Ustawa z dnia 17 marca 1933 r. o uproszczeniach, stosowanych przy regulacji hipotek parcelowanych gruntów państwowych.

(1)

Pierwiastkowa regulacja hipotek państwowych nieruchomości ziemskich, przekazanych

urzędom ziemskim do parcelacji na mocy art. 9 ustawy z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu

reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r. Nr. 1, poz. 1), może być wszczęta na wniosek

właściwego okręgowego urzędu ziemskiego.

(2)

Do wniosku winna być dołączona deklaracja okręgowego urzędu ziemskiego, stwierdzająca,

iż regulowana nieruchomość stanowi własność i znajduje się w posiadaniu Skarbu Państwa

lub osób, które swe prawa od Skarbu Państwa wywodzą, oraz plan nieruchomości, sporządzony

zgodnie z obowiązującemi przepisami.

(3)

Określona w części 2 deklaracja zastępuje tytuł własności Skarbu Państwa.

(1)

Tytuł własności gruntów państwowych, które przed wejściem w życie niniejszej ustawy

zostały rozparcelowane lub nadane osadnikom wojskowym na podstawie ustawy z dnia 17

grudnia 1920 r. (Dz. U. R. P. z 1921 r. Nr. 4, poz. 18), rozporządzenia Prezydenta

Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r. (Dz. U. R. P. z 1930 r. Nr. 80, poz.

628) i ustawy z dnia 14 marca 1932 r. (Dz. U. R P. z 1932 r. Nr. 32, poz. 335), jeżeli

grunty te stanowiły zapas ziemi w rozumieniu pkt. a) cz. 1 art. 2 ustawy z dnia 28

grudnia 1925 r. o wykonaniu reformy rolnej, może być przepisany na nabywców lub osadników

bez przeniesienia na nabyte lub nadane działki hipotek i praw rzeczowych, ciążących

na tych gruntach. Przepis powyższy nie dotyczy wierzytelności instytucyj kredytu długoterminowego

oraz służebności gruntowych.

(2)

Ciężary i wierzytelności, zapisane na nieruchomościach, przejętych na własność Państwa

na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1920 r. (Dz. U. R. P. z 1921 r. Nr. 4, poz.

17), w przypadkach, przewidzianych w cz. 1, mogą ulec skreśleniu przed złożeniem do

depozytu wynagrodzenia za przejęte majątki (cz. 2 art. 32 ustawy z dnia 28 grudnia

1925 r. o wykonaniu reformy rolnej).

(1)

Skarb Państwa zaspokoi wszelkie pretensje, wynikające z praw, które nie zostały przepisane

w hipotece na nabywców na podstawie postanowień cz. 1 art. 2. Zaspokojenie tych preten-syj

nastąpi z zachowaniem terminów i innych warunków spłaty, jakie obowiązywały Skarb

Państwa jako dłużnika hipotecznego. Skarb Państwa może powoływać się na przedawnienie

tych pretensyj o tyle tylko, o ile mógłby się w stosunku do danych pretensyj zasłaniać

przedawnieniem jako dłużnik hipoteczny.

(2)

Przepisu cz. 1 nie stosuje się do wierzytelności i ciężarów, które ciążą na nieruchomościach,

przejętych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1920 r. (Dz.

U. R. P. z 1921 r. Nr. 4, poz. 17), dekretów Naczelnego Dowódcy Wojsk Litwy Środkowej

Nr. 39, Nr. 213 i Nr. 257 (Dz. U. T. K. R. L. S. z dnia 16 grudnia 1920 r. Nr. 9,

z dnia 23 kwietnia 1921 r. Nr. 15/25 i z dnia 15 czerwca 1921 r. Nr. 20/30), oraz

dekretu. Prezesa Tymczasowej Komisji Rządzącej Nr. 469 (Dz. U. T. K. R. L. S. z dnia

3 lutego 1922 r. Nr. 5/55). Odpowiedzialność za te ciężary i wierzytelności reguluje

rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 grudnia 1927 r. o uregulowaniu

ciężarów i wierzytelności, ciążących na przymusowo wykupionych nieruchomościach ziemskich

(Dz. U. R. P. z 1928 r. Nr. 3, poz. 22).

(3)

Prawa rzeczowe, do których stosuje się cz. 1, a których wartość pieniężna nie została

ujawniona w księgach hipotecznych, będą szacowane według przepisów rozporządzeń Ministra

Sprawiedliwości, wydanych na podstawie art. IX pkt. 6 przepisów, wprowadzających prawo

o sadowem postępowaniu egzekucyjnem (Dz. U. R. P. z 1932 r. Nr. 93, poz. 804).

Ujawnienie w księgach hipotecznych orzeczeń, ustalających przeniesienie prawa własności

rozparcelowanych gruntów państwowych na nabywców (art. 61 ustawy z dnia 28 grudnia

1925 r. o wykonaniu reformy rolnej), oraz ujawnienie aktów nadawczych, wydanych osadnikom

wojskowym na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 1920 r. (Dz. U. R. P. z 1921 r. Nr.

4, poz. 18), rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 listopada 1930 r.

(Dz. U. R. P. Nr. 80, poz. 628) i ustawy z dnia 14 marca 1932 r. (Dz. U. R. P. Nr.

32, poz. 335), następuje wyłącznie na wniosek właściwych urzędów ziemskich.

(1)

Ujawnienie w księgach hipotecznych tytułów, określonych w art. 4, oraz wykreślenie

ciężarów i wierzytelności, przewidziane w art. 2, wolne jest od opłat sądowych, pobieranych

w postępowaniu hipotecznem. Stawka wynagrodzenia pisarzy hipotecznych za ujawnienie

tych tytułów wraz z ustalonemi w nich prawami i ciężarami rzeczowemi wynosi 10 zł.

(2)

W razie wydzielenia nieruchomości do oddzielnej księgi hipotecznej, pisarz hipoteczny

ma prawo pobrać koszty sprawienia nowej księgi oraz dodatkowe wynagrodzenie w kwocie

6 zł.

(3)

Wydatki, przewidziane w artykule niniejszym, pokrywa Skarb Państwa z Funduszu Obrotowego

Reformy Rolnej (Dz. U. R. P. z 1932 r. Nr. 26, poz. 236).

(4)

Wydzielenie do osobnej księgi może nastąpić na wniosek właściwego urzędu ziemskiego

lub właściciela. W tym ostatnim wypadku wydatki podług przepisów powyższych ponosi

właściciel.

W ustawie z dnia 28 grudnia 1925 r. o wykonaniu reformy rolnej (Dz. U. R. P. z 1926 r.

Nr. 1, poz. 1) w cz. 3 art. 61 skreśla się końcowe wyrazy: „lub nabywcy”, w ustępie drugim cz. 4 art. 1 w zdaniu pierwszem skreśla się wyrazy: „oraz uzależnia wydanie zaświadczenia o wykonalności orzeczenia od wniesienia tych

opłat do kasy skarbowej”, w art. 89 po wyrazach: „przy parcelacji” dodaje się wyrazy: „gruntów, nie stanowiących własności Skarbu Państwa”.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Rolnictwa i Reform Rolnych oraz

Ministrowi Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, obowiązuje na całym obszarze

Rzeczypospolitej z wyjątkiem górnośląskiej części województwa śląskiego i stosuje

się także do określonych w art. 4 orzeczeń i aktów nadawczych, wydanych przed wejściem

w życie tej ustawy.