, Galicyjskiej Kasy Oszczędności, gminnych kas pożyczkowo-oszczędnościowych,

wierzytelności instytucyj ubezpieczeniowych, mających siedzibę w kraju, instytucyj

finansowych i ubezpieczeniowych, mających siedzibę zagranicą, oraz zakładów ubezpieczeń

społecznych;

3)

wierzytelności, powstałych po dniu 1 lipca 1932 r.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrom Sprawiedliwości i Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.