Ustawa z dnia 15 marca 1933 r. o zbiórkach publicznych.

Wszelkie publiczne zbieranie ofiar w gotówce lub w naturze na pewien zgóry określony

cel wymaga uprzedniego pozwolenia władzy.

(1)

Do udzielania pozwoleń powołane są

a)

powiatowe władze administracji ogólnej, o ile zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze

powiatu lub jego części;

b)

wojewódzkie władze administracji ogólnej, o ile zbiórka ma być przeprowadzona na obszarze

całego województwa lub jego części, obejmującej więcej niż jeden powiat.

(2)

Pozwolenie na zbiórkę, mającą się odbyć na obszarze większym niż jedno województwo,

wydaje, zależnie od wniosku instytucji, urządzającej zbiórkę, bądź każda wojewódzka

władza administracji ogólnej oddzielnie, bądź wojewódzka władza administracji ogólnej

właściwa ze względu na miejsce siedziby instytucji, urządzającej zbiórkę, za zgodą

wojewódzkich władz administracji ogólnej, na których obszarze zbiórka ma się odbywać.

Wojewódzka władza administracji ogólnej, właściwa ze względu na miejsce siedziby instytucji,

urządzającej zbiórkę, wydaje również pozwolenie na zbiórkę, mającą się odbyć na obszarze

większym niż jedno województwo, na zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych.

(3)

Jeżeli zebrane ofiary mają być zużyte zagranicą Państwa, pozwolenia na zbiórkę udziela

Minister Spraw Wewnętrznych po porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych i Ministrem

Skarbu.

(1)

Pozwolenie na zbiórkę publiczną może być udzielone tylko wówczas, gdy cel zbiórki

nie jest przeciwny prawu oraz ze stanowiska interesu publicznego jest godny poparcia.

(2)

Za takie cele uważa się przedewszystkiem cele: religijne, państwowe, oświatowe, zdrowotne,

kulturalno-społeczne i społeczno-opiekuńcze.

(3)

Zbiórki publiczne, urządzane w interesie osobistym, są wzbronione.

(4)

Pozwoleń na zbiórki na cele oświatowe udzielają władze administracji ogólnej po porozumieniu

z właściwą władzą szkolną II instancji.

Pozwolenie na zbiórkę publiczną może być udzielone jedynie stowarzyszeniom zarejestrowanym,

organizacjom, posiadającym osobowość* prawną, albo komitetom, organizowanym dla przeprowadzenia

określonego celu. Cel zbiórki winien być zgodny ze statutem stowarzyszenia lub organizacji,

bądź z aktem organizacyjnym komitetu.

Minister Spraw Wewnętrznych określa w drodze rozporządzeń sposoby przeprowadzania

zbiórek.

(1)

W pozwoleniu winien być określony czas, w którym zbiórka ma być przeprowadzona.

(2)

W pozwoleniu mogą być wymienione warunki co do sposobu przeprowadzenia zbiórki.

(1)

Zbiórki publiczne mogą być przeprowadzane jedynie przez członków tej instytucji (art.

4), która pozwolenie otrzymała, lub przez członków instytucyj, mających cele pokrewne,

albo przez osoby, przez te instytucje imiennie zaproszone.

(2)

Osoby, organizujące lub przeprowadzające zbiórkę, nie mogą za swe czynności otrzymywać

wynagrodzenia.

(1)

Władza, która udzieliła pozwolenia, może w każdym czasie sama lub przez podległe sobie

władze i organa informować się o stanie akcji zbiórkowej w szczególności przez wgląd

w akta, księgi oraz dokumenty kasowe, przeprowadzać rewizję kasy, żądać ustnych i

pisemnych wyjaśnień oraz wysyłać swoich delegatów na posiedzenia instytucyj. Instytucje

te winny zawiadamiać władzę przynajmniej na 24 godziny naprzód o posiedzeniach, na

których mają być omawiane sprawy zużytkowania zebranych ofiar. Postanowienia o kontroli

zużycia funduszów, uzyskanych ze zbiórki, nie odnoszą się do stowarzyszeń, podlegających

w tym zakresie nadzorowi władzy z mocy prawa o stowarzyszeniach z dnia 27 października

1932 r. (Dz. U. R. P. Nr 94, poz. 808).

(2)

Minister Spraw Wewnętrznych władny jest w drodze rozporządzenia wydawać szczegółowe

przepisy, dotyczące kontroli nad zbiórkami publicznemi.

(3)

Postanowienia ustępów poprzednich nie mają zastosowania do instytucyj, które zostały

powołane do życia na mocy specjalnych ustaw, przewidujących kontrolę władz nad temi

organizacjami.

(1)

Wynik zbiórki i sposób zużytkowania zebranych ofiar winien być podany do wiadomości

władzy, która pozwolenie wydala, oraz ogłoszony w prasie w ciągu miesiąca od ukończenia

zbiórki.

(2)

Od zastosowania postanowień ust. (1) oraz postanowień art. 8 wyłączone są takie organizacje

i instytucje wyznania, uznanego przez Państwo, których wyłączenie wynika z uregulowania

stosunku Państwa do tego wyznania na mocy specjalnej ustawy.

(1)

Władza, która pozwolenie wydała, może je cofnąć w każdym czasie, jeżeli zbiórka przeprowadzana

jest niezgodnie z postanowieniami niniejszej ustawy, lub jeżeli ujawnione zostanie,

że dalsze prowadzenie zbiórki może zagrażać bezpieczeństwu, spokojowi lub porządkowi

publicznemu, albo jeśli władza stwierdzi (art. 8), że ofiary, uzyskiwane ze zbiórki,

nie są przeznaczane na właściwy cel.

(2)

W przypadku, przewidzianym w ust. (1), władza może jednocześnie zarządzić przekazanie

zebranych ofiar na cele humanitarne jednej z instytucyj społeczno-opiekuńczych lub

oświatowych.

(1)

Kto wykracza przeciwko postanowieniom niniejszej ustawy lub rozporządzeń, wydanych

na jej podstawie, podlega w trybie administracyjnym karze aresztu do 1 miesiąca i

grzywny do 1.000 złotych, albo jednej z tych kar.

(2)

Kary te mogą być nakładane zarówno na osoby urządzające, jak i osoby, przeprowadzające

zbiórkę publiczną.

(3)

Ofiary, uzyskane ze zbiórki, przeprowadzonej bez pozwolenia, ulegają przepadkowi i

zostaną przekazane przez władzę na cele humanitarne jednej z instytucyj społeczno-opiekuńczych

lub oświatowych.

Jeżeli w ustawie niniejszej jest mowa o powiatowych władzach administracji ogólnej,

są w miastach, stanowiących odrębne powiaty miejskie, właściwymi starostowie grodzcy

(dyrektorowie policji, komisarz rządu m. Gdyni).

Ustawa niniejsza nie ma zastosowania

a)

do zbiórek na cele religijne, jeżeli są one prowadzone w obrębie zabudowań i pomieszczeń,

poświęconych wyłącznie służbie Bożej;

b)

do zbiórek, związanych z celami i tradycjami religijnemi uznanych przez Państwo związków

wyznaniowych, przeprowadzanych poza budynkami i pomieszczeniami, wymienionemi w punkcie

a), jeżeli zbiórki takie przeprowadzane są przez władze tych związków, ich organa,

względnie osoby przez nie imiennie zaproszone i jeżeli odbywają się w sposób, ustalony

tradycją i zwyczajami miejscowemi, lub też w bezpośredniej łączności z obrzędami religijnemi;

c)

do zbiórek, przeprowadzanych w drodze loteryj pieniężnych lub fantowych, jeżeli zbiórki

te nie są przeprowadzane w miejscach publicznych;

d)

do zbiórek, przeprowadzanych w lokalach prywatnych wśród grona osób znajomych osobiście

przeprowadzającym zbiórkę;

e)

do zbiórek wśród młodzieży szkolnej w lokalach szkolnych, odbywających się na podstawie

pozwolenia władz szkolnych;

f)

do zbiórek koleżeńskich w lokalach urzędów publicznych na cele godne poparcia, odbywających

się na podstawie pozwolenia przełożonego urzędu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych w porozumieniu

z zainteresowanymi ministrami.

(1)

Ustawa niniejsza wchodzi w życie trzydziestego dnia po dniu ogłoszenia i obowiązuje

na całym obszarze Państwa.

(2)

Równocześnie tracą moc wszelkie dotychczasowe przepisy o zbiórkach publicznych.