Ustawa z dnia 24 marca 1933 r. o ułatwieniach dla instytucyj kredytowych, przyznających dłużnikom ulgi w zakresie wierzytelności rolniczych.

Upoważnia się Ministra Skarbu do udzielania pomocy w zakresie, przewidzianym ustawą

niniejszą, spółdzielniom kredytowym, komunalnym kasom oszczędności, gminnym kasom

pożycz-kowo-oszczędnościowym, Galicyjskiej Kasie Oszczędności, Centralnej Kasie Spółek

Rolniczych, Krajowej Kasie Pożyczkowej w Poznaniu, Pomorskiej Krajowej Kasie Pożyczkowej

w Toruniu, Ukraińskiej Szczadnyci w Przemyślu, przedsiębiorstwom bankowym, wymienionym

w art. 2, 3 i 119 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1928 r.

o prawie bankowem (Dz. U. R. P. Nr. 34, poz. 321), bankom państwowym oraz wyjątkowo

innym przedsiębiorstwom i spółdzielniom, nie zajmującym się czynnościami bankowemi,

a oznaczonym przez Ministra Skarbu pod warunkiem, że te instytucje i przedsiębiorstwa

zawrą z dłużnikami układy, mające za przedmiot rozłożenie spłat i obniżenie oprocentowania

wierzytelności rolniczych.

Na pomoc Skarbu Państwa, określoną w art. 1, przeznacza się 75.000.000 złotych.

(1)

Pomoc Skarbu Państwa wyniesie 50% strat, poniesionych przez daną instytucję lub przedsiębiorstwo

na wierzytelnościach rolniczych, objętych układami, wymienionemi w art. 1.

(2)

Minister Skarbu określać będzie wszelkie okoliczności, związane z udzieleniem tej

pomocy, a między innemi którym z instytucyj i przedsiębiorstw, wymienionych w art.

1, i w jakich kwotach będzie udzielona pomoc, jakie warunki muszą być dopełnione przez

instytucje i przedsiębiorstwa przed udzieleniem pomocy, na jakich warunkach muszą

być zawierane układy z dłużnikami, co należy uważać za stratę w rozumieniu ustępu

poprzedzającego, w jaki sposób straty te będą ustalane, oraz jakie wierzytelności

należy uważać za rolnicze.

(3)

Udzielenie pomocy może być uzależnione od bezpłatnego przekazania na rzecz Skarbu

Państwa wierzytelności, które zgodnie z ustaleniem, dokonanem w warunkach, określonych

przez Ministra Skarbu, miałyby być odpisane na stratę.

(1)

Minister Skarbu ustala corocznie sumy potrzebne na wydatki, związane z udzieleniem

pomocy, przewidzianej w artykułach poprzedzających, i wprowadza je do budżetu.

(2)

Upoważnia się Ministra Skarbu niezależnie od pomocy, przewidzianej w artykułach poprzedzających,

do udzielania pomocy bankom państwowym z lokat Skarbu Państwa, znajdujących się w

tych bankach. Pomoc, udzielana w tym trybie, nie jest ograniczona przepisami art.

2 i 3.

Upoważnia się Ministra Skarbu

1)

do założenia instytucji kredytowej pod nazwą „Bank Akceptacyjny”, której zadaniem

będzie udzielanie kredytu akceptacyjnego;

2)

do obejmowania części lub całości kapitału zakładowego powyższej instytucji;

3)

do pokrywania obejmowanego kapitału zakładowego w gotowiźnie lub walorami, w szczególności

walorami funduszu, stworzonego na podstawie części IV-ej pkt. 1 lit. f) załącznika

do rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 października 1927 r. o plunie

stabilizacyjnym i zaciągnięciu pożyczki zagranicznej (Dz. U. R. P. Nr. 88, poz. 789).

Bank Akceptacyjny będzie założony jako spółka akcyjna, zgodnie z przepisami rozporządzenia

Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 marca 1928 r. o prawie bankowem (Dz. U. R. P.

Nr. 34, poz. 321) z tern, że ogólna suma zobowiązań powyższej instytucji nie może

przenosić dwudziestokrotnej sumy jej kapitałów własnych (zakładowego i rezerwowych).

(1)

Skarb Państwa obejmuje porękę za 30% ogólnej sumy zobowiązań Banku Akceptacyjnego, ustalonych w bilansie likwidacyjnym

tej instytucji, sporządzonym według stanu z dnia, w którym powzięta będzie uchwała

o likwidacji.

(2)

Ogólna odpowiedzialność Skarbu Państwa z tytułu tej poręki nie może jednak przekroczyć

75.000.000 złotych.

Wierzytelności i ich zabezpieczenia, służące za podkład kredytów akceptacyjnych, jak

również wpływy na spłatę kapitału i odsetek tych wierzytelności, stanowić będą w majątku

instytucji, która uzyskała kredyt, osobną masę, służącą przedewszystkietn na zaspokojenie

należności Banku Akceptacyjnego. Do powyższej osobnej masy włączone będą wszelkie

zobowiązania, powstałe z prolongaty i nowacji zobowiązań do niej należących. Wierzytelności,

należące do tejże masy, i ich zabezpieczenia będą wpisywane do osobnego rejestru.

Minister Skarbu władny jest zwolnić od opłat stemplowych

1)

pisma, stwierdzające układy, wymienione w art. 1;

2)

pisma, dotyczące założenia Banku Akceptacyjnego oraz powiększenia jego kapitału zakładowego;

3)

weksle, wystawione lub akceptowane przez Bank Akceptacyjny;

4)

obligi, stwierdzające zobowiązanie dłużne wobec tej instytucji, oraz pisma, stwierdzające

ustanowienie zastawu lub hipoteki, celem zabezpieczenia wierzytelności, stwierdzonej

takim obligiem;

5)

pisma, stwierdzające cesję wierzytelności na rzecz Banku Akceptacyjnego.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.